All Chapters of Working as a Maid for the Billionaire: Chapter 201 - Chapter 210

Nang makasakay kami sa kaniyang mamahaling sasakyan, halos mapuno ang backseat ng mga paper bags mula sa grocery. Napatingin ako sa labas ng bintana habang unti-unting lumulubog ang araw, nagbibigay ng magandang kulay kahel sa kalangitan ng siyudad. Pero kahit gaano kaganda ang sunset, mas maganda pa rin talaga ang tanawin sa kanan ko. Hindi ko mapigilang mapangiti habang hinahaplos ang tela ng aking seatbelt. Kung pwede lang talagang mag-transform bilang bagay na nakayakap sa kaniya buong biyahe, ginawa ko na. "What are you smiling about, Anya?" tanong niya, bahagyang sumusulyap sa akin habang pinatatakbo ang sasakyan sa pamilyar na daan patungo sa kaniyang penthouse. "Wala lang. Iniisip ko lang kung gaano ako kaswerte ngayon. Isipin mo, ang isang simpleng tulad ko, may pa-bilyonaryong personal driver na, personal chef pa mamaya. Baka sa susunod, personal bodyguard na rin kita na handang humarang sa mga ligaw na bala para sa akin," biro ko sabay kindat. Natawa siya nang mahina, a

Ang buong biyahe pabalik sa mansiyon ay nababalot ng isang kakaibang katahimikan na pwedeng hiwain ng kutsilyo. Si Sir Nathan ay tahimik lang na nagmamaneho, paminsan-minsang tumitingin sa rear-view mirror. Samantalang si Sabel naman ay nakadungaw lang sa bintana. Ang kaniyang mga daliri ay panay ang laro sa laylayan ng kaniyang damit, at ang kaniyang mukha ay may bahagyang ngiti, yung mukhang kinikilig na ewan! Naku!Nang sa wakas ay makarating kami sa mansiyon, pumarada si Sir Nathan sa gilid ng malawak na driveway. Bumaba kami ni Sabel pagkatapos magpasalamat nang paulit-ulit. Habang naglalakad kami patungo sa direksyon ng maid quarters, ramdam ko pa rin ang kakaibang enerhiya sa tabi ko. Nakakausap ko naman si Sabel ng maayos noon, kaso kaninang umaga talaga, mukhang badtrip siya sa akin. Pero ngayon? Mukha siyang kalmado na parang hindi siya nagsusungit kanina!Walang kibo ang lola mo. Tahimik siyang naglalakad, ang mga hakbang niya ay tila lumulutang sa alapaap. Dahil doon, nana

Mabilis kong pinunasan ang aking luha gamit ang likod ng aking palad. Ngunit parang may sariling buhay ang mga ito, walang tigil sa pag-agos habang ang aking dibdib ay halos sumasabog na sa sobrang sikip. Ang katahimikan ni Ma’am Sofia ay mas nakakatakot pa kaysa sa isang nagngangalit na bagyo.Dahan-dahan siyang sumandal sa kaniyang mamahaling upuang gawa sa leather. Ang kaniyang mga daliri ay magkahawak sa ibabaw ng kaniyang kandungan, tila pinapakalma ang sariling galit bago ako tuluyang durugin sa pamamagitan ng kaniyang mga salita."I am asking you a very simple question, Anya," panimula niya, ang boses ay patag ngunit may nakatagong matinding banta. "Which of my sons are you playing with? Is it Lucas? Or is it Nathan?"Napapaatras ako nang bahagya, ngunit alam kong wala na akong matatakbuhan. Ang pader sa likod ko ay tila sumisigaw na harapin ko ang katotohanan."Hindi ko po sila pinaglalaruan, Ma'am..." nanginginig kong panimula. "Wala po akong pinaglalaruan sa kanila.""Then e

Mabilis kong isinara ang zipper ng aking bag. Ang tunog niyon ay tila isang pinal na tuldok sa kabanata ng buhay ko rito sa mansyon ng mga Villamor. Isinakbit ko ang mabigat na strap sa aking balikat, habang ang isa ko namang kamay ay mahigpit na humawak sa hawakan ng isa pang bitbitin. Huminga ako nang malalim, pinahid ang huling bakas ng luha sa aking mga pisngi, at binuksan ang pinto.Sinalubong muli ako ng mga mapanghusgang tingin ng mga kapwa ko katulong na nakatambay sa pasilyo. Wala na silang itinago, antaran na ang kanilang pag-ismid at pag-iling habang pinapanood akong maglakad palabas dala ang aking mga natipong ari-arian. Ang mga bulong na maririnig ay puno ng panunuya, ngunit nanatiling diretso ang aking tingin. Hindi ko na sila binigyan ng pagkakataong makita ang aking pagkasira. Bawat hakbang ko palayo sa quarters ay may kasamang bigat, isang pisikal na pasanin na tila hihila sa akin pabalik sa lupa, ngunit pinilit kong magpatuloy.Ang malamig na hangin sa labas ay sumam

Dahan-dahan kong iniangat ang aking tingin. Mula sa puting panyong hawak ng kaniyang kamay, umakyat ang paningin ko sa manggas ng kaniyang asul na polo, hanggang sa marating ng mata ko ang kaniyang mukha. Para akong sinaksak sa dibdib nang magtama ang aming mga mata. Si Lucas. Si Lucas na nakatayo sa aking harapan, sa tabi ng isang baku-bakong kalsada sa aming barangay. Ang kaniyang buhok ay bahagyang gulo-gulo, ang kaniyang mga mata ay namumula, at ang kaniyang mukha ay bakas ng pagod at matinding pag-aalala na tila sumasalamin sa nararamdaman ko ngayon. Nang makita ko siya, imbes na gumaan ang aking pakiramdam, ay tila may kung anong sumabog sa aking dibdib. Ang harang na pinilit kong itinayo kanina sa harap ni Nanay at ni Lola ay tuluyang gumuho. Mas lalong bumuhos ang aking mga luha, mas naging mabilis at malalim ang bawat hikbi na lumalabas sa aking bibig. Ang sakit na kanina ko pa kinikimkim ay tuluyang kumawala, na tila ang presensya niya ang naging huling mitsa upang tuluy