All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 51 - Chapter 60

ภายในท้องพระโรงใหญ่ที่ประดับประดาด้วยของตกแต่งที่งดงาม งานเลี้ยงฉลองต้อนรับองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงดนตรีราชสำนักบรรเลงท่วงทำนองมงคลแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มาร่วมงานเสวียนฮองเฮาประทับอยู่บนแท่นสูงข้างบัลลังก์มังกร ใบหน้างดงามที่ผ่านการตกแต่งอย่างประณีตแย้มสรวลอย่างเปี่ยมสุข นัยน์ตาของนางกวาดมองความยิ่งใหญ่ของงานเลี้ยงในวันนี้ด้วยความพอใจ ยิ่งเห็นเหล่านางกำนัลและขันทีวิ่งวุ่นปรนนิบัติภายใต้งบประมาณที่หวงกุ้ยเฟยต้องยอมเบิกให้ นางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนได้อำนาจวังหลังกลับคืนมาอยู่ในมือไปกว่าครึ่ง‘คอยดูเถิด วันนี้จะเป็นวันที่ลูกชายทั้งสองของข้าได้ประกาศศักดา ไม่แน่ว่าตำแหน่งรัชทายาทอาจจะถูกแต่งตั้งวันนี้เลยก็ได้’ เสวียนฮองเฮาคิดในใจ แววตาฉายประกายมุ่งมั่นยามนี้เหล่าขุนนางต่างทยอยเข้ามาในงานไม่ขาดสาย และทันทีที่ก้าวพ้นประตูท้องพระโรง พวกเขาต่างก็รีบพากันเดินตรงเข้าไปรุมล้อมเยินยอองค์ชายทั้งสอง โดยเฉพาะ องค์ชายรองที่ถูกห้อมล้อมหนาแน่นเป็นพิเศษ ขุนนางเฒ่าหลายคนต่างพากันยกยอเรื่องการสร้างเขื่อนว่าเ

ท่าทีปกปิดขององค์หญิงสามยิ่งกระตุ้นความสนพระทัยขององค์ฮ่องเต้ พระองค์ทรงทอดสายพระเนตรมองโอรสตัวน้อยที่ดูเหมือนมีความนัยอัดอั้น จึงทรงโบกพระหัตถ์แล้วสั่งการเสียงเข้มอีกครั้ง“ซือหนิง เจ้าปล่อยมือเถอะ... เล่อคัง เจ้าก้าวออกมายืนต่อหน้าเราอีกครั้งซิ เจ้ามีความเห็นอันใด จงพูดมาตรงๆ” พระองค์ทรงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับองค์ชายน้อยในตอนท้ายองค์ชายน้อยแสร้งทำเป็นสะดุ้งตัวโยน ใบหน้าฉายแววอึกอักหวาดกลัว เขาลอบมองหน้าพี่สาวสลับกับเสด็จพ่อ แกล้งทำเป็นไม่กล้าเอ่ยปากราวกับกลัวจะถูกลงทัณฑ์หลี่หวงกุ้ยเฟยที่นั่งดูอยู่จึงคลี่ยิ้มอ่อนโยน แสร้งเอ่ยปลอบประโลมบุตรชายด้วยน้ำเสียงเมตตา “เล่อคังเอย... เจ้าไม่ต้องกลัวพี่สาวของเจ้าหรอกลูก ในเมื่อเสด็จพ่อของเจ้าทรงถาม เจ้าล่วงรู้อันใดก็จงกราบทูลไปตามตรงเถิด”เมื่อได้รับแรงหนุน องค์ชายสี่น้อยจึงสูดหายใจเข้าลึก ก้าวออกไปชี้ที่แบบแปลนเขื่อนขนาดยักษ์แล้วกราบทูลเสียงฉะฉาน“กราบทูลเสด็จพ่อ จากแบบก่อสร้างเขื่อนของพี่รองที่สร้างเป็นแนวเส้นตรงตัดหน้าแนวเขาเช่นนี้ แม้ในยามปกติจะสามารถกักเก็บน้ำได้จริง ทว

ในท้องพระโรงใหญ่ ซ่งซือหนิงนั่งยกยิ้มด้วยความอิ่มเอมใจอย่างที่สุด นัยน์ตาคู่หงส์ทอดมองบรรยากาศรอบกายด้วยความสมเพชแกมสาใจ แผนการจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่เสวียนฮองเฮาทูลขอฝ่าบาทเพื่อหวังจะใช้อวดอ้างความชอบและเชิดชูบารมีของบุตรชายทั้งสอง บัดนี้กลับตาลปัตรกลายเป็นเวทีที่เปิดเผยอัจฉริยภาพและความสามารถอันล้ำเลิศของซ่งเล่อคัง ให้ขุนนางทั้งราชสำนักได้เห็นเต็มสองตา“เล่อคัง... เจ้าขยับขึ้นมานั่งข้างเราตรงนี้ซิ”เสียงทรงอำนาจของโอรสสวรรค์ตรัสเรียก องค์ฮ่องเต้ทรงกวักพระหัตถ์เรียกโอรสคนโปรดให้ขึ้นไปประทับบนแท่นสูงข้างบัลลังก์มังกร ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ฮองเฮาเพิ่งจะก้าวเดินออกไปเมื่อครู่พระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปลูบศีรษะของเด็กน้อยด้วยความรักและความทึ่งในปัญญาอย่างปิดไม่มิด“เราชื่นชมเจ้านัก รู้จักพลิกแพลงความรู้มาใช้ในการแก้ไขวิกฤตการณ์ใหญ่ของบ้านเมืองได้อย่างแยบคาย ช่างเป็นเด็กที่เปี่ยมไปด้วยปัญญาโดยแท้” ฮ่องเต้ตรัสชื่นชมเสียงดังกังวาน ก่อนจะหันพระพักตร์กลับมายังเบื้องล่าง แววตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบเย็นชาดุจน้ำแข็งยามทอดมององค์ชายรอง&

ในขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชมซ่งเล่อคัง หลี่เวินอวี้ที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้ากังวลใจอย่างเห็นได้ชัด พระนางลอบถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยขึ้น“ฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันกลับแอบกังวลใจยิ่งนัก ยามที่เห็นเล่อคังกล่าววาจาหักหน้าถึงผลงานขององค์ชายใหญ่และองค์ชายรองกลางท้องพระโรงเช่นนั้น เกรงว่าหลังจากนี้ ทางตำหนักคุนหนิงและขุนนางฝ่ายโน้นจะผูกใจเจ็บและหาทางกลั่นแกล้งลูกๆ เอาได้เพคะ”ยังไม่ทันที่ฮ่องเต้จะตรัสปลอบ องค์ชายสี่น้อยที่เคี้ยวขนมหมดกลืนลงคอเรียบร้อยก็รีบขยับกายเข้ามากุมพระหัตถ์ของพระมารดาพลางกราบทูลด้วยน้ำเสียงซื่อๆ ไร้เดียงสา“เสด็จแม่โปรดวางใจเถิดพ่ะย่ะค่ะ ลูกมิได้มีความตั้งใจจะไปหักหน้าหรือทำลายเกียรติของพี่ใหญ่และพี่รองเลยแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ยามที่ลูกมองเห็นแบบแปลนและข้อผิดพลาดเหล่านั้นในฐานะผู้ศึกษา ลูกก็แค่อดใจไม่ได้ที่จะต้องโต้แย้งตามหลักความถูกต้อง เพื่อมิให้ราษฎรทางเหนือและทางตะวันตกต้องเดือดร้อนในยามหน้าฝนเท่านั้นจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”คำกราบทูลอันไร้เดียงสาทว่าแฝงความรักคุณธรรมของเด็กน้อย ยิ่งทำให้องค์ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญใจ

ครู่ต่อมา หลังจากหมอหลวงถวายการฝังเข็มจนเสร็จสิ้น เสวียนฮองเฮาก็ลืมพระเนตรฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าครานี้นางสิ้นฤทธิ์เดช ไม่หลงเหลือคราบหงส์ผู้หยิ่งผยองอีกต่อไป พระนางซบพระพักตร์ลงกับหมอนอิง ร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจดั่งคนที่สิ้นหวังในชีวิตทั้งปวง“เทียนหรง หมดสิ้นแล้ว เงินทองไม่มี ผลงานก็พังพินาศ ต่อไปนี้พวกเราจะเอาสิ่งใดไปสู้กับหวงกุ้ยเฟยและลูกๆ ของมันได้อีก” เสวียนเฟิงเหยาเอ่ยเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มซ่งเทียนหรงเห็นพระมารดาฟื้น จึงรีบโบกมือไล่หมอหลวงและนางกำนัลให้ออกไปนอกห้องจนหมดสิ้น เมื่ออยู่กันตามลำพังสองคนแม่ลูก ชายหนุ่มก็ขยับเข้าไปทรุดกายลงนั่งข้างเตียง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเด็ดขาดอย่างน่ากลัว“เสด็จแม่ ทรงฟังลูกให้ดีพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อยามนี้สถานการณ์บีบคั้น พวกเราจำเป็นต้องเลือกสลัดหมากบางตัวเพื่อรักษาหมากสำคัญไว้พ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายใหญ่กระซิบเสียงต่ำฮองเฮาชะงัก ขมวดคิ้วมองโอรสองค์โตด้วยความไม่เข้าใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เสด็จแม่ทรงคิดดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้อย่างไรเสียหยางเ