جميع فصول : الفصل -الفصل 40

          ค่ายลับเลี่ยซา         เคร้ง~! เคร้ง~! เคร้ง~!         “เกิดอะไรขึ้นที่หน้าวังเมื่อวาน ใครสั่งลอบโจมตีฮ่องเต้โดยพลการรึ”         เสนาบดีกระทรวงกลาโหมกระแทกจอกชาลงที่โต๊ะ เหนือชานระเบียงไม้ที่เปิดโล่ง ใต้เสียงผืนธงฝึกสะบัด เสียงดาบฟาดฟันกระทบกันจากลานฝึกอย่างต่อเนื่อง ปลายนิ้วของเขาเคาะราวพนักวางไม้เบา ๆ ตามจังหวะดาบด้านล่าง         ขณะแม่ทัพมู่สะบัดชายอาภรณ์ นั่งลงข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้น         “ไม่ใช่ข้า”         “ไม่ใช่ข้า และทั้งไม่ใช่ท่าน แล้วจะเป็นใคร แบบนี้ฮ่องเต้เด็กเมื่อวานซืนนั่นก็คงระแวงเป็นแน่ ช่วงนี้จะทำการใดก็ต้องเงียบหน่อย ก่อนจะถึงวันลงมือจริง จะทำให้ไก่ตื่นไปไม่ได้” &n

           “อื้ออออหืออออ~~~~ ถ้าข้าจะวาดเร็วขนาดนี้ข้าก็ควรได้เซ็นสัญญากับบริษัทการ์ตูนดัง ๆ แล้วกระมัง ไม่ใช่เป็นแค่นักวาดอิสระที่ขายงานเองเช่นนี้~~”          ซูอิ่นที่ทำงานถึงรุ่งสางแววตาสวยเป็นประกายอย่างออกหน้า เมื่อเห็นผลงานของตัวเองกองอยู่เต็มพื้นไปเสียหมด          แสงเช้าลอดม่านบางมากระทบลายเส้นคมชัด ร่างบางหยิบแผ่นหนึ่งขึ้นมาดูซ้ำอีกครั้ง          มันยังคงเป็นลายเส้นสดใหม่ที่ดูเหมือนจริงราวกับมีชีวิต          และบนผืนภาพนั้นคือภาพขณะฮ่องเต้เสิ่นลู่นอนอยู่บนพระแท่นบรรทมตามแบบของจริงในตำหนักไม่ผิดเพี้ยน โดยสวี่อวี้ซีกายร่างสูงโปร่งนั่งคร่อมร่างอีกคน แล้วใช้พัดจีบยันแผงอกแน่นกว้างของจักรพรรดิไว้อย่างยั่วยวน ใกล้กันเสียจน...ลมหายใจเกือบจะประสานกันเป็นหนึ่ง          ‘กรี๊ด!!!!! เร่าร้อนนนนน~~~~’ นางจับแก้มตนเองไว้ด้วยความเอียงอาย 

            “อื๋อออ ~!! ข้ายังง่วงอยู่เลยยยยนะ...ยังไม่อยากไปไหน~”          ซูอิ่นตื่นขึ้นในกลางยามเฉิน[1] ลุกขึ้นบิดตัวไปมาเหนือแท่นบรรทมด้วยความงัวเงีย แล้วก็แพ้ความเซื่องซึมมุดกลับลงในผ้าห่มอีกครั้งหนึ่ง          ตุบ!          ฟุดฟิด~          จมูกเล็กโด่งจิ้มลิ้มดมฟอด แล้วก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมคล้ายวานิลลา หากแต่ความจริงคือกลิ่นของยางไม้บาลซัมผสานกับดอกเหมยขาว อันเป็นกลิ่นที่ใช้ประจำในตำหนักจื้อหยวน นางยิ้มออกมาบาง ๆ พลางสูดไปอีกฟอดใหญ่ เมื่อพอจะนึกได้ว่าเคยได้กลิ่นเช่นนี้จากพระวรกายก่อนแล้ว          ‘ตายล่ะ! มันจะดูโรคจิตเกินไปไหมเนี่ย’          ร่างบางหัวเราะแห้งใต้ผืนผ้านวม ก่อนมุดออกมา... ซึ่งดูเหมือนกระรอกที่มุดออกจากโพรงไม้     

            ตึก! ตึก! ตึก! กับ! กับ! กับ!          “หยุดนะ!!! สวี่อวี้ซี!!”          สุรเสียงทรงอำนาจฉาบความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากทิศทางของเงามืดใต้ต้นไม้สูงใหญ่           พระวรกายสูงของใต้ฉลองพระองค์สีดำขลับปรากฏขึ้นพร้อมอาชาแกร่ง พวยพุ่งทะยานผ่านม่านต้นไม้ด้วยความเร็ว กีบเท้าเหล็กของมันกระแทกหินแตกเป็นสะเก็ด ผ่านร่างสูงของอวี้ซีที่ยืนนิ่งและมองต่ำด้วยสายตาอันว่างเปล่า          ครืดดด!          เสิ่นลู่กระชากบังเหียนหยุดที่ขอบเหว ฮ่องเต้วาดพระเนตรคมผ่านอวี้ซี แต่ก็ทรงไม่มีเวลาจะถามหรือพิโรธ ทรงไม่รอช้าที่จะกระโจนพระวรกายจากหลังอาชา พร้อมกระบี่คู่กาย ตามร่างบางลงไปในห้

            “เมื่อวานมีสัญญาณพลุสีน้ำเงินและแดงโต้ตอบกันในช่วงปลายยามโหย่ว...มันคืออะไรกันแน่?”          มู่จวินหลัวนั่งเรียงหมากอยู่ที่ชานเรือนของจวนตระกูลมู่ในยามอิ๋น ลมแผ่วเบาพัดราวลมหายใจ ขณะท้องฟ้าเบื้องบนยังคงมืดมิด ปลายนิ้วแกร่งยกหมากสีดำถือค้างราวเพียงครู่ก่อนกดลงกระดานหมาก          “สัญญาณพลุของราชวงศ์” ทหารคนสนิทเอ่ยขึ้นหนึ่งคำพร้อมประสานมือ          ใช่...มู่จวินหลัวรู้ดี          “แต่ก็ไม่เห็นมีสายมารายงานว่าฝ่าบาทเสด็จออกจากวัง” แม้จริงที่สัญญาณพลุนั้นเป็นสีที่ราชวงศ์ใช้โต้ตอบ ก็มิอาจบอกว่าจะมีใครเพียงก่อกวน แต่หากมิใช่ก่อกวน นั่นก็อาจแปลได้ว่าฮ่องเต้บาดเจ็บหรือตกอยู่ในอันตราย แต่หุบเขาจงซื่อเซวียน? พระองค์จะเสด็จไปเพราะสิ่งใด….          มู่จวินหลั