มันไม่ใช่มีด

เจียวจูมองฉู่เลี่ยงรุ่ยอย่างมองคนโง่ ที่เขาถามอะไรนางไม่เข้าท่า “เห็นจะไม่เกี่ยวกับองค์ชาย ต่อไปได้โปรดอย่าเอ่ยถึงเรื่องเก่าอีกเลยเพคะ”

“จูจู เจ้ากล้าทิ้งเปิ่นหวางไปหมั้นกับเจ้าคนแซ่หวังก็ลองดู” เลี่ยงรุ่ยเดินเข้ามาจับแขนของนางไว้แน่น พร้อมทั้งเอ่ยเสียงเย็นออกมาอย่างไม่พอใจ

“ทิ้ง!!! หม่อมฉันว่าองค์ชายใหญ่ พระองค์เข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันกับพระองค์มิได้มีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน จะเรียกว่าทิ้งก็เห็นจะไม่ถูกนัก แล้วปล่อยแขนหม่อมฉันได้แล้ว หม่อมฉันเจ็บเพคะ” นางสลัดแขนให้ออกจากการเกาะกุมของเขาเพียงใดก็ไม่ยอมหลุดง่ายๆ

“เหอะ ไม่มีความสัมพันธ์อันใดกันใช่หรือไม่ เจ้าจุมพิตเปิ่นหวางไปแล้ว เช่นนี้เรียกว่าอันใด หรือต้องให้เปิ่นหวางรื้อฟื้นเรื่องราวในวันนั้นอีกครั้ง” เขาดึงตัวนางเข้ามาใกล้จนยามนี้เจียวจูตกอยู่ภายในอ้อมแขนแกร่งของเขาแล้ว

“มะ ไม่ได้” นางเอ่ยอ้อนวอนเสียงสั่น

องครักษ์ของเลี่ยงรุ่ยส่งสัญญาณให้เขา เมื่อหวังจิ้นเจาและซูซินเดินออกมาตามหาเจียวจูกับเลี่ยงรุ่ยทางด้านนี้

เลี่ยงรุ่ยรวบเอวของเจียวจูแล้วพานางทะยานขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ต่อให้มองขึ้นมาก็ไม่เห็นร่างของทั้งคู่ ด้วยใบไม้ที่หนาทึบ ทำให้ทั้งสองหลบซ่อนสายตาได้อย่างดี

ซูซินนางได้รู้มาจากสาวใช้ ว่าเจียวจูเดินหายไปด้านหลังของสวนดอกไม้กับบุรุษ นางจึงคิดจะทำให้เจียวจูขายหน้า จึงได้เดินมาดูเสียก่อน

“หากเจ้าอยากให้เจ้าแซ่หวัง และญาติผู้น้องของเจ้ารู้ก็ส่งเสียงออกมาเลย” เลี่ยงรุ่ยกระซิบขู่ข้างหูของนาง

เจียวจูได้แต่นั่งก้มหน้านิ่ง ยามนี้นางอยู่บนตักของเลี่ยงรุ่ย ทั้งยังอยู่บนต้นไม้สูง หากนั่งไม่ดีตกลงไปไม่รู้จะเจ็บตัวมากน้อยเพียงใด

“อย่า” เจียวจูเอ่ยเสียงลอดไรฟันออกมา

เมื่อบุรุษหน้าหนาเริ่มคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของนาง

“อย่าทำอันใด” เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน

“อยู่นิ่งๆ ไม่เช่นนั้นหม่อมฉันจะกระโดดลงไปด้านล่าง”

“หึ ก็ตามใจ” เขาปล่อยมือที่รวบเอวของนางไว้

จนเจียวจูเกือบจะตกลงไปจริงๆ นางตื่นตระหนกจนใช้มือทั้งสองข้างโอบรอบคอของเขาไว้แน่น ปากที่กำลังอ้าออกเพื่อส่งเสียงร้องก็ถูกริมฝีปากหนาของเลี่ยงรุ่ยประกบจุมพิตอย่างดูดดื่ม

มือของเจียวจูที่โอบอยู่รอบคอของเลี่ยงรุ่ย ก็ไม่อาจจะใช้ปัดป้องให้เขาหยุดรังแกนางได้ พอเขาถอนริมฝีปากออกเพื่อให้นางได้หายใจ เจียวจูก็เม้มปากแน่นไม่ยอมให้เขาจุมพิตอีกครั้ง

“อย่ากัด” นางเอ่ยเตือนเขา เมื่อเขาเริ่มใช้ฟันขบริมฝีปากของนางอีกแล้ว

“หึหึ ไม่ให้กัดก็อ้าปากออกเสีย” เรียวลิ้นของเขาไล้เลียริมฝีปากที่ปิดแน่นของนางอย่างหยอกเย้า

“อื้อ...” เจียวจูจิกผมด้านหลังของเลี่ยงรุ่ยไว้แน่น เมื่อเขาดูดดึงลิ้นของนางแรงไม่น้อย

“อื้ม...จูจู เจ้าหวานยิ่งนัก” เขาไม่ยอมถอนริมฝีปากออกง่ายๆ

“อื้อ...พะ พอ...” เจียวจูใช้แรงทั้งหมดของนางดึงผมของเลี่ยงรุ่ย จนริมฝีปากของเขาหลุดออกจากปากของนางได้

“เจ้า ทำร้ายเชื้อพระวงศ์รึ” เขาถลึงตามองนาง ทั้งยังจับท้ายทอยที่เจ็บแสบที่ถูกเจียวจูกระชาก

“เหอะ แล้วที่พระองค์รังแกหม่อมฉันเล่าเพคะ” เลี่ยงรุ่ยใช้มือปิดปากของนางไว้แน่น เมื่อเสียงของเจียวจูดังขึ้นไม่น้อย

จนซูซินที่อยู่ด้านล่าง หยุดเดินหาอย่างสงสัย

“ข้าว่า ข้าได้ยินเสียงนาง”

เจียวจูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางส่งสายตาให้เลี่ยงรุ่ยหาทางพานางออกไปจากตรงนี้โดยด่วน

“อ้อนวอนเปิ่นหวาง” เขายกยิ้มมองนาง พร้อมทั้งนั่งพิงลำต้นของต้นไม้อย่างสบายใจ

“องค์ชายใหญ่” เจียวจูจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ กับท่าทีที่สบายใจของเขา

“จุมพิตเปิ่นหวาง” เขาชี้ไปที่ริมฝีปาก

“ท่านหน้าหนาเกินไปแล้ว” นางเอ่ยเสียงเย็นลอดไรฟันออกมา

“หากไม่ทำ ก็อยู่เช่นนี้ เปิ่นหวางมิได้รีบร้อนจะไปที่ใด” คงมีเพียงนางที่กลัวว่ามารดากับพี่ชายจะออกมาตามหา หากซูซินนางกลับไปบอกว่าหานางไม่เจอ

เจียวจูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากหนา ก่อนจะถอยออกอย่างรวดเร็ว

“เปิ่นหวางยังไม่พอใจ” เขายู่ปากเมื่อรั้งต้นคอของนางไว้ไม่ทัน

“หม่อมฉันทำตามคำขอแล้ว พระองค์ควรจะพาหม่อมฉันลงไปได้แล้ว”

“จูจู เจ้าจุมพิตเปิ่นหวางอีกเพียงครั้งเดียว แล้วเปิ่นหวางจะพาเจ้าลงไป” เขามองนางอย่างอ้อนวอน

เจียวจูขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นสายตาของเขามองมาทางนางเช่นนี้ แต่ก็เพียงวูบเดียวเท่านั้น ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเช่นเดิม

“หากครั้งนี้พระองค์หลอกหม่อมฉันอีก หม่อมฉันจะกระโดดลงไปเอง”

เมื่อเห็นเขาพยักหน้ารับ เจียวจูก็โน้มตัวก้มลงไปหาเลี่ยงรุ่ยที่นั่งพิงต้นไม้ ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน นางมิได้เพียงจุมพิตอย่างแผ่วเบาเช่นเมื่อครู่ แต่นางขบกัดลงไปที่ริมฝีปากของเขาด้วยโทสะอีกด้วย

เจียวจูรู้สึกว่านางถูกมีดที่เขาพกไว้ดันอยู่ที่ท้องของนางจึงคิดที่จะขยับออกไปพ้นทาง เพื่อจะดันตัวขึ้นนั่ง

“หื้ม...” เขาดึงรั้งคอของนางไว้ พร้อมทั้งบดจูบอย่างเร่าร้อน “จูจู เจ้า” เลี่ยงรุ่ยเกือบจะคำรามออกมา เมื่อมือน้อยๆ ของนางบีบอยู่ที่ลำทวนของเขา

“มีดของท่าน เอาออกไป” นางยังจับดึงให้พ้นตัวไม่เลิก ด้วยกลัวว่าจะเกิดอันตราย

“มันไม่ใช่มีด เจ้าหยุดดึงได้แล้ว” เขากัดฟันแน่น พร้อมทั้งยึดมือของนางไว้

“มะ ไม่ใช่มีด” เจียวจูรีบปล่อยมือออก เหมือนโดนของร้อนลวก ใบหน้าของนางแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย นางลนลานจนเกือบจะตกจากต้นไม้ จนเลี่ยงรุ่ยต้องรวบตัวเข้ามากอดไว้

“อยากจับอีกหรือไม่” เขาเอ่ยกระซิบเสียงกระเส่าข้างหูของนาง พร้อมทั้งขบติ่งหูไว้ในอุ้งปาก แล้วดูดเม้มเบาๆ

“อ๊า” เจียวจูรีบยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อนางส่งเสียงครางหวานออกมา “องค์ชายใหญ่ หม่อมฉันทำตามที่พระองค์สั่งแล้ว ช่วยพาหม่อมฉันลงไปด้านล่างได้แล้วเพคะ” นางก้มหน้านิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเลี่ยงรุ่ยอีก

“ได้” เลี่ยงรุ่ยส่งสัญญาณให้องครักษ์จัดการล่อให้หวังจิ้นเจาและซูซินไปสนใจทางอื่น

ก่อนจะพาเจียวจูลงมาอยู่ด้านล่าง นางรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ดี ที่ไม่บวม” เจียวจูมองเงาของตนเองในสระน้ำ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

เลี่ยงรุ่ยไม่ได้ติดตามนางไปในทันที เขาหยุดเดินเล่นอยู่ภายในสวนดอกไม้ เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัยในตัวเจียวจู

“คุณหนู บ่าวตามหาไปเสียทั่ว ไปอยู่ที่ใดมาเจ้าคะ” เสี่ยวเหมยรีบเดินเข้ามาตรวจดูเจียวจู

“ข้าเบื่อจะอยู่ในงาน จึงออกมาเดินเล่น ท่านแม่ตามหาข้ารึ”

“เจ้าค่ะ ฮูหยินให้มาตาม ท่านจะกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” เจียวจูถอนหายใจออกมา ที่เสี่ยวเหมยไม่ได้สงสัยในตัวของนาง

เมื่อกลับมาถึงที่ศาลาริมน้ำ นางก็ถูกท่านยายและผู้อื่นสอบถามเรื่องที่นางหายตัวไปทันที

“เมื่อครู่ซินซินนางบอกว่าเจ้าหายไปกับองค์ชายใหญ่ จริงหรือไม่” ซูซื่อเอ่ยถามเมื่อเจียวจูเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะแล้ว

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าพบเจอองค์ชายใหญ่จริง เมื่อมาส่งพระองค์ใหญ่ที่งานเลี้ยงแล้ว ตัวข้าก็ไปเดินเล่นที่ริมสระน้ำเจ้าค่ะ”

“จริงรึ แล้วซินซินนางจะนำมาพูดได้อย่างไรว่าเห็นเจ้าเดินหายไปกับองค์ชายใหญ่ที่ด้านหลังสวนดอกไม้” สวีซื่อไม่ยอมเชื่อง่ายๆ

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยหัวเราะในลำคอ ทำให้ทุกคนหันไปมองฉู่เลี่ยงรุ่ยที่เดินเข้ามาในศาลาอย่างสนใจ

“หึหึ ฮูหยินซู ดูท่าจะสงสัยเก่งเสียจริง คุณหนูหานมาส่งเปิ่นหวางเป็นเรื่องจริง แล้วบุตรีของเจ้าเห็นคุณหนูหานอยู่กับเปิ่นหวางตอนใด ที่ไหนรึ” เลี่ยงรุ่ยเอ่ยถามขึ้นเสียงเย็น