All Chapters of ใคร่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในห้องทรงอักษรยามสาย เสียงของไป๋เมิ่งเทา ยังคงดังแว่วมาเป็นระยะ ขุนนางหนุ่มกรมโยธากำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจสั่งสอนองค์ชายสี่ด้วยแบบจำลองคันกั้นน้ำอย่างเต็มกำลัง โดยมีจางอวิ๋นเซียวคอยสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าบทเรียนผังเมืองในวันนี้ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นและองค์ชายสี่กำลังสมาธิแน่วแน่ ขุนนางหนุ่มจึงปลีกตัวออกมาเงียบๆ เพื่อปล่อยให้ที่ปรึกษาไป๋ได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ทางด้านศาลาริมสระบัวอันร่มรื่น ซ่งซือหนิงนั่งเอนกายอยู่บนตั่งหญิงงาม โดยมีจางอวิ๋นเซียวที่เพิ่งเดินมาสมทบ และสือซื่ออัน นั่งขนาบข้างคอยปรนนิบัติและอารักขาอย่างใกล้ชิด“เรื่องพี่รองข้าให้คนคอยจับตาไว้หมดแล้ว ปล่อยให้เขาเสพสุขในกองนารีไปก่อน” ซ่งซือหนิงเอ่ยเสียงเรียบพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะปรายสายตาหงส์ไปทางแม่ทัพน้อย“แล้วทางด้านองค์ชายใหญ่ที่ยังแสร้งทำตัวเป็นขุนนางใจซื่อ ร่วมทุกข์ร่วมสุขลำบากตรากตรำกับชาวบ้านเล่า ยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง”สือซื่ออันค้อมหัวลงเล็กน้อยก่อนจะรายงาน “ทูลองค์หญิง สายข่าวของกระหม่อมส่งสาส์นลับมาว่า... ยามนี้องค์ชายใหญ่กำลังนั่งไ

ยามวิกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งวังหลวง ภายในห้องบรรทมชั้นในของตำหนักเฟิ่งหลัวกลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนรื่นรมย์ กลิ่นกำยานดอกท้อหอมเคล้าไปกับสายลมราตรีที่พัดผ่านม่านมุ้งบางเบาจางอวิ๋นเซียวในชุดลำลองสีขาวสะอาดตา นั่งนิ่งอยู่หลังพิณโบราณตัวโปรด นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนของใต้เท้าหนุ่มค่อยๆ พรมดีดลงบนสายพิณอย่างนุ่มนวล ท่วงทำนองที่พลิ้วไหวประสานสอดรับกันอย่างลื่นไหล ดังกังวานไพเราะช่วยขับกล่อมให้ค่ำคืนนี้เปี่ยมไปด้วยมนต์เสน่ห์อันน่าหลงใหลซ่งซือหนิงในอาภรณ์ผ้าไหมสีขาวบาง เอนกายพิงหมอนอิงอยู่บนเตียงหลังใหญ่ด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน นัยน์ตาคู่หงส์ทอดมองบุรุษตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มงดงามผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มพลางสดับฟังบทเพลงที่เขาตั้งใจบรรเลงให้ฟังอย่างชื่นชมเมื่อท่วงทำนองสุดท้ายจบลงด้วยความนุ่มนวล จางอวิ๋นเซียวก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นจากสายพิณ แววตาคมกริบที่เคยนิ่งลึกบัดนี้กลับทอประกายหวานล้ำและโหยหายามที่ทอดมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าองค์หญิงสามขยับกายลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย นางยกมือเรียวสวยขึ้นโบกเบาๆ เป็นสัญญาณเชิญชวน นัยน์ตาคู่หงส์ฉายแววยั่วเย้าแกมสั่งการ น้ำเสีย

ในขณะที่ภายในห้องทรงอักษรกำลังเคร่งเครียดกับการเรียนรู้ขององค์ชายสี่และไป๋เมิ่งเทา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของสือซื่ออันในชุดรัดกุมสีเข้มอันเป็นเอกลักษณ์แววตาคมกริบของเขาประสานเข้ากับนัยน์ตาคู่หงส์ของซ่งซือหนิงทันที ชายหนุ่มค้อมหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบา“องค์หญิงสาม กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องรายงานพ่ะย่ะค่ะ”ซ่งซือหนิงปรายสายตามองขุนนางหนุ่มกรมโยธาที่ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ซ่งเล่อคัง“เล่อคัง ตั้งใจเรียนกับใต้เท้าไป๋ต่อไปนะ ข้ามีธุระประเดี๋ยวเดียว”“พ่ะย่ะค่ะพี่หญิง” เด็กน้อยรับคำอย่างขันแข็งองค์หญิงสามหยัดกายลุกขึ้นเดินตามสือซื่ออันออกไปด้านนอก ชายหนุ่มนำทางนางมายังศาลาริมน้ำในสวนท้ายตำหนักเฟิ่งหลัวอันเป็นสถานที่โปรด ที่ซึ่งยามนี้มีร่างสูงโปร่งของจางอวิ๋นเซียวนั่งรออยู่ก่อนแล้วนิ้วเรียวยาวของใต้เท้าหนุ่มกำลังดีดพิณบรรเลงท่วงทำนองแผ่วเบาเพื่อกลบเสียงการสนทนาและสร้างความรื่นรมย์ให้แก่นายหญิงทันทีที่ซ่งซือหนิงทรุดกายลงนั่ง สือซื่ออันก็ไม่รอช้า ร

ท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล เสียงดนตรีบรรเลงและเสียงหัวเราะหยอกเย้าของเหล่าสตรีจากหอโคมเขียวดังอยู่ในห้อง ซ่งหยางเฟยในสภาพฉลองพระองค์หลุดลุ่ย ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา กำลังนอนให้หญิงงามขนาบข้างคอยป้อนผลไม้และปรนนิบัติเอาใจอย่างสำราญทันใดนั้น หน้าต่างบานหนึ่งก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสายหนึ่ง องครักษ์เงาที่เพิ่งปลีกตัวมาจากตำหนักคุนหนิงทรุดกายลงคุกเข่าท่ามกลางความตกใจของเหล่าคณิกาสาว“พวกเจ้าออกไปให้หมด!” องค์ชายรองตวาดสั่งเสียงเข้มด้วยความขัดใจ เมื่อเห็นว่าเป็นคนสนิทของพระมารดา เหล่านางโลมจึงรีบพากันถอยออกไปจนห้องทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบ“มีเรื่องอันใด เหตุใดจึงต้องตามมาขัดจังหวะความสุขของข้าถึงที่นี่” ซ่งหยางเฟยเอ่ยพลางยกจอกสุราขึ้นกระดกด้วยท่าทางย่ามใจ พลางคิดว่าคนของพระมารดามาหาเขาด้วยเหตุอันใด หรือว่านางรู้แล้วว่าเขากลับมา“ทูลองค์ชายรอง ยามนี้ฮองเฮาทรงล่วงรู้เรื่องที่พระองค์ลอบกลับมาเมืองหลวงล่วงหน้า และเรื่องที่ทรงกบดานอยู่กับสตรีในจวนลับแห่งนี้หมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่นี้ทรงพระพิโรธจัดจนแทบจะพังตำห

เมื่อแผนการทุกอย่างถูกวางเอาไว้อย่างรัดกุม จางอวิ๋นเซียวก็ค้อมกายลงเล็กน้อย แววตาคมกริบของขุนนางหนุ่มลอบมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความอาลัยอาวรณ์จางๆ ก่อนจะยอมถอยกายออกไปจากห้องเป็นคนแรกตามหน้าที่ขุนนางผู้รู้ความทว่าสือซื่ออันกลับยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับเขยื้อน แม่ทัพหนุ่มผู้แข็งแกร่งและดุดันในสนามรบ บัดนี้กลับทอดสายตามองซ่งซือหนิงตาละห้อย แววตาคมปลาบยามปกติบัดนี้เว้าวอนและเปี่ยมไปด้วยความโกรธขึ้งคละเคล้าความอิจฉาริษยาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มนึกถึงค่ำคืนที่ที่ปรึกษาจางได้ปรนนิบัติแนบชิด ยิ่งทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มดั่งถูกไฟแผดเผาซ่งซือหนิงเอนกายพิงหมอนอิง ทอดสายตามองท่าทางของสือซื่ออันแล้วก็นึกขบขัน นัยน์ตาคู่หงส์ยั่วเย้า นางย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าสายตาละห้อยของเขาในยามนี้ต้องการสิ่งใด เขาต้องการให้นางเอ่ยปากเรียกหา ต้องการให้องค์หญิงสามเช่นนางมอบรางวัลและประทานความรักความแนบชิดให้แก่เขาบ้าง มิใช่ปล่อยให้เขาทำได้เพียงยืนมองคู่แข่งคนอื่นเสวยสุขทว่าสตรีผู้กุมกระดานอำนาจกลับไม่เอ่ยปากคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว มุมปากอิ่มยกยิ้มจางๆ อย่างเยือกเย็นและนึกสนุก นาง