ภารกิจพิชิตใจสามีในโลกสัตว์วิเศษพร้อมพลังระดับเทพ

“นั่นมันลี่จูไม่ใช่รึ ทำไมมานอนอยู่กลางทางได้”

“จะเป็นอะไรได้ ก็คงจะเมาอีกล่ะสิ”

“ไม่ขยับตัวเลย ไม่ใช่ว่าตายแล้วหรอกนะ”

“แล้วสามีนางไปไหน ทำไมปล่อยให้มานอนตรงนี้ได้ล่ะ”

“นางก็คงจะแอบออกมาตอนไม่มีใครอยู่บ้านอีกน่ะสิ ใช่ว่าเพิ่งเป็นแบบนี้ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่”

“เฮ้อ น่าสงสารจริงๆที่มีภรรยาแบบนี้ นอกจากรูปร่างหน้าตาแล้วก็ไม่มีอะไรดีเลย”

เสียงเซ็งแซ่ที่ดังเข้าหูในระยะใกล้ทำให้เจียงลี่จูค่อยๆรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาจากฝันหวาน ก่อนจะพบกับแสงสว่างจ้าที่ทำเอาแสบตาจนต้องค่อยๆหรี่ตาขึ้นมาทีละนิด และเบิกตาโพลงด้วยความตกใจที่พบว่ากำลังถูกจับจ้องด้วยสายตานับสิบคู่รอบๆตัว 

“นั่น! นางลืมตาแล้ว”

ใครคนนึงตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ตามมาด้วยเสียงฮือฮาจนฟังไม่ได้ศัพท์จากอีกหลายคน และหนึ่งในนั้นก็เรียกชื่อเธอออกมาทำให้เจียงลี่จูงุนงงยิ่งกว่าเดิม เพราะมั่นใจว่าไม่เคยพบคนพวกนี้มาก่อนแต่ทำไมพวกเขาถึงรู้จักชื่อของเธอได้

“ลี่จู! เจ้าฟื้นแล้ว”

“บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”

“ฉัน…ที่นี่ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็นใครเหรอ…แค่กๆ”

เธอเอ่ยถามด้วยเสียงที่แหบแห้งและไอออกมาจนรู้สึกแสบคอไปหมด พยายามยันตัวขึ้นนั่งแต่กลับรู้สึกปวดไปทั้งตัวราวกับโดนทุบ 

“เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยรึ ทำไมพูดจาแปลกนักล่ะ”

“หรือว่าเจ้าบาดเจ็บที่หัว”

“ฉัน…คือว่า พวกคุณกำลังถ่ายละครเหรอ ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้…”

เธอหันมองคนรอบตัวที่รุมล้อมด้วยสีหน้าแตกตื่นเมื่อเห็นทุกคนชัดเจนขึ้น แต่ละคนล้วนมีใบหูและหาง แต่งตัวด้วยผ้าขนสัตว์น้อยชิ้น หรือไม่ก็มีบางจุดในร่างกายที่บ่งบอกถึงลักษณะของสัตว์อย่างชัดเจน เจียงลี่จูคิดถึงอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากการถ่ายหนังหรือละครแฟนตาซีเท่านั้น

“เจ้าพูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลย ยังไม่สร่างเมาอีกรึ” 

“เมาเหรอ ฉันไม่ได้เมานะ…”

เจียงลี่จูเถียงออกไปด้วยสีหน้างุนงง  

“กลิ่นเหล้าแรงขนาดนี้เจ้ายังจะบอกว่าไม่เมาอีกรึ น่าขำเสียจริง”

“กลิ่นเหล้างั้นเหรอ…”

เธอพึมพำก่อนจะก้มลงดมตัวเองดู และพบว่ามีกลิ่นเหล้าออกมาจากตัวแรงมากจนต้องนิ่วหน้าเพราะความเหม็น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน…เธอไม่ได้ดื่มเหล้าสักนิดแล้วจะมีกลิ่นแบบนี้บนตัวได้ยังไง

“คงจะไปดื่มกับพวกนางแมวป่ากลุ่มนั้นมาอีกล่ะสิ”

“กลุ่มนางแมวป่า…ใครกัน”

เจียงลี่จูขมวดคิ้วมุ่น พลางคิดในใจว่าตอนนี้เธอตื่นขึ้นมาแล้วหรือว่ากำลังฝันอยู่กันแน่ เพราะมีแต่เรื่องที่เธอไม่เข้าใจเต็มไปหมด

“ข้าว่าเจ้าดื่มจนเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ น่าสงสารสามีเจ้าที่มีภรรยาไม่เอาไหนเช่นนี้”

“สามีเหรอ ฉันยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อยนะ!”

คราวนี้เธอตกใจจนตะโกนออกมาเสียงดัง ทำให้คนรอบข้างสะดุ้งและถอยห่างออกไป ก่อนจะพากันจ้องมองเธอด้วยสายตารังเกียจ และหนึ่งในนั้นก็ตะโกนต่อว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดทันที

“เจ้าได้สามีที่ดีเลิศที่สุดไปครองถึงสามคนยังไม่พอใจอีกงั้นรึ! กล้าพูดว่ายังไม่แต่งงานแบบนี้คงจะวางแผนหาสามีคนใหม่อีกแล้วล่ะสิท่า”

“อะไรนะ! สามีสามคนเหรอ!!”

“ช่างเถอะ อย่าไปเสียเวลาพูดกับคนอย่างนางเลย พวกเรารีบไปกันดีกว่า”

“นั่นสิ ไปเถอะๆ ยังไงนางก็ไม่สนใจคำพูดพวกเราหรอก”

“เดี๋ยวสิ! จะไปไหนกัน ฉันยังไม่รู้ว่านี่คือที่ไหนเลยนะ!”

เจียงลี่จูตะโกนเรียกผู้คนที่พากันเดินหนีไปด้วยสีหน้าแตกตื่น แต่กลุ่มคนที่แต่งตัวแปลกๆเหล่านั้นกลับไม่มีใครยอมหันกลับมามองเธออีกเลยสักคน พวกเขาล้วนพากันส่ายหัวและบ่นพึมพำจนลับสายตาไปทางป่าทึบด้านหน้า

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย…ฉันถูกจับมาถ่ายละครเหรอ หรือว่ากำลังฝันจริงๆ”

เจียงลี่จูก้มลงมองดูตัวเองที่แต่งตัวแปลกๆไม่ต่างจากคนพวกนั้น ก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่ รอบตัวเธอมีแต่ป่าทึบที่ดูน่ากลัว มีถนนแคบๆเส้นเดียวที่เธอกำลังนั่งอยู่และรอบข้างก็มีแต่ป่าและต้นไม้สูงใหญ่ พอไม่มีใครอยู่แล้วก็มีแต่ความเงียบที่พาให้รู้สึกกลัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอเลยลองหยิกแขนตัวเองแรงๆก็พบว่ามันเจ็บมาก และทุกอย่างก็สมจริงจนเกินจะเรียกว่าความฝันได้ เพราะถ้าฝันอยู่เธอคงไม่ได้เห็นและได้ยินหรือแม้แต่ได้กลิ่นชัดเจนขนาดนี้แน่ๆ

“ฉันมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง…”

เจียงลี่จูจำได้แค่ว่านอนอ่านการ์ตูนเรื่องนึงจนจบและหลับไป ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่มีความเป็นไปได้เลยที่เธอจะมาเจอกับสถานการณ์แบบตอนนี้ พอมองไปรอบๆก็ยิ่งใจเต้นกระหน่ำด้วยความกลัว และก่อนที่จะกังวลจนสติแตกไปมากกว่านี้ก็มีเสียงเล็กๆดังขึ้นเหนือหัวเธอทันที

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกสัตว์วิเศษนะลี่จู ฉันคือเซินหลินเป็นภูติภูเขาของที่นี่ และมีหน้าที่ดูแลเธอชั่วคราว”

เจียงลี่จูสะดุ้งตกใจพลางมองภูติตัวจิ๋วเท่านิ้วมือตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา และสิ่งที่ได้ยินก็ทำให้รู้สึกเหมือนฝันเข้าไปใหญ่ โลกสัตว์วิเศษเนี่ยนะ…

“เธอเป็นคนพาฉันมาที่นี่เหรอ”

“ระบบส่งเธอเข้ามาในโลกนี้ ส่วนฉันรับหน้าที่คอยสื่อสารและช่วยเหลือเธอเท่าที่จำเป็นต่างหาก”

“จะอะไรก็ช่างเถอะ ช่วยส่งฉันกลับไปโลกเดิมทีขอร้องล่ะ”

เจียงลี่จูขอร้องออกมาอย่างไม่สนใจอะไรอีก เพราะยิ่งฟังก็ยิ่งมีแต่เรื่องที่ทำให้ตัวเองหวาดหวั่นมากขึ้นเท่านั้น

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เธอต้องทำภารกิจให้สำเร็จถึงจะติดต่อกับระบบโดยตรงได้นะ”

“ภารกิจเหรอ ภารกิจอะไร”

“จงเอาชนะใจสามีสัตว์วิเศษทั้งสามคนของเธอให้ได้ หากพวกเขาเลิกเกลียดและรักเธอจากใจจริงเมื่อไหร่ ก็จะสามารถติดต่อกับระบบได้เมื่อนั้น”