All Chapters of ทะลุมิติ ไปวาดการ์ตูนวายในราชวงศ์เวิน: Chapter 41 - Chapter 50

           หลายชั่วยามก่อน (ยามอิ๋น)          ใต้แสงเชิงเทียนที่ส่องวูบไหวอยู่ในห้องเสพงานศิลป์ตำหนักจื้อหยวน หลังฉากกั้นไหมปักลายมังกรห้ากรงเล็บ เสิ่นลู่ประทับอยู่ข้างโต๊ะเตี้ยไม้ดำตัวโปรด   พระหัตถ์ถือถ้วยชาหยกดำค้างอยู่กลางอากาศ ไอร้อนของมันบางลงเรื่อย ๆ ขณะใช้ความคิด          “ฝ่าบาท... หากว่าที่ฮองเฮาตื่นมาแล้วดึงดันจะไปพบฉีซือสวี่ จะให้ทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ...” กงกงหลินเอ่ยแผ่ว แต่ชัดเจนตรงไปตรงมาในห้วงรัตติกาลสงบ          เสิ่นลู่มองชาสีเหลืองทองในถ้วยหยกที่นิ่งสงบ          “ก็ให้นางไปพบ... แล้วคอยจับตาดู”          พระองค์ตอบไปตามแบบที่ควร หาใช่ว่าไม่ไว้ใจนาง แต่ก็ทรงรู้ว่านางกุมความลับบางอย่างไว้ ถึงได้ถูกหมายปลิดชีพถึงสองครา------          ห้วงเวลาปัจจุบัน

           คฤหบดีสถานตระกูลเหลียง          ซูอิ่นหยิบบันทึกออกมาจากหีบไม้ใต้เตียงในห้องนอนของซูจินทันทีที่มาถึง นางมองทองในหีบและถอนใจบาง ๆ แต่ก็ปิดมันลงไป เมื่อเศรษฐกิจกลับเป็นเรื่องรองในยามนี้          “ทองหยวนเป่าในยามนี้ก็ไร้ค่า หากเกิดสงครามขึ้นมา มีแต่ชีวิตเท่านั้นแหละที่สำคัญ”          ซูอิ่นถอนใจและจ้องสมุดบันทึกเจ้าปัญหาอยู่บนเตียงแสงเทียนวูบไหว นางลองใช้ปลายนิ้วลูบเบา ๆ ที่ขอบกระดาษที่บวมพองและแข็งกระด้างจากการโดนน้ำแล้วแห้งกรัง หลายหน้าที่ไม่อาจอ่านเพราะติดกันแน่น แต่นางก็หวังว่าจะมีเบาะแสในนั้นเพื่อช่วยเสิ่นลู่ได้          “ติดกันขนาดนี้ หากเป็นยุคสมัยใหม่ล่ะก็นะก็คงจะใช้โต๊ะดรา...” นางบ่นอุบและชะงัก แต่ก็ตาเบิกโพลงทันที อย่างนึกออก          นางวิ่

            “เพิ่งรู้ว่าฝ่าบาททำแผลเป็น” อวี้ซีเอ่ยเสียงเรียบ          “แค่เทยาลงไปมันจะไปยากอะไร”          “กระหม่อมทำเองก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” ถ้อยคำแสนสุภาพ แต่ชัดเจนจนเป็นเหมือนเส้นแบ่งกั้นระหว่างความสัมพันธ์ของทั้งสอง          เสิ่นลู่เลื่อนถาดยาไปใกล้อีกฝ่ายโดยไม่ตรัสเพิ่ม          อวี้ซีค้อมศีรษะเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปแกะผ้าพันแผลเก่าออกเองด้วยความคล่องแคล่ว เมื่อดึงผ้าออกจากผิวหนัง เสียงเสียดสีเบา ๆ ดังให้ได้ยิน แต่เขากลับไม่แสดงสีหน้าว่าเจ็บแต่อย่างใด          ไม่นานกงกงหลินก็ยกกะละมังน้ำอุ่นเข้ามาวาง ไอน้ำบาง ๆ ลอยขึ้นในห้องขังเย็นเฉียบ อวี้ซีจุ่มผ้าผืนบางลงในน้ำ และยกขึ้นซับล้างแผล ท่ามกลางการประทับนั่งจ้องนิ่ง ๆ ของเสิ่นลู่          “แผลลึกแต่มิโดนเส้นโลหิตใหญ่หรือเส้นประสาทหลัก... นั่นเป็นก

“ทำไมเจ้าถึงช่วยข้าออกมา” อวี้ซีตวัดสายตาตกที่เศร้าหมองไปยังจางถิงคัง ขณะนั่งลงที่ขอบเตียง ภายโรงเตี๊ยมเล็กแห่งนั้น จางถิงคังค่อย ๆ จุดไฟในห้องพอให้สลัว ใต้โรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่เป็นเอกเทศ ไม่ชิดกับอาคารใด มันโดดเดี่ยว แต่ก็สะดวกพอที่จะหนีได้รอบทิศทาง พวกเขาจึงเพียงแค่รอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อจะหลบหนี “เป็นหน้าที่ของข้าขอรับคุณชาย” จางถิงคังตอบอย่างกว้าง ๆ “ตอนที่ข้าถูกจับ เจ้าน่าจะอยู่นอกวัง แล้วเหตุใดจึงตัดสินใจกลับเข้าไป เจ้าไม่คิดว่าการเข้าไปในวังอีกครั้งจะทำให้เสียแผนใหญ่หรือไง” อวี้ซีถามถึงเหตุผลอย่างใจเย็น และทั้งไม่เห็นด้วยกับความโง่เขลา วันก่อน... อวี้ซีให้คนกลุ่มหนึ่งไปดักโจมตีฮ่องเต้แห่งแคว้นเซิ่งเวินที่รัศมีรอบนอกเมืองหลวงเพื่อถ่วงเวลา แล้วส่งคนอีกกลุ่มโจมตีฝั่งของกงกงหลินและคุณหนูเหลียงที่ไปกับตัวเขายังหุบเขาจงซื่อเซวียน เพื่อต้องการจัดการเหลียงซูจินและปิดบังตัวตนในฐานะชาวแคว้นซวี่โจวต่อไป โดยจะผลักความผิดให้กลุ่มกบฏเลี่ยซา แต่นึกไม่ถึงว่า กงกงหลินจะรอบคอบส่งข่าวให้ฮ่องเต้ก่อนแล้ว แทนที่ฮ่องเต้จะเสด็จกลับวังจึงไหวตัว

           “หยุดก่อน!” ทหารยามของค่ายเลี่ยซายกหอกขึ้นขวางทาง เมื่อเสิ่นลู่และองครักษ์เงาเดินไปถึงหน้าประตูค่าย ใต้ไฟคบเพลิงหน้าประตูส่องสว่างเป็นวงกว้าง เสิ่นลู่แฝงอยู่ในเงาด้านหลัง ปล่อยให้องครักษ์เป็นฝ่ายออกหน้า          เกาเฉิงซูยกป้ายไม้สลักอักษร ‘เลี่ยซา’ ขึ้นให้ทหารเฝ้าปากทางเข้าดูทันที ทหารเลี่ยซาเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเป่าซาหงที่ดูคุ้นตาที่สุด          “พวกเขากลับมาพร้อมกับขบวนอาวุธเมื่อครู่ แต่แยกตัวออกไปฉี่” เป่าซาหงก้าวไปครึ่งก้าว          ทหารยามอีกคนฟังแล้วก็ทำหน้าเหยเก          “ใช่พวกเรายืนฉี่กันอยู่ แล้วก็เจอเขา เลยเดินกลับมาพร้อมกัน” เกาเฉิงซูเก็บป้ายเข้าไปในอก แล้วแสร้งถอนหายใจด้วยท่าทีสบาย ๆ          “อะไรนะ? ออกไปฉี่ทีเดียวกันทั้งห้าคนเลยเรอะ” ทหารยามเพ่งพินิจ