INICIAR SESIÓN“ชูว์! อ่า! พะ...พี่รัก ป๊อบทรมานเหลือเกินค่า...ซี้ดดด...อือ” หล่อนเกร็งร่างและเท้าเล
“ชูว์! อ่า! พะ...พี่รัก ป๊อบทรมานเหลือเกินค่า...ซี้ดดด...อือ” หล่อนเกร็งร่างและเท้าเล็กจิกไปกับเตียงนุ่มเมื่อถูกปากหนาทรมานจุดสวาทกลางร่างของตน “โอว์! ใจเย็นๆ ที่รักของพี่รัก อ่า! น้ำของป๊อบหวานเหลือเกิน อืม!” พึมพำเสียงพร่าดูดเม้มกลืนกินน้ำหวานสีขาวขุ่นฉ่ำรสหวานละมุนลิ้นเข้าไปในปากไม่รู้อิ่ม “อ่า! ชูว์! มะ...ไม่ไหวแล้วพี่รักขา...อ่า! ป๊อบทรมานเหลือเกิน อืม!” หล่อนครางซ่านบิดเร่าเอวเล็กส่ายไปมากับเตียงนุ่ม “อ่า! เสียวใช่ไหมคนดี อ่า! พี่เองก็เสียวและต้องการแรงตอดรัดจากโพรงน้อยของเราเหมือนกัน อ่า!” จากนั้นก็ใช้มือใหญ่คลี่กลีบสวาททั้งสองออกแล้วลากปลายลิ้นสากถูไถไปกับร่องกลีบที่ฉ่ำแฉะของป่านทอ “ซี้ดดด...อือ! พะ...พี่รักใจร้าย อ่า! ป๊อบไม่ไหวแล้วค่า อือ!” สองมือเล็กกำผ้าห่มแน่นแล้วแอ่นหน้ามองเพดานห้องด้วยความทรมาน 
“กินข้าวกัน พี่หิวแล้ว กินข้าวเสร็จจะได้กินน้องป๊อบต่อ ไม่เจอหลายวันอยากกระแทกแรงๆ”“บ้า!” หล่อนบิดตัวม้วนเขินกับคำพูดห่ามๆ ของชายหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งแล้วเริ่มทานข้าว“อืม! อร่อยเหมือนเดิม” เขาตักทานคำแรกแล้วก็ยังเหมือนเดิม รสชาติเหมือนที่เคยทานครั้งก่อน น้ำพริกของป่านทอเป็นน้ำพริกที่ทานแล้วติดใจอยากทานอีกเรื่อยๆ“ขอบคุณค่ะ”“น้องป๊อบก็กินเยอะๆ นะ ผอมมากรู้ไหมช่วงนี้ ไม่เจอแค่ไม่กี่วันทำไมผอมขนาดนี้ ดูซิกระดูกไหปลาร้าโผล่แล้ว หรือคิดถึงพี่จนกินไม่ลงจ๊ะ”ป่านทอพูดไม่ออกเลยเมื่อรักษ์พูดถูก ใช่...หล่อนคิดถึงเขาจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ก็อยู่ๆ เขาก็ให้เหนือน่านมาดูแลแล้วตัวเองก็ไม่บอกไม่กล่าวว่าไปไหน บอกแค่ไปค้างที่บ้านและก็ไม่แวะมาหาอีกเลย แล้วอยู่ๆ วันนี้ก็โผล่มาบังคับให้ออกไปข้างนอกด้วย จนปรับอารมณ์ตามเขาไม่ทันข้อมือเล็กถูกโซ่รัดไว้เหมือนเดิมเมื่ออาบน้ำเสร็จขึ้นมานอนบนเตียงเพื่อให้ป่านทอรู้จักสถานะของตัวเอง และเพื่อย้ำกับตัวเองว่าป่านทอเป็นเพี
ห้องของรักษ์ไม่ได้ล็อกจึงทำให้พันแสงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย พอเข้ามาในห้องของญาติผู้น้องเห็นเจ้าของห้องนอนเอาหน้าซุกกับหมอนอยู่จึงเดินไปอีกฝั่งดึงเปิดม่านของห้องให้แสงสว่างเข้ามาในห้องและแยงตาของคนนอนบนเตียง และมันก็ได้ผลเมื่อรักษ์ขยับตัวและเปลือกตาขึ้นอย่างรำคาญอือ!“นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนรัก” พันแสงเดินมายืนกอดอกมองน้องชาย“อือ! พี่หมอมาได้ไงเนี่ย” เมื่อลืมตาเต็มตาเห็นว่าใครมารบกวนก็ถามทันที“เดินขึ้นมา”“อย่ากวนผมได้ไหมพี่พัน แล้วนี่มาทำไมกัน” รักษ์ตอบอย่างหงุดหงิดแล้วลุกขึ้นเดินผ่านญาติผู้พี่ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพาดไหล่ของตน“เอาแกงผักหวานกุ้งสดมาให้น้าตวงน่ะ เลยแวะมาดูคนชั่วสักหน่อย เห็นว่าเมากลับบ้านมาด้วยนี่เมื่อคืน”“อือ! แล้วยังไงครับ ผมไปชั่วบนหัวพี่รึยังไง”“ก็ไม่หรอก แต่ไปชั่วกับคนอื่น ได้ยินว่ายิงนายลวงเหรอ”“ก็มันเลว!”“แล้วเราเป็นคนดีว่างั้น”“ก็เลวแต่ก็ไม่เลวชั่
“กูด้วย พรุ่งนี้ก็จะกลับไปแล้วนะเว้ย” เพ้อภพบอก เพราะมาหลายวันแล้วคิดถึงคนรอที่บ้าน“กูก็ด้วย คิดถึงหนูพีร์” ฝันดีก็เช่นกัน คิดถึงยอดยาใจไม่ต่างจากเพ้อภพ“อือ! แล้วแต่พวกมึงเถอะ เข้าใจมีลูกมีเมียต้องดูแล” รักษ์เข้าใจดีว่าเพื่อนๆ นั้นรักภรรยามากแค่ไหน“พอเถอะไอ้รัก หยุดดื่มได้แล้ว เดี๋ยวก็ขับรถกลับบ้านไม่ไหวหรอก” มโนคว้าแก้วเหล้าในมือรักษ์มาถือไว้เอง“กลับกันเถอะ ไอ้ฝัน ไอ้เพ้อจะกลับพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ งั้นก็กลับกันเถอะ” พูดจบรักษ์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็เซเล็กน้อยทำให้มโนรีบลุกขึ้นยืนพยุงเพื่อน“นี่ไง กูบอกแล้วอย่าดื่มเยอะ วันนี้กูขับรถไปส่งเอง ส่วนมึงไอ้ฝัน ไอ้เพ้อขับรถดีๆ ล่ะ กูไปส่งไอ้เวรนี่ก่อน” ว่าแล้วก็ดึงลากรักษ์เดินออกจากห้องไป แล้วฝันดีกับเพ้อภพก็เดินตามออกไปติดๆ เพื่อไปจ่ายตังค์ เพราะมโนกับรักษ์ได้เดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว หน้าที่จ่ายตังค์วันนี้จึงเป็นหน้าที่ของฝันดีกับเพ้อภพพันแสงมาบ้านของคุณน้าตัวเองแต่เช้า เขาแวะเอาแกง
“ไอ้รัก มึงก็รู้ว่าทำไมพวกกูถึงมาที่นี่และรวมตัวกัน มึงก็รู้ว่าเพราอะไร มึงด้วยไอ้ลวง เพียงแค่เวลาไม่นานพวกมึงตัดขาดความเป็นเพื่อนกันได้ลงคอเหรอวะ คิดถึงตอนที่พวกมึงอยู่ด้วยกัน สนุกด้วยกันสิ มีสุขร่วมเสพมีเซ็กซ์ก็ร่วมกันมัน มึงคิดสิวะ” ฝันดีเอ่ยขึ้นเมื่อหันไปมองลวงร้อยที่นั่งอีกมุมเอาแต่ดื่มไม่ยอมพูดจาอะไรสักคำ รักษ์กระแทกแก้วบรั่นดีในมือลงบน ก่อนจะมองไปยังลวงร้อยที่นั่งนิ่งเงียบดื่มเงียบๆ อีกมุม ยิ่งมองหน้าของลวงร้อยที่ไร้ความรู้สึกผิดและไร้สำนึก เขายิ่งเจ็บใจและแค้นเคือง เขารักลวงร้อย รักเพื่อนทุกคน เพราะรักมากและไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะทำกับน้องสาวของตนได้ ไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำ โดนยิงแค่นั้นมันยังไม่สาสมกับสิ่งที่เพื่อนทำกับน้องสาวของเขาเลย “สำหรับกู ไอ้รักยังคงเป็นเพื่อนเสมอ” ลวงร้อยเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ เขาวางแก้วเหล้าเข้มๆ ในมือลงแล้วลุกขึ้นล้วงกระเป๋ากางเกงเดินออกจากห้องไป “แล้วมึงล่ะไอ้รัก มึงคิดยังไง&rdq
จากอาทิตย์เป็นเดือน จากหนึ่งเดือนเป็นสองเดือน ตอนนี้หล่อนมาอยู่ที่นี่จนเริ่มรู้สึกชินกับทุกๆ วันแล้ว รักษ์ทำงานกลับมาแล้วก็มอบบทรักหนักหน่วงให้เธอ ข้อมือเล็กก็มีโซ่รัดไว้เหมือนเดิมเหมือนเช่นวันแรก ความสัมพันธ์เหมือนจะไปได้ดี แต่เขามักย้ำให้เธอรู้ตัวเสมอว่าเธออยู่ในสถานะอะไร วันนี้หล่อนไม่รู้ว่ารักษ์ไปไหน ไม่กล้าถาม จะโทรหาก็ไม่กล้า และตอนนี้เลขาส่วนตัวของเขาก็มาอยู่เฝ้าและดูแลเธอ ป่านทออยากรู้ว่าเขาไปไหน แต่ก็ได้แต่เจียมตัว เหนือน่านมองคนตัวเล็กที่นั่งชันเข่าหน้าเศร้าบนเตียงนอนก็อดถอนหายใจแรงๆ ออกมาด้วยความสงสารไม่ได้ ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงโทรศัพท์ของเหนือน่านสั่นเตือนขึ้น เขาก็รีบล้วงจากกระเป๋ากางเกงออกมาดูว่าใครโทรมา พอเห็นว่าเป็นเจ้านายก็รีบกดรับสาย “ครับคุณรัก” ด้านป่านทอเมื่อได้ยินเหนื
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั
เมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่เดินจากไปแล้ว ตะลิงปลิงก็รีบลุกขึ้นกระโดดนอนบนเตียงทันที ความอึดอัดก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ตอนนี้หล่อนเหนื่อยอยากนอนพักสักหน่อย“อ่า! เมื่อยชะมัดเลย” ตะลิงปลิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงของตนจะมองตนยังไง เพราะยังไงอีกไม่นา
“เออ ๆ กูก็พูดไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ ขอโทษด้วยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องลูก กูไม่มีทางมีกับยัยเด็กนั่นเด็ดขาด ถ้าจะเอากัน กูจะป้องกันไม่ก็ให้ยัยนั่นกินยาคุม แต่ก็ดีเหมือนกันถือว่ามีที่ปล่อยน้ำแบบไม่ต้องจ่ายเงิน”มโนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับสะบัดลวงร้อยให้ปล่อยตน ส่วนฝันดีก็เป็นอิสระแล้วเช่นกัน แต่ใบหน้าของฝ
“ยิ้มสิ ทุกคนรอเราอยู่นะ ถ่าย ๆ ไปเถอะ สร้างภาพน่ะเป็นไหม” มโนเอ่ย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กล้อง และมันเป็นยิ้มที่เขายิ้มเต็มปาก เป็นยิ้มที่ไม่เสแสร้งและยิ้มของมโนก็ทำให้เพื่อนรักทั้งสี่ของเขาต้องหันมาสบตากันด้วยคำถาม“ดีมากจ้า...น่ารักมาก ๆ เลยลูก ๆ เพื่อนเจ้าบ่าวมาถ่ายกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้แล้วจ้ะ”เพ็ญ







