All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 71 - Chapter 80

นักพรตกลับมาถึงบ้านก็ล้วงกางเกงหาโทรศัพท์ของตนแต่ก็หาไม่เจอ จึงย้อนคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อรู้แล้วว่าตัวเองทำตกไว้ที่ไหน“บ้าเอ๊ย! ไอ้พรต ถ้าเธอคนนั้นเห็นและเก็บไว้จะทำยังไงล่ะ” บ่นกับตัวเองขณะเดินเข้าไปในบ้าน“มาแล้วเหรอลูกพรต มานั่งกับแม่หน่อยเร็วลูก” นิภาพรเรียกลูกชายเข้าไปหา นางโทร.ไปเช็กในไร่ก็บอกว่าลูกชายของนางไม่อยู่“ครับแม่สอง” ขานรับเสียงเหนื่อย ๆ แล้วเดินไปหา“ไปไหนมารึลูก ทำไมทำหน้าทำตาแบบนั้น”“ไปขับรถเล่นครับ ว่าแต่แม่สองมีอะไรกับพรตรึเปล่าครับ” ทรุดกายนั่งข้างคุณแม่ที่รัก“เดี๋ยวนี้แม่สองต้องมีอะไรถึงคุยกับพรตได้เหรอ” อดน้อยใจลูกชายไม่ได้“ไม่ใช่แบบนั้นครับ แค่...”“ไม่ต้องพูดแล้ว ไปแต่งตัวเถอะ เราจะไปไร่พาสวรรค์ก่อนเวลานัดน่ะ ส่วนพ่อวิทย์ของลูกคงอยู่กับพ่อเลี้ยงไก่แล้วตอนนี้”“มันเพิ่งจะเที่ยงเองนะครับ”“ก็ใช่ไง แม่อยากไปก่อนเวลาไม่ได้เชียวเหรอพรต”“ได้ครับ งั้นผมขออาบน้ำเปลี่ยนชุดแป๊บนึงนะครับแม่สอง พอดีเหม็นเหงื่อตัวเองมาก”“อือ!"นักพรตลุกข้นเดินจากไป เพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดตามที่ตนได้บอกกล่าวผู้เป็นแม่ เมื่อลับร่างลูกชายนิภาพรก็รีบต่อสายหาเพ

หลายวันต่อมาทางโรงพยาบาลก็โทร.มาแจ้งว่าผู้หญิงที่เพ้อภพช่วยไว้ตอนนี้หายดีแล้ว พร้อมออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาจึงสั่งให้อามู่คนสนิทของเขาไปรับหล่อนมายังบ้านของตน ส่วนตัวเขาจะเข้าไปดูงานในไร่ ไม่คิดจะสนใจเลยว่าเธอจะมีหน้าตายังไง และไม่คิดจะสนใจดูดำดูดีด้วยซ้ำ แค่รับผิดชอบให้ที่อยู่อาศัยก็มากพอแล้วสำหรับคนที่สูญเสียความทรงจำ“ป้อเลี้ยง อามู่ไปรับเธอมาแล้วคัก” อามู่หนุ่มชายดอยรายงานนายของมัน“อือ! พาไปห้องพักรึยัง ห้องพักคนรับใช้ในบ้านน่ะ แล้วแม่กับพ่อฉันเห็นไหมตอนพามา”“อามู่ผะไปแล้วป้อเลี้ยง มะเลี้ยงมะเห็นคัก”“ไปไหนก็ไปเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเองอามู่”“คัก” แล้วหนุ่มดอยก็เดินจากไป“เฮ้อ...หาเรื่องวุ่นวายให้ตัวเองอีกแล้วไอ้เพ้อ” บ่นให้ตัวเองเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงาน เอามือบีบนวดขมับตัวเองไปมาในบ้านหลังใหญ่ เธอถูกพามายังห้องเล็ก ๆ หล่อนมองห้องที่อยู่ไปมา ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากนอกห้อง แม้ว่าคนที่พามาจะบอกให้อยู่แต่ในห้อง แต่ความอยากรู้อยากเห็นสิ่งภายนอกทำให้หล่อนขัดคำสั่ง“ใครน่ะ” เสียงแหบแห้งเอ่ยถาม เมื่อเห็นหญิงสาวชุดพื้นเมืองแปลกหน้าเดินอยู่ในบ้านของตนร่างเล็กหมุนเคว้งไปมา แล้วไม่เห็นใ

“ค่ะ หวันจะช่วยเลือก” หล่อนตีหน้าตึงเดินไปหาชายหนุ่มกับพนักงาน “แบบไหนคะ ต้องการแบบไหนบอกหวันมาสิคะ บอกลักษณะแฟนของพี่พรตมาเลยค่ะ หวันจะได้เลือกเหมาะกับเธอ”“นั่นสินะ แบบไหนดีนะ ตัวเล็ก ๆ ปากนิด จมูกหน่อย นิสัยก็ดื้อรั้น เอาแต่ใจเหมือนเด็กไม่รู้จักโตน่ะ” พูดจบก็หันไปหาพนักงานสาว แล้วชี้ให้เอาสร้อยข้อมือเส้นที่คิดว่าเหมาะกับหญิงข้าง ๆ ตนมาให้ดูดาหวันขมวดคิ้วคิดตามลักษณะนิสัยตามนักพรตบอกมา คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าจะมีสร้อยข้อมือแบบไหนเหมาะกับเธอ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเหมือนกับว่าหล่อนรู้จักผู้หญิงคนนี้“พี่พรต ผู้หญิงที่พูดมา หวันขอชัดเจนกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ”“ไม่ต้องถามแล้วครับ เอามือมาสิ พี่จะลองใส่กับข้อมือของหวันดูว่ามันเหมาะและพอดีไหม” มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กขึ้นมาวางไว้บนหลังตู้กระจก แล้วจัดการสวมสร้อยข้อมือให้สาวเจ้า“สวยจังเลยค่ะ พี่พรตตาถึงนะเนี่ย แฟนพี่พรตต้องชอบ รักหลงตายแน่เลยแบบนี้”ตอนแรกจะด่าชายหนุ่มที่ดึงมือตนไปสวมใส่สร้อยข้อมือโดยไม่รอให้อนุญาต แต่พอได้เห็นสร้อยรูปปลาโลมาคู่ที่พันกอดกันเป็นเส้นอยู่บนข้อมือของตนก็อดชื่นชมในความตาถึงของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนเองก็ชอบสร้อยเส้นนี้เหมือ

“ไม่ร้องไห้สิจ๊ะ ไม่ต้องร้องนะ ไม่ต้องคิดมาก มาดูชุดกันดีกว่ากล้วย” ดาหวันเช็ดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าปริ่มจะล้นของกล้วยออก แล้วฉุดดึงร่างเล็กลุกขึ้นเดินตามไปยังตู้เสื้อผ้าของตัวเอง“ดูชุดนี้สิ เหมาะกับผิวขาว ๆ ของกล้วยมากเลย หุ่นเราพอ ๆ กันน่าจะใส่ด้วยกันได้ พี่ยังไม่ใส่เลยนะชุดนี้” หล่อนเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดเดรสแขนกุดสีชมพู่จ๋าออกมาเทียบกับตัวของกล้วย“กล้วย...”“ห้ามเกรงใจนะจ๊ะ ไหนเอาชุดไปลองให้พี่ดูหน่อยสิ พี่อยากเห็นกล้วยใส่แบบวัยรุ่นเขาใส่กัน ไม่ใช่ใส่แต่ชุดพื้นเมืองแบบนี้ มันก็น่ารักนะ แต่พี่อยากให้กล้วยแต่งตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปจ้ะ”กล้วยรับชุดในมือของดาหันมาถือไว้ หล่อนเกรงใจและตื้นตันในความใจดีของหญิงสาวที่มีให้ ในบ้านหลังใหญ่นี้มีแค่ดาหวันกับป้ายิ้ม และพ่อเลี้ยงพรชัยเท่านั้นที่พูดดีกับหล่อน ส่วนคนอื่น ๆ นั้นเกลียดหล่อน โดยเฉพาะแม่เลี้ยงสร้อยเพชร เพราะทุกครั้งแม่เลี้ยงจะพูดให้หล่อนเจ็บตลอด“ไปลองนะจ๊ะกล้วย กล้วยสวย ใส่อะไรก็สวยเชื่อพี่สิ” เห็นว่ากล้วยยังไม่ยอมไปเปลี่ยนชุดเธอจึงพูดขึ้นอีกครั้ง“ค่ะคุณหวัน”“พี่หวันจ้ะ ต่อไปเรียกพี่นะ พี่อยากมีน้องสาว”“ค่ะพี่หวัน”“น่ารักมากจ้ะ

หล่อนห่อตัวสั่นเทา มือเล็กยกขึ้นผลักดันใบหน้าหล่อของบุรุษตรงหน้าออกห่าง แต่ยิ่งผลักดันผลักไสเขายิ่งต่อต้าน มือใหญ่กดไหล่มนให้นิ่ง แต่เหมือนว่ากล้วยตัวน้อยของเขากลับดิ้นรน ยิ่งหล่อนดิ้นเขายิ่งปวดร้าวกลางกาย อยากจะจับกดแล้วกระหน่ำความเป็นชายเข้าหาไม่ยั้งเสียจริง“หือ! อย่าดื้อ อย่าขัดขืนสิ บุญคุณต้องทดแทนนะคนสวย” พึมพำเสียงพร่า กดร่างเล็กให้แนบอิงไปกับกระจกหน้าต่าง แล้วเคลื่อนกายใหญ่เป็นคร่อมร่างน้อยกักเธอไว้ไม่ให้ไหวตัวหนีตนเองได้“ทดแทน....กล้วยจะทดแทนพ่อเลี้ยง ตะ...แต่...อื้อ!"ปากน้อยถูกปากหนาทาบทับมาอย่างรวดเร็ว คำพูดที่จะพูดออกมากลืนหายเข้าไปในลำคอหมด มือเล็กดันร่างใหญ่ให้ออกห่าง ปากน้อยเผยออ้ารับเรียวลิ้นร้ายด้วยความไร้เดียงสา“อืม! อื้อ”เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาเป็นระยะ มือใหญ่เริ่มไม่อยู่สุขไล่เลื้อยสัมผัสผิวกายของกล้วย เจ้าหล่อนแอ่นร่างบิดเร่าไปมาด้วยความอึดอัดและอยากปฏิเสธ แต่มันยิ่งหล่อนบิดเร่ายิ่งเป็นการเปิดทางให้คนตัวโตทำอะไรได้สะดวกมากขึ้น“อ่า! หวานเหลือเกินกล้วย หวานและหอม