All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 11 - Chapter 18

เช้าวันต่อมา ข่าวคาวจากตำหนักเฟิ่งหลัวก็กลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดถล่มไปทั่ววังหลัง เมื่อข่าวลือที่หลุดลอดออกมาจากปากนางกำนัลและขันทีเวรยามระบุว่า ค่ำคืนที่ผ่านมาองค์หญิงสามมิได้เรียกหาที่ปรึกษาเพียงคนเดียวดังเช่นทุกครั้ง ทว่ากลับมีทั้งจางอวิ๋นเซียวและไป๋เมิ่งเทา ก้าวเข้าสู่ห้องบรรทมพร้อมกัน และไม่มีใครก้าวเท้ากลับออกมาจนกระทั่งแสงทองส่องฟ้าณ ตำหนักคุนหนิง เสวียนฮองเฮาถึงกับทรงวางถ้วยน้ำชาลงกระแทกกับโต๊ะเสียงดัง เมื่อได้รับรายงานเรื่องนี้ แววตาที่เคยฉายความดูแคลนบัดนี้กลับมีความรังเกียจเดียดฉันท์เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ“ช่างหน้าไม่อาย เดิมทีข้าคิดว่านางแค่เสเพลตามประสาหญิงบ้ากาม แต่นี่ถึงขั้นเรียกบุรุษมาหารือพร้อมกันถึงสองคนในห้องนอน ช่างเป็นการตอกย้ำสายเลือดอันต่ำต้อยของพระสนมเอกเสียจริง ยิ่งนางทำตัวเละเทะจนผู้คนตราหน้าว่าเสเพลเท่าไร ชื่อเสียงขององค์หญิงผู้ไร้ค่าผู้นี้ก็จะยิ่งดิ่งลงเหว และนั่นจะทำให้นางไม่มีวันก้าวขึ้นมาเป็นขวากหนามของลูกชายข้าได้อีก...” ฮองเฮาทรงเค่นยิ้มเย็นชา แม้จะรังเกียจการกระทำที่ใคร่รักใคร่สวาทนั้น แต่นั่นก็เป็นผลดีสำหรับนางไม่เพียงแต่ตำหนักคุนหนิงเท่านั้น แม้แต่ต

ในอุทยานหลวง ซ่งซือหนิงนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านในศาลาริมน้ำ ท่าทางดูผ่อนคลายประหนึ่งสตรีที่ใช้ชีวิตไปกับความรื่นรมย์วันต่อวัน ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของสนมจางเฟย และองค์หญิงเจ็ด บุตรuวัยสิบหกชันษา“แหม องค์หญิงสามช่างมีความสุขเสียจริงนะเพคะ” จางเฟยเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงจิกกัดพลางสะบัดพัดในมือ“ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตาในงานเลี้ยงบ่อยนัก ที่แท้ก็เอาแต่เก็บตัวคลุกอยู่กับบรรดาที่ปรึกษาส่วนตัวนี่เอง ข่าวลือที่เขาว่ากันว่าทรงงานหนัก หารือพิเศษคืนละหลายชั่วยามกับบุรุษถึงสองคน เห็นทีจะเป็นเรื่องจริงสินะเพคะ”ซ่งซือหนิงค่อยๆ ละสายตาจากฝูงปลาในสระหันมามองผู้มาเยือน นางคลี่ยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย แววตาพราวระยับด้วยความเย้ยหยัน“พระสนมจางเฟยเอ่ยเช่นนี้ หรือว่าท่านกำลังอิจฉาที่ข้ามีที่ปรึกษาหนุ่มแน่นคอยรับใช้ถึงในตำหนัก แต่ท่านกลับทำไม่ได้อย่างนั้นหรือเพคะ”นางเว้นจังหวะพลางจิบชาอย่างเชื่องช้าก่อนจะกล่าวเย้ยหยันต่อ “ได้ข่าวว่าเสด็จพ่อไม่ได้เสด็จเยือนตำหนักของท่านมาหลายเดือนแล้ว ความเหงาคงทำ

ยามเช้า ซ่งซือหนิงทรุดตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวหยิบหวีงาช้างขึ้นมาสางผมอย่างเชื่องช้า แววตาที่สะท้อนในกระจกทองเหลืองนั้นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยการคำนวณ“ฮองเฮาสกุลเสวียนผู้นี้... แม้นางจะยังโง่เขลาพอที่จะเชื่อว่าข้าเป็นเพียงองค์หญิงเสเพลที่จมอยู่กับกามราคาสามเส้า และไม่ระแคะระคายเลยว่าข้ากำลังปูทางชิงบัลลังก์ให้เล่อคัง” เสียงหวานเอ่ยพึมพำกับตนเอง“แต่นางก็ยังจ้องจะพังตำหนักของเสด็จแม่ข้าอยู่ทุกลมหายใจ”“ฮองเฮาคงทนเห็นหวงกุ้ยเฟยเป็นที่โปรดปรานเหนือใครไม่ได้อีกต่อไปแล้วเพคะ การหลอกใช้สนมจางเฟยในครั้งนี้ ชัดเจนว่าต้องการใส่ความหวงกุ้ยเฟย โดยใช้องค์หญิงเป็นต้นเหตุ เรียกได้ว่ากำจัดได้พร้อมกันถึงสองพระองค์” หลันเอ๋อร์เอ่ยขณะเข้ามาช่วยจัดแต่งฉลองพระองค์“ถูกต้อง...” ซ่งซือหนิงวางหวีลง เมื่อเช้านางได้รับรายงานจากคนที่ให้แอบจับตามอง พบว่าคนของจางเฟยนำของมาไว้ที่ตำหนักเฟิ่งหลัวของนาง ไม่ใช่ของพระมารดาอย่างที่เข้าใจ“หากมีของอัปมงคลในตำหนักของข้า คนที่ต้องรับผิดชอบฐานไม่อบรมสั่งสอนบุตรย่อมไม่พ้

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกององครักษ์และเสียงฝีเท้าของเหล่านางกำนัลก็ดังระงมขึ้นที่หน้าตำหนักเฟิ่งหลัว ผู้นำขบวนตรวจค้นในครานี้คือหลิ่วมามา นางกำนัลอาวุโสผู้เป็นมือขวาของเสวียนฮองเฮาใบหน้าแก่ชรานั้นบึ้งตึงและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง สายตาคอยสอดส่องราวกับพญาแร้งที่พร้อมจะทึ้งเหยื่อ“ถวายพระพรองค์หญิงสาม ครานี้หม่อมฉันทำตามพระบัญชาของฮองเฮา ตรวจค้นสิ่งอัปมงคลเพื่อความปลอดภัยของวังหลัง หวังว่าองค์หญิงจะไม่ทรงขัดขวาง” หลิ่วมามาเอ่ยเสียงแข็ง ท่วงท่าแทบไม่มีความเคารพยำเกรงซ่งซือหนิงนั่งเอนกายจิบชาอยู่บนตั่ง ปรายตาหงส์มองอีกฝ่ายด้วยความเฉยชา “ในเมื่อเป็นพระบัญชา ข้าจะขัดขวางได้อย่างไร หลิ่วมามาอยากค้นสิ่งใดก็ค้นไปเถิด”เมื่อได้รับอนุญาต หลิ่วมามาก็สะบัดมือสั่งการเหล่านางกำนัลและขันทีทันที “ตรวจค้นให้ละเอียด ทุกซอกทุกมุมอย่าให้เล็ดลอด”คนพวกนั้นเริ่มรื้อค้นข้าวของในตำหนักอย่างละเอียด จนกระทั่งขันทีผู้หนึ่งที่เดินออกไปตรวจค้นบริเวณสวนด้านนอก วิ่งกลับเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก“เรียนหลิ่วมามา ที่ใต้โคนต้นหลิวหลังตำหนัก ดินมีรอยขุดขึ้นมาใหม่ๆ พ่ะย่ะค่ะ เมื่