All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

ซ่งซือหนิงนั่งเอนกายอยู่บนตั่งหญิงงาม ในมือถือพัดจีบเล่มบาง นัยน์ตาคู่หงส์ทอดมองไปยังเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจที่โต๊ะอักษรตัวใหญ่ องค์ชายสี่ซ่งเล่อคังในวัยเยาว์กำลังนั่งตัวตรง ท่าทางพินิจม้วนคัมภีร์ตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีจางอวิ๋นเซียวในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตานั่งอยู่เคียงข้าง ท่วงท่าของขุนนางหนุ่มดูสุขุมนุ่มลึกและเปี่ยมไปด้วยเมตตา“คุณธรรมของผู้ปกครอง ดั่งลม... ส่วนราษฎร ดั่งยอดหญ้า ยามลมพัดผ่าน ยอดหญ้าย่อมลู่ตาม” จางอวิ๋นเซียวเอ่ยประโยคปรัชญาโบราณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะละสายตามามองศิษย์ตัวน้อย“องค์ชายสี่ ข้อความในบทคัมภีร์นี้ หากมองในแง่การปกครองแผ่นดิน พระองค์ทรงมีความเห็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”องค์ชายสี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววฉลาดเฉลียวเกินวัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์และเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน“เรียนอาจารย์จาง ผู้อื่นอาจมองว่าข้อความนี้หมายถึงราษฎรต้องสยบยอมต่ออำนาจของผู้ปกครอง แต่ข้ากลับเห็นต่าง”“โอ... ทรงเห็นต่างอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” คำตอบนั้นทำให้จางอว

หลังจากที่ร่างสูงกำยำของสือซื่ออันลับตาไป  ซ่งซือหนิงยังคงนั่งอยู่ที่ตั่งหญิงงามกลางศาลาที่ปิดด้วยม่าน นางไม่ได้ลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยไปกว่าเดิม นัยน์ตาคู่หงส์ปรายมองไปยังมุมหลังเสาอย่างรู้เท่าทัน รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“ออกมาเถอะ เจ้าจะยืนดูจนจบเลยหรืออย่างไร”สิ้นเสียงนุ่มนวลเงาร่างโปร่งในชุดขุนนางเต็มยศก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังเสา ไป๋เมิ่งเทาดูขัดเขินเล็กน้อย ทว่าแววตาที่มองตรงมายังองค์หญิงสามกลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นแห่งความปรารถนา“ข้าสั่งให้เจ้าไปเตรียมบทเรียนเรื่องผังเมืองให้เล่อคังมิใช่หรือ เหตุใดจึงตามข้ามาที่นี่” ซ่งซือหนิงเลิกคิ้วถามพลางเอนกายลงยังตั่งไม้ไป๋เมิ่งเทาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างนางช้าๆ เขาไม่ปิดบังความรู้สึกของตนเองอีกต่อไป เอ่ยสารภาพตามตรงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความน้อยใจ“ทูลองค์หญิง กระหม่อมเพียงแต่อยากอยู่กับพระองค์ตามลำพังบ้างพ่ะย่ะค่ะ” เขาช้อนสายตาขึ้นมองนาง“หลายวันมานี้พระองค์ทรงใส่พระทัยแต่ราชครูจาง ทั้งเรื่องสั่งสอนองค์ชายสี่และเรื่องแผนการในวังหลัง แม้แต่ครั้งก่อนที่กระ

หลังจากที่ห้องทรงอักษรเริ่มบทเรียนใหม่อันเคร่งเครียด ทางด้านซ่งซือหนิงก็ปลีกตัวมายังห้องสรงน้ำท้ายตำหนักเฟิ่งหลัวร่างระหงแช่กายลงในน้ำอุ่นอย่างผ่อนคลาย โดยมีหลันเอ๋อร์คอยปรนนิบัติอยู่ข้างอ่าง มือเรียวของนางกำนัลสาวใช้ผ้าไหมเนื้อนุ่มชุบน้ำขัดผิวให้ผู้เป็นนายอย่างเบามือ ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยเหมยสีเข้มเด่นชัดที่ประทับอยู่ตามลาดไหล่เล็ก ก็อดที่จะขมวดคิ้วแล้วบ่นอุบอิบออกมาไม่ได้“องค์หญิงเพคะ ใต้เท้าไป๋ครานี้ช่างดูใจร้อนและรุนแรงนัก ดูสิเพคะ ทำรอยฝากไว้บนผิวเนียนๆ ของพระองค์ตั้งหลายจุด ดีที่เป็นใต้ร่มผ้า หากเป็นที่คอ หม่อมฉันคงต้องใช้แป้งผัดหน้าพอกทับอยู่ตั้งนานสองนานกว่าจะปิดมิด” หลันเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดด้วยความเสียดายผิวพรรณอันไร้ตำหนิของนายหญิงซ่งซือหนิงที่หลับตาพริ้มรับความสบายจากน้ำอุ่น ค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่หงส์ฉายแววราบเรียบ นางยกมือขึ้นลูบรอยสีชาดที่ไหล่ตนเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศ“เรื่องแค่นี้น่ะ ข้าไม่ถือสาหาความอะไรหรอก” มุมปากอิ่มยกยิ้มจางๆ“ผู้ชายก็เป็น

วันเวลาหมุนผ่านไป บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรของตำหนักเฟิ่งหลัวยังคงเต็มไปด้วยความตั้งอกตั้งใจของศิษย์และอาจารย์ ทว่าเครื่องมือที่อยู่บนโต๊ะอักษรตัวใหญ่ในวันนี้กลับแปรเปลี่ยนไป มีทั้งถาดไม้ขนาดใหญ่ ดินเหนียวสีน้ำตาลเข้มเนื้อละเอียด และถังน้ำใบเล็กวางเรียงรายอยู่ไป๋เมิ่งเทาในชุดลำลองขุนนางสวมปลอกแขนผ้าดิบกำลังช่วยซ่งเล่อคังปั้นแต่งก้อนดินเหนียวในถาดไม้ช้าๆ โครงสร้างของก้อนดินถูกก่อตัวขึ้นเป็นรูปแนวกำแพงยาว มีส่วนโค้งเว้าและส่วนค้ำยันที่แปลกตา โดยมีจางอวิ๋นเซียวนั่งอยู่เคียงข้างคอยจดบันทึกและช่วยอธิบายประกอบตำรา“องค์ชายสี่ ทรงทอดพระเนตรตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เมิ่งเทาเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางใช้ไม้สลักชิ้นเล็กกดลงบนตัวเขื่อนจำลอง“การใช้ดินเหนียวปั้นเป็นโครงสร้างเช่นนี้ จะทำให้พระองค์เห็นทิศทางของแรงดันน้ำได้ชัดเจนที่สุด หากเราทำแนวกำแพงตรงๆ ยามที่กระหม่อมเทน้ำลงไป แรงกระแทกจะทำให้ตรงกลางพังทลาย แต่หากพระองค์ปรับให้มันโค้งรับแรงน้ำดั่งคันธนูเช่นนี้...”ขุนนางหนุ่มวักน้ำจากถังเล็กๆ เทลงไปในถาด สายน้ำไหลเอ่อเข้าปะทะกับแนวคันดินโค้ง ทว่าคันดินเหนียวนั้นกลับยังคงรูปอ

วันต่อมา ณ ตำหนักเฟิ่งหลัวที่ห้องทรงอักษรจางอวิ๋นเซียวและไป๋เมิ่งเทายังคงร่วมมือกันสั่งสอนองค์ชายสี่อย่างเข้มงวด โดยเฉพาะในวันนี้ไป๋เมิ่งเทาเริ่มนำเอาตำราผังเมืองฉบับย่อและสูตรคำนวณแบบลัดมาให้องค์ชายสี่ได้ฝึกคิดวิเคราะห์ต่อยอดจากการปั้นดินเหนียวเมื่อครั้งก่อนพัฒนาการของเด็กน้อยช่างรวดเร็วจนอาจารย์ทั้งสองลอบสบตากันด้วยความพึงพอใจ ยิ่งสายลับจากตำหนักคุนหนิงมองว่านี่คือการเล่นสนุกเท่าใด หมากตัวนี้ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้นในขณะเดียวกัน ณ ห้องโถงส่วนพระองค์ขององค์หญิงสาม บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอันน่าตื่นเต้น สือซื่ออันในชุดรัดกุมสีดำสนิทเพิ่งก้าวเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าตั่งประทับของซ่งซือหนิง หลังจากที่เขาได้รับรายงานด่วนจากสายลับที่ส่งไปเฝ้าจับตาจวนลับนอกวังเมื่อคืนนี้“ทูลองค์หญิง เมื่อคืนนี้องค์ชายรองซ่งหยางเฟย ได้ลอบเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงมาเงียบๆ ก่อนกำหนด โดยไม่รอให้เขื่อนที่ชานเมืองสร้างเสร็จสิ้นพ่ะย่ะค่ะ” สือซื่ออันเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบฉายประกายดุดันซ่งซือหนิงที่กำลังเอนกายละเลียดชิมผลไม้ในจานชะงักมือไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่หงส์หร