All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในห้องโถงลับของจวนแม่ทัพ สือซื่ออันนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวหนา ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยทว่าแววตาฉายประกายลึกล้ำ ขณะที่ไป๋เมิ่งเทาที่มาหารือร่วมมือกันเรื่องงานที่ได้รับมอบหมาย ก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาทั้งคู่จับจ้องไปยังสายลับที่กำลังคุกเข่ารายงานสถานการณ์ล่าสุดด้วยความตื่นตัว“เรียนท่านแม่ทัพ ใต้เท้าไป๋... บัดนี้องค์ชายใหญ่ได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว ทว่าไม่ได้เข้าวังหลวงในทันที แต่กลับตรงไปยังจวนลับขององค์ชายรอง ยามนี้สองพี่น้องได้ตกลงผลประโยชน์กันเพราะต่างคนต่างกุมความผิดของอีกฝ่ายไว้ และกำลังร่วมเสวยสุขสำราญใจอยู่กับเหล่าหญิงงามขอรับ” สายสืบรายงานเสียงแผ่วเบาสือซื่ออันแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “หึ นึกว่าจะฟัดกันจนตกตายไปข้างหนึ่ง ที่ไหนได้กลับยอมหันมาจับมือร่ำสุราเสียได้... แล้วพวกนั้นวางแผนจะทำอย่างไรต่อไป”“องค์ชายรองวางแผนจะกบดานอยู่ที่นั่นเพื่อรอเวลา จนกว่าพระราชโองการเรียกตัวอย่างเป็นทางการจะเดินทางไปถึงมณฑลทางเหนือ และส่งข่าวกลับมาตามขั้นตอน เมื่อถึงยามนั้น องค์ชายรองก็จะแสร้งทำเป็นเพิ่งเดินทางกลับ

ภายในห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ที่เงียบสงบของตำหนักเฟิ่งหลัว ซ่งซือหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ นัยน์ตาคู่หงส์ทอดมองภาพตรงหน้าด้วยความอิ่มเอมใจและภาคภูมิใจยามนี้องค์ชายสี่กำลังตั้งอกตั้งใจฟังคำบรรยายอย่างกระตือรือร้น แววตาใสซื่อคู่นั้นฉายประกายความเฉลียวฉลาดเกินวัยบทเรียนในวันนี้หาใช่การท่องจำตำราขงจื๊อคร่ำครึอย่างที่ขุนนางเฒ่าในสำนักศึกษาชอบทำ ทว่าเป็นการเรียนรู้เรื่องศาสตร์แห่งการเกษตร วงจรชีวิตของพืชพรรณธัญญาหาร และวัฏจักรของพืชชนิดต่างๆ ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญในการบริหารคลังเสบียงของแผ่นดิน โดยมีจางอวิ๋นเซียวคอยชี้แนะถึงความเชื่อมโยงระหว่างผลผลิตกับภาษีราษฎร และมีไป๋เมิ่งเทาจากกรมโยธา ร่วมให้ความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับสภาพดิน การจัดสรรระบบชลประทานเพื่อการเพาะปลูก ทั้งสองคนสลับกันให้ความรู้แก่องค์ชายน้อยอย่างค่อยเป็นค่อยไป เน้นใจความสำคัญสือซื่ออันยืนอยู่ข้างกายของนางด้วยสีหน้าท่าทางที่พยายามเก็บงำความรู้สึก หลังจากที่เขาเพิ่งจะรายงานเรื่ององค์ชายใหญ่และองค์ชายรองที่ร่วมสำราญกันอยู่ที่เรือนนอกเมืองจบลง แต่นางก็ยังไม่กล่าวสิ่งใดแม้จะทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าส

นอกประตูเมืองหลวง เหล่าทหารและข้าราชบริพารต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมม้าและจัดแจงข้าวของสร้างฉากขบวนเดินทางให้ดูสมจริงบัดนี้องค์ชายใหญ่ซ่งเทียนหรง และองค์ชายรองซ่งหยางเฟย ต่างสลัดคราบคนเสเพลทิ้งไปจนสิ้น ทั้งสองสวมฉลองพระองค์เต็มยศสมพระเกียรติ เพื่อเตรียมตัวเข้าเมืองหลวงพร้อมกันตามแผนการที่นัดหมายกันไว้ซ่งหยางเฟยยืนกอดอกมองขบวนทหารอารักขาที่กำลังจัดแถวอย่างเป็นระเบียบ มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มย่ามใจ ท่วงท่าเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างถึงที่สุด“ยามที่พวกเราเคลื่อนขบวนผ่านประตูเมืองหลวงเข้าไปพร้อมกัน ขุนนางทั้งราชสำนักและราษฎรย่อมต้องสรรเสริญ”ซ่งเทียนหรงที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้ในอกจะยังคงแอบริษยาและขัดเคืองใจเรื่องที่น้องชายแอบกลับมาเสวยสุขก่อน ทว่าเมื่อเห็นผลประโยชน์ตรงหน้า เขาก็จำเป็นต้องเก็บงำความรู้สึก“ไปกันเถอะ” องค์ชายใหญ่เอ่ยเสียงเหี้ยม ก่อนจะตวัดตัวขึ้นขี่ม้าศึกอย่างสง่างาม“เคลื่อนขบวนได้!” สิ้นเสียงสั่งการ ขบวนเดินทางอันยิ่งใหญ่ของสององค์ชายเคลื่อนตัวออกจากชานเมือง มุ่งหน้าสู่ประตูเมืองหลวงอย่างองอาจ

สือซื่ออันยืนมองหีบสมบัติที่ถูกขนเข้ามาผ่านรถขนวัตถุดิบในครัวเข้ามาที่ประตูหลัง เขาพยักหน้าให้แก่ขุนพลข้างกายด้วยสีหน้าพอใจแล้วมองดูหีบเหล่านั้นถูกขนย้ายอย่างลับๆ เข้าไปไว้ในห้องคลังของตำหนักเฟิ่งหลัวซ่งซือหนิงก้าวมายืนมองที่ทางเดินลับในสวนข้างห้องบรรทม มองดูการขนย้ายทรัพย์สินเหล่านั้นด้วยแววตาคู่หงส์ที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจและเยือกเย็นเงินทุจริตจำนวนมหาศาลที่เป็นดั่งเส้นเลือดใหญ่ของตำหนักคุนหนิง บัดนี้ได้กลับกลายมาเป็นทุนรอนในกระดานอำนาจของนางอย่างสมบูรณ์แบบ“นำทางพวกเขาให้ขนหีบสมบัติทั้งหมดนี้ไปเก็บรักษาไว้ในคลังส่วนตัวของข้าอย่างแน่นหนา อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาด” องค์หญิงสามเอ่ยสั่งการน้ำเสียงหนักแน่น“เพคะองค์หญิง” หลันเอ๋อร์และเหล่านางกำนัลคนสนิทค้อมกายรับคำสั่ง ก่อนจะเดินนำไปยังห้องเก็บคลังสมบัติส่วนพระองค์เมื่อจัดการเรื่องทรัพย์สินเสร็จสิ้น ซ่งซือหนิงก็เบนสายตากลับมามอง สือซื่ออันที่กำลังเดินเข้ามาหานาง ท่วงท่าของแม่ทัพหนุ่มยามนี้ยังคงองอาจดุดัน ทว่าแววตาที่เขามองตรงมากลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความภักดีอันแรงกล้

ณ จวนที่ประทับส่วนองค์ของซ่งหยางเฟย องครักษ์ข้างหายรีบเข้ามาคุกเข่ารายงานข่าวร้ายด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา ถึงเรื่องเพลิงที่เผาจวนลับทั้งหลังจนมอดไหม้เหลือเพียงกองเถ้าถ่าน ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองขององค์ชายรองพลันซีดเผือดลงในพริบตา ราวกับโลหิตทั้งร่างถูกสูบฉีดออกไปจนหมดสิ้น“เจ้า... เจ้าว่าอย่างไรนะ จวนลับถูกเพลิงไหม้วอดงั้นหรือ” ซ่งหยางเฟยเค้นเสียงถาม ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ด้วยความโมโหและใจหายกับสมบัติหลายแสนตำลึงที่เพิ่งถูกเผาไป“พ่ะย่ะค่ะองค์ชายรอง เพลิงลุกโหมรุนแรงจากภายในห้องโถงชั้นในสุด ลุกลามลงไปถึงห้องลับใต้ดินจนทุกอย่างถล่มลงมา ยามนี้... ยามนี้จวนลับทั้งหลังกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน ข้าวของทุกอย่างถูกแผดเผาจนกลายเป็นจุณไม่เหลือชิ้นดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนข่าวร้ายที่ยิ่งกว่าถูกสั่งให้ไปตรากตรำที่ชายแดนเสียอีก องค์ชายรองถึงกับตาพร่าเลือน แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น โชคดีที่ขันทีคนสนิทรีบเข้ามาประคองวรกายเอาไว้ได้ทัน ในอกขององค์ชายรองยามนี้เต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เงินมหาศาลที่ได้จา