All Chapters of ภารกิจพิชิตใจสามีในโลกสัตว์วิเศษพร้อมพลังระดับเทพ: Chapter 91 - Chapter 100

“ใช่ ข้าเพิ่งได้รับพลังทั้งสองอย่างนี้มาหลังจากที่ช่วยชีวิตท่านป้าหมิงจวง ไม่คิดว่าจะได้ใช้มันจริงๆ”“เจ้าทำข้าตกใจแทบแย่รู้หรือไม่”เฟยหลงดึงลี่จูเข้าไปกอดแน่นอย่างโล่งอก เขาใจหายใจคว่ำอยู่หลายครั้งจนแทบคุมสติไม่ได้เพราะกลัวจะเกิดอันตรายกับลี่จู “บอกแล้วไงว่าให้เชื่อใจข้า”ลี่จูกอดตอบพลางตบแผ่นหลังกว้างเบาๆ ก่อนจะถูกดึงตัวออกไปแล้วถูกหวังเหว่ยกอดอีกคน“ถึงข้าจะเชื่อใจเจ้า แต่ข้าจะทนเห็นเจ้าถูกทำร้ายได้อย่างไร”หวังเหว่ยบ่นออกมาเสียงสั่นเครือพลางลูบหัวเธอแผ่วเบา จนกระทั่งตอนนี้เขาก็ยังมีสีหน้าที่ไม่ดีนัก เพราะเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นมันกระทบจิตใจเขามากเกินไป ตอนที่คิดว่าจะต้องมองลี่จูถูกทำร้ายโดยที่ช่วยอะไรไม่ได้นั้น ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมา“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง ข้าน่าจะบอกไว้ก่อนพวกเจ้าจะได้ไม่ตกใจแบบนี้”“เจ้าทำข้าเกือบใจสลายแล้วรู้หรือไม่!”จางหมิ่นดึงลี่จูเข้าไปกอดแน่นอีกคนพลางต่อว่าออกมาเสียงดัง แต่มือของเขาที่กำลังสั่นอยู่นั้นทำให้ลี่จูสงสารขึ้นมาจนต้องลูบหลังปลอบใจ“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายง่ายๆหรอก ต่อจากนี้ไปก็ไม่ต้องกลัวแล้ว ทั้งพวกเจ้าแล้วก็

ลี่จูพูดสั้นๆ ก่อนจะผละตัวออกมาจากเฟยหลงแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ เธอต้องการให้พวกเขาพูดในสิ่งที่คิดและต้องการออกมาทั้งหมด เพื่อต่อไปจะได้ไม่มีใครต้องกังวลและคิดมากเรื่องนี้อีก เพราะคำปลอบใจคงไม่หนักแน่นเท่าการพูดความจริง“หมายความว่าอย่างไรลี่จู…”เฟยหลงถามพลางก้มลงมองหน้าลี่จูอย่างไม่เข้าใจนัก “ข้าหมายความว่าแค่เรารักกัน เท่านี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง”ลี่จูตอบพลางยิ้มออกมา ก่อนจะหันมามองจางหมิ่นกับหวังเหว่ยที่อึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินคำตอบเธอ “เจ้า…พูดว่ารักงั้นหรือ…”หวังเหว่ยถามซ้ำราวกับว่าไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เพราะลี่จูไม่เคยบอกรักเลยสักครั้ง เช่นเดียวกับเฟยหลงที่ยืนนิ่งไปทันทีหลังจากได้ยินแบบนั้น แม้แต่จางหมิ่นที่เคยถูกบอกรักมาแล้ว แต่พอได้ยินอีกครั้งเขาก็ยังต้องยิ้มกว้างแล้วส่ายหางไปมาด้วยความดีใจอยู่ดี “รักสิ…ข้ารักพวกเจ้ามากพอๆกับที่พวกเจ้ารักข้านั่นแหละ”ลี่จูย้ำอีกครั้งด้วยรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม เธอเพิ่งรู้ตัวว่าไม่เคยบอกรักพวกเขาดีๆสักครั้งมาก่อน และตอนนี้เธอก็มั่นใจในความรู้สึกตัวเองมากพอที่จะบอกคำนี้ออกไปแล้วจริงๆ“ลี่จู!!”หวังเหว่ยเรียกชื่อเธอดังลั่นก่อนจะคว้าตัวลี่จูไป

ลี่จูเดินตามชุนซีไปที่ชายเขาด้านหลังเผ่าด้วยความเร่งรีบ นึกเสียดายที่เวลาแบบนี้ไม่มีใครอยู่ให้เธออาศัยฝีเท้าพวกเขาช่วยเร่งเวลาเดินทางเลยสักคน เพราะทั้งสามคนต่างไปทำหน้าที่สำคัญและอยู่ไกลเกินกว่าจะเสียเวลาไปตามได้ เส้นทางเล็กๆคดเคี้ยวและสองข้างทางก็รกมากจนเดินไม่สะดวก จนกระทั่งทะลุอุโมงค์ต้นไม้ทึบออกมาก็เจอกับลำธารเล็กๆและพื้นที่โล่งกว้างกลางหุบเขา และตรงนั้นเองที่ทำให้ลี่จูตกตะลึงจนต้องหยุดเดินเมื่อได้เห็นฉากที่รู้สึกคุ้นตา เธอเงยหน้ามองเขาสูงใหญ่รอบๆ ก่อนจะเห็นหน้าผาที่จำได้ทันทีว่ามันคือที่ที่ลี่จูในเรื่องตกลงมาจนเสียชีวิต จู่ๆก็รู้สึกตัวชาวาบและซวนเซจนต้องเกาะต้นไม้ใกล้ๆเอาไว้ ร่างกายอ่อนแรงอย่างที่ตัวเองก็ไม่ทราบสาเหตุ จนกระทั่งได้ยินเสียงของชุนซีที่เดินกลับมาหาพลางมองลี่จูด้วยความแปลกใจ“เป็นอะไรไป ทำไมเจ้าถึงได้ยืนนิ่งเช่นนั้นเล่า” “ข้า…ไม่มีอะไร…รีบไปกันเถอะ” ลี่จูส่ายหน้า ก่อนจะยืดตัวยืนตรงและเดินต่อไปทันที เธอเก็บความไม่สบายใจเอาไว้และนึกถึงคนบาดเจ็บที่รออยู่เพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา เดินต่ออีกไม่ไกลนักลี่จูก็เริ่มเห็นกลุ่มคนที่รออยู่ พอพวกเขาเห็นเธอก็รีบหันมาตะโกนเรียก

วันถัดมาลี่จูก็ยังคงใช้เวลาอย่างคุ้มค่าจนแทบไม่ได้หยุดพัก เธอหมกมุ่นอยู่กับการสอนคนในเผ่าให้รู้วิธีเพาะปลูกและขยายพันธุ์พืชอีกหลายอย่างเท่าที่เธอพอจะมีความรู้อยู่บ้าง ทั้งวิธีใช้พื้นที่ที่เหมาะสม การดูแลช่วงที่เติบโตจนถึงการเก็บเกี่ยว แม้กระทั่งการใช้ประโยชน์และการเก็บรักษาไว้นานๆ ไม่ใช่แค่กับอาหาร แต่รวมถึงน้ำและยาสมุนไพรที่จำเป็นกับชีวิตด้วย แม้จะเป็นช่วงเวลาหลายเดือนที่เธอมาอยู่นี่ แต่การจะพัฒนาชีวิตคนในเผ่าให้ดีเท่าโลกมนุษย์ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย และลี่จูก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกาจอะไร แต่เธอก็อยากทำให้พวกเขาพึ่งพาตัวเองได้มากที่สุดและลำบากน้อยลงอีกนิดก็ยังดี อย่างน้อย โลกที่เคยอันตรายและขาดแคลนก็เริ่มน่าอยู่มากขึ้นกว่าเดิมแล้ว กลุ่มพันธมิตรที่เธอตั้งขึ้นมา ช่วยให้ทุกๆเผ่าอยู่ร่วมกันอย่างเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรูเหมือนเมื่อก่อนอีก การแลกเปลี่ยนก็ช่วยให้พวกเขาไม่ต้องไปรุกรานกันเพื่อแย่งชิงอีกต่อไป แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้ก็ยังมีเพิ่มขึ้นอีกหลายอย่างทำให้สะดวกต่อการใช้ชีวิตมากขึ้นทำให้ตอนนี้ในเผ่าที่เคยหาของกินแทบไม่เจอกลับเต็มไปด้วยแปลงผักและธัญพืชหลายชนิด มีทั้งผลไม้และดอกไม้ให้เห็น

“เจ้าเมาแล้วลี่จู เลิกดื่มเถอะ” เฟยฟลงแย่งแก้วเหล้ามาจากมือลี่จูที่นั่งโอนเอนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขามองดูเพื่อนร่วมวงของภรรยาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปโบกมือส่งสัญญาณให้จางหมิ่นวิ่งไปตามสามีพวกเธอให้มารับ “ข้าไม่ได้เมา ข้ายังปกติดีทุกอย่าง” ลี่จูตอบเสียงอ้อแอ้แทบฟังไม่รู้เรื่อง สองแขนเล็กคว้าเอวคนตัวสูงมากอดแน่นจนเฟยหลงต้องยืนนิ่งให้เธอกอดอยู่แบบนั้น“เจ้านั่งให้ตรงยังไม่ได้ ยังจะเรียกว่าปกติอีกหรือ…”เฟยหลงบ่นพลางยิ้มขำ เขาลูบหัวเธอเบาๆด้วยความเอ็นดู “นางยังไม่เลิกดื่มอีกหรือ”หวังเหว่ยเดินมาถามพลางขมวดคิ้วมองลี่จูที่กอดเอวเฟยหลงไว้อย่างไม่พอใจนัก เขามองหนิงเหอ เหมยลี่และเยว่ชิงที่นั่งซบกันอย่างหมดสภาพ ก่อนจะเก็บของบนแคร่ออกไป ยกเว้นไหเหล้าที่ลี่จูรีบแย่งกลับไปกอดไว้ทันทีเมื่อเขาจับมัน “อันนี้ห้าม มันคือของขวัญที่เพื่อนมอบให้ข้านะ…”คนเมาโวยวายออกมาหน้าบึ้ง ดวงตาที่พร่าเบลอหันไปมองสามสาวที่นั่งกอดกันอยู่ข้างๆแล้วยิ้มพอใจ วันนี้เธอได้ฉลองมิตรภาพใหม่ด้วยเหล้าหนึ่งไหใหญ่ๆที่หนิงเหอหิ้วมาจากบ้าน ทั้งสามคนขอตามลี่จูกลับมาแล้วนั่งดื่มด้วยกันตั้งแต่เย็นจนดึกดื่น เสียงพูดคุยแ