All Chapters of ภารกิจพิชิตใจสามีในโลกสัตว์วิเศษพร้อมพลังระดับเทพ: Chapter 101 - Chapter 108

“ไม่เชื่อหรือ เช่นนั้นก็ลองถามนางดูสิ”“เจ้า!”“เลิกเถียงกันได้แล้ว พวกเจ้าเป็นเด็กรึไงเนี่ย”ลี่จูบ่นอย่างอ่อนใจ ตั้งแต่ที่ความสัมพันธ์ของเธอกับพวกเขาดีขึ้น ก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งสามคนจะแย่ลงอย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะไม่ได้ถึงขั้นเกลียดหรือทะเลาะกันจริงจัง แต่ก็หาเรื่องมาเถียงกันได้ตลอดเวลาเพราะความหึงหวง ซึ่งลี่จูก็หมดปัญญาจะจัดการและทำได้แค่คอยห้ามไม่ให้มันเลยเถิดเท่านั้น“เจ้าอยากไปที่ถ้ำของจางหมิ่นงั้นหรือ”หวังเหว่ยที่เดินกลับมาถามขึ้น ทำให้สงครามย่อมๆจบลงทันทีโดยไม่มีใครพูดอะไรต่อ เสือขาวตัวโตหยิบหมวกสานมาใส่ให้ลี่จูเพราะเห็นว่าแดดเริ่มแรงแล้ว ก่อนจะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เช่นนั้นก็ไปเถอะ แล้วก็รีบกลับมาเข้าใจหรือไม่”“อื้อ ข้าไปไม่นานหรอก”ลี่จูพยักหน้าพลางยิ้มกว้าง ก่อนจะดันเฟยหลงออกจากไหล่แล้วลุกขึ้นมาจากแคร่ พอจางหมิ่นคืนร่างเป็นหมาป่าแล้วเธอก็ถูกหวังเหว่ยอุ้มขึ้นไปนั่งบนหลังเขาทันที ลี่จูหันมาโบกมือให้ทั้งสองคนแล้วตะโกนบอกขณะที่จางหมิ่นเริ่มออกตัววิ่ง “เดี๋ยวข้ากลับมานะ!”สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้าจนต้องหรี่ตามอง วิวสองข้างทางไหลผ่านสายตาไปเรื่อยๆพอให้มองเห็นได

หวังเหว่ยถามพลางมองลี่จูด้วยแววตาวูบไหว สีหน้าที่จริงจังของเขาทำให้ลี่จูใจหายวาบ เพราะเธอรู้ได้ทันทีเลยว่าแผนของเธอใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป มากกว่านั้นคือพวกเขาอาจจะรู้ความจริงทั้งหมดแล้วก็เป็นได้เดิมทีเธอแค่อยากจากไปโดยไม่ให้พวกเขารู้ตัว เลยต้องหาข้ออ้างเพื่อใช้ให้ทั้งสามคนออกไปที่อื่นก่อน เพราะเธอคงทนไม่ได้ที่จะต้องบอกลาและไปทั้งๆที่ยังเห็นหน้าพวกเขาอยู่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะยุ่งยากขึ้นมาเสียแล้ว…“เจ้า…จะขออะไร…”ลี่จูแสร้งถามทั้งที่ใจกำลังเต้นแรงด้วยความกลัว กลัวว่าสิ่งที่คิดไว้จะเป็นจริง หากเมื่อคืนที่เธอคิดว่าฝันไปเป็นเรื่องจริงก็ไม่รู้ว่าเธอบอกอะไรพวกเขาไปบ้างและที่กลัวมากที่สุดคือไม่รู้จะรับมือยังไงหากพวกเขารู้ทุกอย่างแล้ว…“ขอให้เจ้าไม่ไปได้หรือไม่…”“เจ้าพูดว่าอะไรนะ!...”ลี่จูเบิกตากว้าง มองเฟยหลงที่พูดประโยคนี้ออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาหม่นเศร้า สีหน้าที่ดูเว้าวอนนั้นสั่นคลอนหัวใจเธออย่างรุนแรงสิ่งที่เธอกลัวมันกำลังเกิดขึ้นแล้วจริงๆ…“ข้าบอกว่าขอให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อ ไม่จากพวกข้าไปได้หรือไม่ลี่จู…”เฟยหลงบอกเสียงสั่น เขาคว้ามือข้างขวาของลี่จูไปจับไว้แ

“เท่านี้ก็พอแล้ว”หวังเหว่ยบอกพลางดึงตัวลี่จูมากจากเฟยหลงแล้วกอดไว้แนบอก “ขอบคุณที่เจ้าเลือกอยู่ที่นี่ ขอบคุณที่เจ้าไม่ทิ้งพวกข้าไปนะลี่จู”“แล้วเจ้า…ไม่เสียใจใช่หรือไม่ ที่จะไม่ได้กลับไปบ้านของเจ้าอีกแล้ว”เฟยหลงถามออกมาด้วยความกังวลเล็กน้อย แม้จะดีใจมากที่เธอเลือกอยู่ที่นี่ต่อ แต่ก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวเกินไปจนลืมนึกถึงความรู้สึกของลี่จูที่ต้องจากบ้านมาไกลและไม่อาจกลับไปได้อีกแล้ว เขาไม่อยากดีใจบนความเศร้าแม้เพียงเล็กน้อยของคนที่ตัวเองรัก “ข้าไม่เสียใจเลยสักนิด” ลี่จูส่ายหน้า เธอผละตัวออกมาจากหวังเหว่ยแล้วหันไปตอบเฟยหลงด้วยรอยยิ้ม “เพราะข้าไม่มีบ้านที่อยากกลับแล้วก็ไม่มีครอบครัวให้คิดถึงด้วย ตอนนี้ข้ามีแค่พวกเจ้าสามคนแล้วนะ พวกเจ้ายินดีจะเป็นครอบครัวของข้าหรือเปล่า”“แน่นอนสิ! ข้าจะเป็นครอบครัวให้เจ้า!” จางหมิ่นรีบตอบรับทันทีด้วยรอยยิ้มกว้าง เขารีบดึงตัวลี่จูไปกอดแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเจ้า ข้าสาบานว่าจะเป็นสามีที่ดีของเจ้าตลอดไปลี่จู”“ขอบคุณนะจางหมิ่น…”“ข้าก็สัญญา ว่าจะรักและดูแลเจ้าให้ดีที่สุด”หวังเหว่ยบอกพลางเข้าไปกอดด้วยอีกคนอย่างไม่เต็มใจนัก

“ถ้าเจ้าชอบลูกสาวขนาดนั้น ทำไมไม่มาดูแม่กระต่ายน้อยนี่ด้วยล่ะ ท่าทางจะต้องดุมากเหมือนกับแม่ของนางแน่ๆ” จางหมิ่นเอ่ยเย้าเฟยหลงและลี่จูพร้อมกัน ขณะที่ในอ้อมแขนก็ยังคงอุ้มลูกชายของตัวเองอยู่ “เจ้ากำลังหลอกว่าข้าอยู่ใช่ไหม” ลี่จูถามจางหมิ่นแล้วแสร้งทำตาดุๆใส่เขา ทำเอาเจ้าหมาป่าตัวโตรีบเดินเข้ามาประจบประแจงทันที “ข้าหรือจะกล้า ข้ากำลังหมายถึงนางดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขามเหมือนเจ้าต่างหากเล่า” “เปลี่ยนหน้าไวนักนะเจ้าเนี่ย…” ลี่จูต่อว่าไม่จริงจังนัก มองสีหน้าเจ้าเล่ห์ของจางหมิ่นแล้วก็ได้แต่ค้อนเขาด้วยความหมั่นไส้ “พวกเจ้าโชคดีมาก ได้ลูกสาวลูกชายทีเดียวสี่คนเช่นนี้ถือเป็นเรื่องมงคลของเผ่าเราจริงๆ ทั้งยังสืบทอดร่างเดิมของพ่อแม่มาทั้งหมดอีกด้วย แม่นางลี่จูช่างมีร่างกายที่พิเศษยิ่งนัก” หญิงชราที่เป็นหมอตำแยพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มองดูบรรดาพ่อมือใหม่ที่กำลังเห่อลูกตัวเองอย่างเอ็นดู เธอทำคลอดให้หญิงสาวในเผ่ามานับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้นับว่าเป็นวันที่พิเศษมากจริงๆเพราะน้อยครั้งนักที่เด็กๆจะมีร่างเดิมของพ่อแม่ครบทุกคนเช่นนี้ “อีกสามวันข้าจะจัดงานฉลองให้เด็กๆ พวกเจ้าว่าควรเชิญเผ่าอื่นมาร่ว