บททั้งหมดของ Working as a Maid for the Billionaire: บทที่ 111 - บทที่ 120

Bitbit ang busog na tiyan at ang utak kong naglalayag na naman sa kung anong kamunduhan, magkahawak-kamay kaming lumabas ni Lucas mula sa mamahaling French restaurant. Ang mga daliri niya ay nananatiling nakasiklop sa akin, mahigpit, mainit, at tila may sariling bersyon ng glue na nagdidikit sa aming dalawa. Habang naglalakad kami sa makintab na pasilyo ng mall, bawat hakbang namin ay parang eksena sa isang serye kung saan ako ang bida at siya naman ang napakagwapong leading man na handang pumatay para sa akin, o handang pumatay sa kama, depende sa trip namin mamaya. “Did the food satisfy you?” tanong niya, bahagyang inilapit ang mukha sa akin habang naglalakad kami. Ang bango ng hininga niya, amoy mint na may kaunting pahiwatig ng mamahaling alak na ininom niya kanina. “Sobra, Lucas! Ang lambot nung steak, parang natutunaw sa dila. Pero alam mo, mas masarap ka pa rin maging dessert,” bulong ko, sabay dikit ng balikat ko sa braso niya. Hinubog yata ng mga anghel ang braso ng lalakin

Nalunod ako sa halik na 'yon, isang klase ng lunod na kahit walang salbabida, handa akong magpatihulog paulit-ulit. Kung may Olympic sport lang para sa pakikipaghalikan, sigurado akong gold medalist itong si Lucas, at ako naman ang taga-bitbit ng kanyang trophy habang nakasabit sa leeg niya. Ramdam na ramdam ko ang bawat galaw ng labi niya, na tila ba binabasa ang isang kontrata na ako lang ang may kakayahang pumirma gamit ang buong katawan ko. Lord, ang bango niya talaga! Amoy mamahaling pabango na hinaluan ng purong vanilla at kaunting amoy ng alak. Kombinasyong nakakahilo, nakakabaliw, at higit sa lahat, nakakarupok. Nang sa wakas ay humiwalay ang mga labi niya, na may kasama pang mapang-akit na tunog na nagpatayo sa lahat ng balahibo ko sa katawan, ay nanatili kaming magkadikit ang noo. Hinihingal kaming dalawa, na parang katatapos lang naming tumakbo ng marathon kahit ang totoo, nakaupo lang naman ako sa ibabaw ng... sandali. Shocks. Ramdam na ramdam ko pa rin ang matigas n

Pagkalabas namin ng KTV lounge, ang hawak ni Lucas sa kamay ko ay mas mahigpit pa sa hawak ng isang taong takot mahulog sa bangin. Feeling ko talaga, kating-kati na siyang ipasok sa bulaklak ko ang kanyang galit na dragon. Natatawa ako sa kanya dahil kita kong pilit niyang pinapakalma ang kaniyang sarili. Hay nako, ang ganda ko talaga at hindi niya ako maresist. Ramdam na ramdam ko pa rin ang init na nagmumula sa kanyang palad, at tuwing titingnan ko siya sa gilid ng mga mata ko, nakikita ko ang determinasyon sa kanyang mukha. Kung may marathon lang ng kamanyakan, malamang ay nasa dulo na kami ng finish line at sabik na sabik nang kunin ang premyo. Abe, dapat lang! Mahal naman namin ang isa't-isa, alangan namang ibang tao pa ang halikan namin. Pagdating namin sa eksklusibong sinehan na nirentahan niya, sinalubong kami ng isang staff na mukhang nahihiya pa dahil alam nilang dalawa lang kami ng CEO ang manonood. Binuksan nila ang pinto para sa amin, at pagkapasok na pagkapasok pa lang

Nagsimula muli ang pelikula. Ang unang eksena ay nagpakita ng isang sikat at marangyang piging. Lumabas ang bidang lalaki na nakasuot ng napakakisig na tuxedo, naglalakad sa gitna ng karamihan habang may hawak na baso ng champagne. Medyo may pagkakahawig siya kay Lucas, pero kung ikukumpara ang panga nila, mas matalas at mas mukhang masarap kagatin ang panga ng aking katabi. "Uy, Lucas, tingnan mo," kalabit ko sa kaniya habang nakaturo sa screen. "Mukha siyang mayaman na businessman, parang ikaw. Pero parang mas malapad ang dibdib mo sa kaniya. Mas masarap sandalan." "Of course," sagot agad ng hambog kong CEO sabay kabig sa akin para mas lalong idikit ang katawan ko sa kaniya. "I spend hours in the gym just to maintain this structure for you. And that guy on screen? His suit is poorly tailored. Look at the shoulders, it's too loose." Natawa ako nang malakas. "Wow, fashion critic pala ang aking boss! Pero sabagay, tama ka. Kapag ikaw ang nakasuot ng suit, parang kasama sa kontrata n

Nang tuluyan nang huminto ang marangyang sasakyan ni Lucas sa tapat ng malaking garahe ng mansyon, doon na naman nagsimulang mag-rally ang mga daga sa dibdib ko. Patay na naman ang mga ilaw sa maid quarter, hudyat na tulog na ang karamihan sa mga kasambahay, pero ang tanong, tulog na ba si Manang? Pinatay ni Lucas ang makina ng kotse at hinarap ako nang may malambing na ngiti. Yung ngiti na kayang magpanaw ng kahit anong stress sa mundo, yung ngiting kapag nakita mo, parang gusto mo na lang siyang hatakin sa leeg at bigyan ng premyong halik. Lord, pahingi pa ng limang minuto kasama ang lalakeng ito, please? Baka pwedeng dumaan muna kami sa likod-bahay at mag-tingin ng constellations ng mga bituin? "We're home, Anya.” mahinang bulong niya, habang hinahaplos ang pisngi ko. Sa bawat dampi ng daliri niya, pakiramdam ko ay nagiging marshmallow ang buong pagkatao ko. "Go straight to your quarters. I'll make sure to double check everything tomorrow so no one will bug you about tonight, oka