All Chapters of Working as a Maid for the Billionaire: Chapter 221 - Chapter 230

"Aba, hoy, boyfriend ko!" sigaw-bulong ko habang nakabitbit ako sa kaniya na parang sako ng bigas. "Iyong mga pinggan sa lababo, baka mangamoy! Tapusin ko kaya muna? Para kapag natapos tayo deretso tulog na lang?"Natawa lang nang mahina si Lucas habang dire-diretso ang lakad patungo sa kaniyang bedroom. Ang bawat hakbang niya ay puno ng kumpiyansa, samantalang ako naman ay para nang dissolved na kandila sa sobrang pangangatog ng tuhod ko mula sa nangyari sa kitchen counter."The plates can wait, Anya. But my endurance can't," pabulong niyang sagot bago niya ginamit ang kaniyang balikat para itulak ang pinto ng kuwarto.Endurance daw! Jusko, Lord, tulungan niyo po ang kawawang kaluluwa ko! Kakagaling ko lang sa langit, ibabalik na naman ako kaagad sa kalawakan? Wala man lang pahinga?! Pero sino nga ba ang niloloko ko rito eh gusto ko rin naman?!Dahan-dahan niya akong ibinaba sa gitna ng kaniyang napakalaki at napakalambot na kama. Eto na naman tayo sa kamang 'to! Iyong foam na parang

Pagdating ng umaga, halos magmura na ang liwanag mula sa napakalaking salaming bintana ng penthouse ni Lucas. Iyon ang tipong nakakasilaw, iyong mapapapikit ka pabalik at mapapaisip kung bakit kailangan pang magkaroon ng umaga sa mundong ito. Pero siyempre, dahil malakas ang aking pakiramdam at may built-in alarm ata ang konsensya ko, naramdaman kong umaga na talaga.Bahagya kong iminulat ang aking mga mata. Aray ko po, ang mga binti ko! Pakiramdam ko ay dumaan sa matinding marathon ang buo kong ibaba at parang hiwa-hiwalay ang mga buto ko sa balakang. Paglingon ko sa tabi ko, mahimbing pang natutulog ang mahal kong hari. Si Lucas na mukhang mala-anghel kung matulog pero tila leon sa kama kapag nagising. Naka-dapa siya, halos nakakalat ang malalapad niyang balikat, at bahagyang nakalabas ang kalahati ng kaniyang makinis na puwet sa ilalim ng duvet.Jusko, Lord, kay aga-aga, ulam agad ang bungad! Gusto ko sanang gumapang pabalik para hawakan ang paborito kong ulam, pero biglang sumagi

Pagkahinto na pagkahinto ng sasakyan sa may tapat ng emergency entrance ng ospital, hindi ko na hinintay na maipark nang maayos ni Lucas ang kotse. Mabilis kong binuksan ang pinto at patakbong pumasok sa loob. Amoy ng gamot, malalamig na ilaw, at ang nakakatarantang tunog ng mga monitor ang agad na sumalubong sa akin. Ang dibdib ko ay parang sasabog sa sobrang kaba.Inilibot ko ang paningin ko sa maingay at abalang lobby. Sa isang sulok, nakita ko si Nanay, nakaupo sa isang plastik na upuan, nakatungo, at nanginginig ang mga balikat habang nakahawak sa kaniyang mukha."Nay!" sigaw ko habang patakbong lumalapit sa kaniya.Napaangat ang ulo ni Nanay. Sa sandaling makita niya ako, mas lalong bumuhos ang mga luha sa kaniyang mga mata at mabilis siyang tumayo para yakapin ako nang mahigpit. Ramdam ko ang panginginig ng buo niyang katawan."Anya... anak..." humahagulgol niyang sabi habang nakasubsob sa balikat ko."Nay, kumusta si Lola? Gising na ba siya? Anong sabi ng mga doktor?" sunod-su

Napatigil si Lucas sa kaniyang paglakad. Kumunot ang kaniyang noo, tila hindi nagustuhan ang narinig. "What? Anya, no. You don't need to do that." "Kailangan, Lucas," mabilis kong sagot habang itinataas ang aking baba. "Pumayag ka na sa installment plan. Nagkasundo tayo na tutulong ako sa pagbabayad ng operasyon ni Lola buwan-buwan sa loob ng anim na buwan. Hindi ako pwedeng umasa lang sa 'yo habang nakaupo at naghihintay dito. Kailangan kong magtrabaho para may maipang-ambag ako sa ibabayad natin sa ospital." "Anya, I told you I can cover the entire installment by myself," giit ni Lucas, bahagyang kumakapal ang tono ng kaniyang boses sa pag-aalala. "Besides, you’re already working for me. You don't have to burden yourself with finding another job right now. I will just less the surgery cost with your salary then we’ll be both fine." "Kahit pa, Lucas! Ito ang paraan ko para magkaroon ng pakinabang sa sarili kong pamilya! Oo, nagtatrabaho ako sa'yo, pero pakiramdam ko ay parang wal

Isang linggo na ang lumipas simula nang opisyal akong magsimula sa aking trabaho sa cafe, at sa maikling panahong iyon, masasabi ko nang unti-unti na akong nakaka-adapt sa mabilis at masiglang sistema roon. Noong mga unang araw ko, grabe ang kaba sa aking dibdib. Natatakot akong magkamali sa paggamit ng mga mamahaling kagamitan, malito sa mga pangalan ng mga customer, o kaya ay matapon ang mainit na kape. Ngunit dahil sa matiyagang paggabay ni Marcus at sa mainit na pagtanggap ng aking mga kasama sa trabaho, ang mga pangamba kong iyon ay unti-unting napalitan ng tiwala sa sarili.Ngayon, kabisado ko na ang bawat sulok ng cafe. Alam ko na kung paano patakbuhin ang espresso machine nang may kasanayan, kilala ko na ang tamang timpla ng mga paboritong inumin ng aming mga regular na customer, at mas mabilis na ang aking mga kilos pagdating sa pagliligpit at pag-aayos ng mga mesa. Masayang-masaya ako dahil bukod sa kumikita na ako ng sarili kong pera para pandagdag sa mga gastusin at pagpap