جميع فصول : الفصل -الفصل 30

           “จื่อโม่รึ...”          สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามังกรหลวงอย่างเขา... ไม่ใช่ภาพภาพหมิ่นเบื้องสูงแบบที่คาดไว้แต่แรก ในภาพนั้น...          ฮ่องเต้เสิ่นลู่ประทับยืนนิ่งราวกับขุนเขาในฉลองพระองค์สีแดงสดในการแต่งกายที่ไม่สมบูรณ์ดี ทอดมองต่ำลงไปยังร่างโปร่งของสวี่อวี้ซีที่กำลังจัดแต่งรัดพระองค์สีทอง...          ใบพระพักตร์เรียบเฉยหรี่พระเนตรมอง          เสิ่นลู่แขวนภาพนั้นขึ้นผนังในห้องเสพงานศิลป์ เคียงข้างกับภาพวาดของบุตรีตระกูลเหลียงในค่ำคืนฟ้าเรียงดาว และเทียบกัน          ก่อนจะทรงพระสรวล          “ฮะ...ฮะ...ฮะ... เล่นอะไรของนางกันนี่ ปลอมชื่อเสียด้วย” น้ำพระอัสสุชลไหลออกจากหางดวงเนตร ราวกับเด็กหนุ่มที่ไร้กังวล เมื่อมันก็เกินจะทนไหว ทรงประทับใจในความไร้สาระของอีกคน เสียจนอยากรู้ว่ามันจะไปได้ไกลเพียงใด        &nbs

               “จริงรึกัวซ่างซู[1]...ฝ่าบาทแต่งตั้งว่าที่ฮองเฮาอย่างเป็นทางการแล้วอย่างงั้นรึ...” มู่จวินหลัวส่ายหน้าเป็นการใหญ่ เมื่อได้ทราบข่าวจากปากเสนาบดีกระทรวงกลาโหม           ณ จวนของแม่ทัพมู่ เสนาบดีกัวซิงเกาได้มาเยือนผู้ร่วมอุดมการทันทีเมื่อรู้ข่าวล่าสุด           “ใช่แล้ว! ไม่มีการหารือในท้องพระโรงใด ๆ แถมยังประกาศหน้าถนนอย่างรีบร้อนราวกลัวใครจะแย่งชิง ทรงไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดคัดค้าน ทั้งให้ชาวบ้านเป็นพยานแทนขุนนาง ช่างน่าขันสิ้นดี” กัวซิงเกาหัวแสยะ เขาไม่อาจจะเชื่อเลยว่าฮ่องเต้ผู้เสพแต่งานศิลป์ ที่ขึ้นครองราชย์แบบติ๋ม ๆ เงียบ ๆ มาหลายปี จู่ ๆ จะแสดงท่าทีร้ายกาจออกมา           “ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีทีท่า ทั้งที่เรื่องคุณหนูตระกูลเหลียงเป็นว่าทีฮองเฮาเป็นสัญญาปากเปล่ามานานโข?” แม่ทัพฝ่ายขวายังคงรู้สึกแปลกใจ แม้ก่อน

           “กรี๊ดดดดดด~!!!!!” ซูอิ่นลุกตื่นขึ้นจากฝันร้าย เสียงกรีดร้องแหวกความเงียบยามเช้ามืดไกลก้องออกไปในตำหนักสีม่วงอ่อนหวาน          เหงื่อท่วมกายราวกับได้วิ่งรอบวังมาก็ไม่ปาน ขณะที่เสียงกลองยามดังบอกเวลาจะต้องตื่นพอดิบพอดี          “ถึงเวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ”          นางกำนัลในชุดสีเขียวอ่อนอมเทาเอ่ยเบาข้าง ๆ  ขณะกำลังยกกะละมังล้างหน้ามาวางให้ ซูอิ่นยกมือบางขึ้นปาดเหงื่อ และหันไปมองนอกหน้าต่าง แสงยามเช้าส่องผ่านเข้ามาอย่างอ่อนโยน แต่ก็ทำให้นางตระหนักถึงสิ่งที่เป็นความจริงของโชคชะตา          ‘เฮือก ข้ายังอยู่ในวังหลวงเหรอเนี่ย...’-- ----          หลังแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จ เครื่องประดับหนัก ๆ ก็ปักเต็มศีรษะของนาง พร้อม ๆ กับชุดที่กรุยกรายราวกับจะไปร่ายรำ          ซูอิ่นถูกพาไปยังห้องเสวยและ

                         “นี่คือโรงเลี้ยงนกหลวง”           จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ~           ฮ่องเต้เสิ่นลู่ทรงลากว่าที่ฮองเฮาไปถึงโรงเลี้ยงนก           ลานกว้างล้อมตาข่ายไหมสีเงิน มีต้นหลิว ไผ่ และหินประดับจัดเป็นภูมิทัศน์ย่อม ๆ น้ำตกเล็กไหลเอื่อยผ่านกลางลาน และแดดเที่ยงวันส่องผ่านใบไม้เป็นเงาระยับบนพื้นหญ้า พรั่งพร้อมไปด้วยนกสีสดจำนวนมากเกาะกิ่งไม้ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่ขาด           ซึ่งทั้งหมดนี้อยู่ไม่ไกลจากตำหนักจื่ออวี่กงในระยะเดินได้           “ขอบพระทัยที่ทรงพามาเที่ยวชมเพคะ... ทรงเจ็บมือหรือไม่”           น้ำเสียงของร่างบ

           “เป็นห่วงเขาขนาดต้องเป็นลมเลยรึ”          จักรพรรดิเสิ่นลู่จิ้มหน้าผากของว่าที่ฮองเฮาที่นอนนิ่งอย่างทองไม่รู้ร้อนภายในตำหนักจื่ออวี่กง          เกลี่ยปอยผมที่ปรกดวงหน้าเนียนละเอียดดุจหยกขาวเบา ๆ นางดูเปราะบางจนพระองค์หวั่นพระทัย ในยามหลับใหลไร้จริตซุกซนเช่นนี้ ช่างน่าเอ็นดูเสียจนทำให้ลืมความขุ่นข้องเคืองโกรธก่อนหน้านี้ไปเกือบหมดสิ้น          เสิ่นลู่พินิจริมฝีปากอิ่มสีชาดที่เผยอน้อย ๆ อย่างไม่กล้าแม้แต่จะพระปัสสาสะแรง เพราะเกรงว่านางผู้ยิ่งใหญ่ต้องตื่นขึ้นมา          วินาทีนั้น พระองค์เหลือบมองรอบตำหนักราวกับกลัวใครเห็น จากนั้นจึงก้มลงเร็ว ๆ          จุ๊บ!          เสียงจุมพิตลั่นเบาดั่งสายลม เร็วเพียงกะพริบตา          “...อึก...” เ