All Chapters of ภารกิจพิชิตใจสามีในโลกสัตว์วิเศษพร้อมพลังระดับเทพ: Chapter 61 - Chapter 70

“แต่เจ้ากำลังบีบบังคับให้นางตอบตกลง คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ” หวังเหว่ยจ้องมู่หยางด้วยความแค้นใจ ลำพังเชือกแค่นี้เขามีกำลังพอที่จะหลุดออกไปได้อยู่แล้ว แต่หากลงมือแล้วถูกฆ่าตายไปก่อน เขาก็จะไม่มีโอกาสได้ช่วยลี่จูอีก ยังไงตอนนี้เขาก็ไม่มีทางต่อต้านพลังสะกดนิ่งนั้นได้เลย “ข้าบีบบังคับนางที่ไหนกัน ข้ากำลังตอบแทนบุญคุณที่นางเคยช่วยน้องชายข้าไว้ต่างหากเล่า” “เหลวไหล! มีใครที่ไหนตอบแทนบุญคุณด้วยการขอแต่งงานกัน” จางหมิ่นว่าพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดยิ่งกว่าเดิม เขาอยากพุ่งเข้าไปตะปบใบหน้าที่เอาแต่ยิ้มของมู่หยางให้อาบเลือดสักที แต่ทำได้เพียงอดทนและกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั้งตัว “มาถามข้าเช่นนี้ ลืมแล้วหรือว่าพวกเจ้าแต่งงานกับนางเพราะเหตุผลใด” มู่หยางย้อนถามกลับพลางเลิกคิ้วสูง นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาแสดงสีหน้าต่างจากเดิมออกมา รอยยิ้มเจือไปด้วยความเย้ยหยันและขบขันเล็กน้อยก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา “นี่เจ้า!...” จางหมิ่นถลึงตาตะคอกใส่ด้วยความโมโห หวังเหว่ยหันไปส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามปรามก่อนจะหันมาถามมู่หยางด้วยน้ำเสียงกดต่ำ “เจ้าไปสืบเรื่องพวกข้ามางั้นรึ” “เรื่องที่ใครๆต่างก็เอามาพูดกันส

“ลูกพี่!...อย่านะขอรับ ถ้าหัวหน้าเผ่ารู้เข้าต้องไม่ดีแน่”จงเถารีบเข้าไปห้ามด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ เพราะหากเป็นเรื่องแม่ฉางหมิงมักจะขาดสติอยู่เสมอ แต่ถ้าขัดคำสั่งของหัวหน้าเผ่าจงเถาก็กลัวว่าจะไม่รอดจากการถูกลงโทษอยู่ดี “อึก แค่กๆ…ไอ้เสือบ้าเอ๊ย”ลี่จูไอออกมาหน้าแดงก่ำเมื่อฉางหมิงยอมปล่อยมือ เธอก้มหน้าแอบพึมพำด่าฉางหมิงด้วยความโกรธที่ทำให้เธอเกือบขาดใจตายไปแล้วจริงๆ “รู้หรือไม่ ว่าถ้าโกหกข้าจะเกิดอะไรขึ้น”ฉางหมิงถามพลางมองลี่จูด้วยดวงตาวาวโรจน์ แม้จะรู้ว่าเธอเคยรักษาบาดแผลให้มู่ลี่ แต่เขาก็ยังไม่เชื่อว่าเธอจะรักษาได้ทุกอย่างแบบที่พูดจริงๆ“รู้สิ คิดว่าข้าจะกล้าพูดล้อเล่นตอนนี้รึไง ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่พูดออกมาให้ตัวเองเสี่ยงตายเปล่าๆหรอก”“เช่นนั้นก็ไปกับข้า แต่หากเจ้าทำไม่ได้ข้าจะให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิตแน่” ฉางหมิงยอมตกลงแต่ไม่วายขู่ออกมาเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปสั่งจงเถาที่ยืนทำหน้ากังวลอยู่ข้างๆ “เจ้าเฝ้าที่นี่ให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาด”“ขอรับ”“พวกเจ้าทั้งสามคน หากคิดทำอะไรไม่เข้าท่าละก็ ข้าไม่ปล่อยให้นางรอดชีวิตแน่”ฉางหมิงดึงลี่จูเข้าไปตรงหน้าสามีของเธอแล้วขู่ออกมา ทั้งสามคนที่ยังถูก

“ตกใจอะไรกัน พวกเจ้าต่างก็ยังไม่แต่งงานทั้งคู่ มีแม่นางที่ทั้งงดงามและมีพลังราวกับเทพเช่นนี้ยังจะกล้าปฏิเสธอีกรึ” “ไม่ใช่เช่นนั้นขอรับท่านแม่ ข้าเองก็กำลังรอคำตอบจากนางอยู่ขอรับ” มู่หยางรีบแก้ตัว ก่อนจะอธิบายและมองลี่จูด้วยสายตาสื่อความหมายพลางยิ้มบางออกมา “แต่ข้าเป็นคนขอให้นางมาช่วยรักษาท่านแม่ เช่นนั้นข้าจะรับผิดชอบแต่งงานทดแทนบุญคุณนี้เองขอรับ” ฉางหมิงเองก็รีบพูดหาเหตุผลให้ตัวเองเพื่ออ้างถึงความชอบธรรมนี้ทันที นึกดีใจที่ผู้เป็นแม่พูดเปิดทางให้ ไม่เช่นนั้นเขาคงได้แต่ปล่อยให้มู่หยางคว้าโอกาสนี้ไปคนเดียวและไม่อาจเปลี่ยนชะตาชีวิตได้อีก “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก ข้าแต่งกับนางคนเดียวก็พอแล้ว” มู่หยางรีบค้านออกมาพลางมองหน้าฉางหมิงด้วยสายตาไม่พอใจทันที “ข้าก็รับปากกับนางไปแล้วขอรับ ไม่อาจผิดคำพูดได้” ฉางหมิงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจคำพูดของมู่หยาง และอ้างคำสัญญาที่ไม่เคยตกลงกับลี่จูออกมาหน้าตาเฉย “เดี๋ยวสิ!...”ลี่จูที่กำลังงุนงงกับการการะทำของสามแม่ลูกเตรียมจะค้านออกมา แต่กลับถูกหมิงจวงพูดขัดจนต้องเงียบไปเสียก่อน “หมายความว่าพวกเจ้า…ต่างก็ยินดีจะแต่งกับนางอยู่แล้วงั้นหรือ” “

หวังเหว่ยพยักหน้าตอบรับทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิด หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่มีทางเชื่อคำพูดของเธอง่ายๆ แต่หลังจากที่ผ่านอะไรมามากมายเขาก็เชื่อว่าเธอจะทำอย่างที่พูดได้จริงๆ “ข้าก็ด้วย” “ใช่ ข้าก็เชื่อใจเจ้า” แม้แต่เฟยหลงและจางหมิ่นที่ยืนอยู่ข้างๆก็รีบยืนยันให้ลี่จูมั่นใจมากขึ้น ว่าพวกเขาพร้อมจะเชื่อใจและสนับสนุนเธอทุกอย่างไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ลี่จูยิ้มให้พวกเขาพลางรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสคำว่าครอบครัวได้จากพวกเขาแบบนี้ จนเกือบลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะโกรธจนหนีออกจากบ้านจนโดนจับตัวมาที่นี่ อาจเพราะการได้เห็นพวกเขายอมเสี่ยงชีวิตมาช่วยเธอแม้รู้ว่าอันตรายแค่ไหน ทั้งที่พวกเขาไม่เคยทิ้งเผ่าไปพร้อมกันสามคนแบบนี้เลยสักครั้ง ความห่วงใยที่แสดงออกต่อเธอแม้ตัวเองจะถูกจับและไร้ทางสู้ มันดูจริงใจมากพอที่ลี่จูจะให้อภัยได้โดยไม่จำเป็นต้องได้ยินคำขอโทษ ยิ่งเห็นสายตาที่เชื่อมั่นในตัวเธอจากพวกเขาตอนนี้ ความกังวลที่เคยมีก็หายวับไปทันทีจนลี่จูยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ “ขอบคุณนะ งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ”—---------------------------------------- ลี่จูมองดูโต๊ะอาหารที

ฉางหมิงตะโกนออกมาด้วยสีหน้าแตกตื่นจนทุกคนสะดุ้งอีกรอบ มู่หยางก็หันไปมองแม่ตัวเองอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้พูดเรื่องที่เป็นความลับที่สุดของเผ่าออกมาเช่นนี้ “เจ้าจะกลัวอะไร ในเมื่อใครก็เข้าไปที่นั่นไม่ได้อยู่แล้ว” หมิงจวงหันไปทำหน้าใส่ดุลูกชาย ก่อนจะพูดกับลี่จูต่อ “ประตูทางผ่านไปที่โลกนั้นอยู่ในเผ่าของพวกข้า คนนอกไม่สามารถเข้าไปได้ แม้แต่คนในเผ่าเองก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเช่นกัน มีแค่คนในครอบครัวของข้าเท่านั้นที่จะเข้าไปได้” “งั้นท่านป้าก็เคยไปที่นั่นด้วยหรือเจ้าคะ” ลี่จูถามดวงตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้น เธอจำได้ว่าเผ่าเสือโคร่งมีความเจริญแบบมนุษย์มากที่สุดเพราะประตูมิตินั่น ทำให้พวกเขาออกไปเจอโลกของมนุษย์ยุคโบราณที่มีความเป็นอยู่แตกต่างจากเผ่าสัตว์วิเศษอย่างมาก เผ่าเสือโคร่งเลยได้เรียนรู้และนำมาปรับใช้จนชีวิตแตกต่างจากเผ่าอื่น แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ยอมเปิดเผยเรื่องนี้และเก็บเป็นความลับ เผ่าอื่นๆเลยยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิมและไม่ได้พัฒนาไปมากกว่าที่เป็นอยู่ “ใช่ ข้าเคยไปกับสามีอยู่หลายครั้งเพราะชอบสิ่งของสวยงามที่นั่น แต่พอสามีข้าจากไปและเริ่มป่วยข้าก็ไม่มีโอกาสได้ไปอีกเลย” หมิ