All Chapters of ภารกิจพิชิตใจสามีในโลกสัตว์วิเศษพร้อมพลังระดับเทพ: Chapter 81 - Chapter 90

“เช่นนั้นก็หมายความว่านางคือหมอเทวดาที่รักษาได้ทุกโรคจริงๆงั้นรึ!” “ไม่อยากจะเชื่อว่ามีคนที่มีพลังวิเศษเช่นนี้อยู่ในโลกด้วย พวกเราช่างโชคดีจริงๆ”“เจ้าจะช่วยรักษาให้ทุกคนโดยไม่รับสิ่งใดตอบแทนเลยจริงๆงั้นหรือ”“พวกข้าจะมารักษาได้ตลอดเลยรึแม่นาง”เสียงเอะอะของทุกคนที่กำลังตื่นเต้นดีใจดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาลี่จูตอบไม่ทันจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด หวังเหว่ยเลยต้องตะโกนขอให้ทุกคนเงียบและตั้งใจฟังลี่จูพูดอีกครั้ง“พวกท่านใจเย็นๆก่อน ฟังภรรยาข้าพูดต่อให้จบเถอะ”“ได้ๆ เชิญแม่นางพูดต่อเลยพวกเราจะฟังเจ้า”ท่าทีของพวกเขาทั้งหมดเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเมื่อรู้ว่าลี่จูมีพลังรักษา เรียกว่าดีกว่าตอนที่คุยเรื่องแลกเปลี่ยนแบบเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด ซึ่งลี่จูก็เข้าใจได้เพราะความเจ็บป่วยมันคือความทุกข์ที่สุดของชีวิตคนเราแล้ว และจุดประสงค์แท้จริงของเธอตั้งแต่แรก ก็เพราะอยากใช้พลังที่มีช่วยชีวิตคนให้มากขึ้นก็เท่านั้น เพราะช่วงเวลาที่ได้ช่วยคนอื่นลี่จูรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขและมีคุณค่าขึ้นมา อย่างน้อยการทะลุมิติเข้ามาในโลกนี้ก็ดูมีความหมายมากขึ้นกว่าเดิม“ข้าตั้งใจจะช่วยรักษาให้ทุกคนในวันที่นัดแลกเปลี่ยนกัน ส่วน

จางหมิ่นดุเสียงดังเมื่อเห็นว่าลี่จูเด็ดมันเข้าปาก เขารีบเข้าไปจับมือลี่จูและมองหน้าเธอด้วยความตื่นตระหนก ทำเอาลี่จูขำกับท่าทางของจางหมิ่นเลยแกล้งพูดหยอกล้อเขากลับไป“มีพิษก็แค่ตาย เจ้าจะกลัวอะไร ข้าไม่ได้ให้เจ้ากินสักหน่อย”“หยุดนะ! พูดอะไรของเจ้า”จางหมิ่นตะคอกเสียงดังจนลี่จูสะดุ้ง เธอมองหน้าเขาอย่างตกใจขณะที่จางหมิ่นพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและดวงตาแดงก่ำ “ใครจะอยากให้เจ้าตายกัน!”“ข้าแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง เจ้าจะจริงจังทำไม…”ลี่จูอึ้งไปชั่วครู่ เมื่อเจ้าหมาป่าตัวโตเข้าสู่โหมดจริงจังแบบไม่ทันได้ตั้งตัว กลายเป็นว่าเธอต้องมารู้สึกผิดที่ดันไปพูดเล่นในเรื่องที่อ่อนไหวของจางหมิ่นเสียอย่างนั้น “ชีวิตของเจ้า ใช่สิ่งที่จะเอามาล้อเล่นได้รึ!”จางหมิ่นบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะดึงตัวลี่จูเข้ามากอดแน่น “ข้าเข้าใจแล้ว…”ลี่จูบอกพลางตบหลังจางหมิ่นเบาๆเพื่อปลอบใจ ตอนแรกเธอก็แค่หยอกเขาเล่นขำๆ ไม่คิดว่าอีกคนจะรู้สึกอ่อนไหวกับคำพูดแบบนี้ ทำเอาเธอรู้สึกผิดขึ้นมาที่พูดไม่คิด “ข้าขอโทษนะ จะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว”“ข้าไม่ได้โกรธเจ้า…ข้าแค่กลัว”“กลัวอะไร”“กลัวจะเสียเจ้าไปจริงๆ แค่คิดข้าก็ทนไม่ได้แ

ผ่านไปไม่นาน ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนเผ่าเขาวารีอีกครั้ง ต้นไม้ใบหญ้าที่เคยแห้งเหี่ยวเริ่มเขียวชอุ่ม ดอกไม้หลากชนิดกำลังผลิบานอวดสีสันสดใสไปทั่วทุกหนแห่ง บรรยากาศที่เคยหม่นหมองเพราะความหนาวเย็นกลับมามีชีวิตชีวา ชวนให้ผู้คนอยากออกมาใช้ชีวิตท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นอีกครั้ง ลี่จูเองก็กำลังมีความสุขกับชีวิตในช่วงนี้มาก เพราะได้ทำในสิ่งใหม่ๆ ลองทำอะไรที่สนใจและได้ช่วยเหลือคนอื่นอย่างเต็มที่ ตั้งแต่เกิดมาเธอรู้สึกว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่มีความหมายสำหรับเธอที่สุดแล้วทั้งความสัมพันธ์ในครอบครัวและคนอื่นๆก็ดีขึ้นมาก เรียกว่าจากคนที่เคยถูกเกลียดจนไม่มีใครอยากมอง ตอนนี้กลับเป็นที่รักของทุกคนทั้งในเผ่าและนอกเผ่าจนชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลอย่างไม่น่าเชื่อ แรกเริ่มก็เพราะทุกคนทึ่งในพลังรักษาของเธอ ต่อมาก็ชื่นชมในความใจดีที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น และที่มากกว่านั้น คือการที่เธอทำให้ชีวิตของผู้คนในหลายๆเผ่าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นในเวลาแค่ไม่นาน ดังนั้นเธอเลยกลายเป็นคนที่ทุกเผ่าต่างก็ให้ความสำคัญอย่างมาก“ท่านลุงป่วยอีกแล้วหรือเจ้าคะ”ลี่จูเอ่ยทักคนไข้รายสุดท้ายของวันอย่างคุ้นเคย เนื่องจากเขามาขอให้เธอรักษาบาดแผลแ

“เอาล่ะ…ทีนี้ก็ไปกันเถอะ!”ลี่จูบอกเสียงดังก่อนจะเดินนำหน้าไปทันที“เจ้ายังจะไปอีกรึ! แล้วเจ้าก็ไม่คิดจะห้ามนางเลยหรือไงกัน”ฉางหมิงโวยวาย ก่อนจะหันไปต่อว่าเฟยหลงอย่างขัดใจที่เอาแต่เดินตามลี่จูโดยไม่ห้าม“ข้าไม่เคยห้ามนางได้หรอก เจ้าก็เลิกโวยวายเถอะ”“พวกเจ้านี่มันบ้าชัดๆ ข้ายังไม่อยากรีบตายหรอกนะ!”ฉางหมิงอ้าปากค้าง มองตามสองสามีภรรยาที่เดินตามกันไปหน้าตาเฉยอย่างเหลือเชื่อ ขณะที่ลูกน้องของเขาก็รีบเข้ามาถามด้วยสีหน้ากังวลทันที“ลูกพี่ เราจะตามไปด้วยจริงๆรึขอรับ”“แล้วเจ้าจะให้ข้าหนีไปรึ ได้ขายหน้าตายสิ”“แต่นั่นมันเผ่ามายานะขอรับ เราอยู่ก็ตายได้เหมือนกัน”“ช่างเถอะ ดูจากที่นางใจเย็นขนาดนั้นก็คงมีแผนอะไรอยู่แน่ๆ ลองดูไปก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆค่อยส่งคนไปตามหัวหน้าเผ่ามาช่วย”ฉางหมิงตัดบทก่อนจะกวักมือให้ลูกน้องตัวเองตามไปทันที ดีที่เขาพอจะรู้จักลี่จูมาสักพักแล้วเลยรู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่คิด แต่เป็นคนที่มักจะวางแผนได้รอบคอบก่อนลงมือทำตลอด“ไม่เจอกันนานเลยนะหลี่เฉียง”ลี่จูเอ่ยทักทายหลี่เฉียงที่ยืนคุมตัวหวังเหว่ยและจางหมิ่นไว้ สองคนนั้นดูเหมือนจะถูกสะกดอยู่เลยทำได้แค่มองเธอด้วยสายตา

เผ่าสิงโตบ่นออกมา เมื่อฟังจบแล้วไม่เห็นว่าตัวเองจะมีทางเลือกอย่างที่ลี่จูบอกสักนิด แต่เป็นเพียงการบังคับให้ยอมตกลงอย่างเลือกไม่ได้ต่างหาก“แล้วใครใช้ให้พวกเจ้ามาหาเรื่องข้าก่อนเล่า” ลี่จูแสยะยิ้ม กอดอกมองดูทั้งสองเผ่าด้วยสายตาวาววับแบบที่ใครเห็นก็พากันขนลุก เพราะรู้สึกราวกับว่าได้เดินเข้ามาในหลุมพรางนี้ด้วยตัวเอง และถูกกำหนดให้เป็นฝ่ายแพ้ตั้งแต่แรกแล้ว “นะ นางน่ากลัวเกินไปแล้ว…”“หลี่เฉียง เจ้าพาพวกข้ามาซวยแท้ๆเลย!”เผ่ามายาตะคอกใส่หลี่เฉียงด้วยความโกรธ ทำเอาหลี่เฉียงที่กำลังโมโหตะคอกกลับอย่างเกรี้ยวกราดพอๆกัน“แล้วข้าจะรู้หรือว่านางร้ายกาจถึงเพียงนี้! เป็นพวกเจ้าเองต่างหากที่ไร้ความสามารถ ไหนบอกว่าพลังพวกเจ้าไม่มีใครต้านทานได้ไม่ใช่หรือ หลวกลวงกันชัดๆ!”“ว่าอย่างไรนะ!”“ลี่จู เจ้าจะยอมปล่อยไปจริงๆรึ”หวังเหว่ยเดินมาถามลี่จูด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย ระหว่างที่เธอยืนมองทั้งสองเผ่ากำลังจะก่อสงครามย่อมๆภายในวงล้อมของเปลวเพลิงนั้น “อย่านะลี่จู ลืมแล้วหรือว่าครั้งก่อนเผ่าสิงโตก็พูดเช่นนี้ สุดท้ายพวกมันก็กลับมาทำร้ายพวกเราอยู่ดี”จางหมิ่นเองก็รีบเข้ามาเตือน เพราะกลัวว่าความใจดีของลี่จูจะท