All Chapters of ภารกิจพิชิตใจสามีในโลกสัตว์วิเศษพร้อมพลังระดับเทพ: Chapter 71 - Chapter 80

“เอาตามที่เจ้าว่าเถอะ เช่นนั้นวันนี้ก็ให้ฉางหมิงพาคนไปส่งพวกเจ้าก็แล้วกัน แล้วถ้าเจ้าอยากมาหาข้าเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอด เผ่าของเรายินดีต้อนรับเจ้าเสมอนะลี่จู” “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า” ลี่จูพยักหน้าและยิ้มกว้างออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกถูกชะตากับหมิงจวงเป็นพิเศษ อาจเพราะตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่เคยมีใครมอบความใจดีแบบนี้ให้เธอมาก่อน หมิงจวงเป็นผู้ใหญ่คนแรกที่จริงใจกับเธอ ไม่ใช่แค่ทำเพราะตอบแทนบุญคุณเท่านั้น “ยังมีอีกเรื่อง…ข้าต้องขอโทษแทนลูกชายข้าด้วยที่จับพวกเจ้ามาทั้งที่ไม่มีความผิด หวังว่าพวกเจ้าจะใจกว้างและยอมให้อภัยสักครั้งนะ”หมิงจวงพูดเมื่อนึกขึ้นได้ ก่อนจะหันไปสั่งลูกชายทั้งสองคนข้างๆด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “พวกเจ้ายังไม่รีบขอโทษอีก!” “ข้า…ขอโทษด้วยที่ทำร้ายพวกเจ้าและจับคนมาโดยไม่ถามก่อน อภัยให้ข้าด้วยเถอะนะ” ฉางหมิงยอมก้มหัวขอโทษออกมาแต่โดยดี เขาไม่ได้เสแสร้งหรือไม่พอใจสักนิดแต่กลับเต็มใจขอโทษอย่างจริงใจแบบที่ลี่จูและสามีของเธอก็รู้สึกได้ ทำให้ลี่จูนึกชื่นชมเขาไม่น้อยที่แม้จะดูเหมือนร้ายกาจและเย่อหยิ่ง แต่กลับเป็นคนที่รักษาคำพูดและทำอะไรอย่างเปิดเผยจริงใจมากๆ “ข้าเองก็ขออภัยด้วย หวังว่

“แล้วข้าเลือกไม่ได้หรือ ข้าอยากทำตามใจตัวเองบ้างมันผิดนักรึ ทำไมนางถึงพูดและทำได้ทุกอย่าง ทุกคนพากันชอบนางยอมฟังนางทุกเรื่อง แต่ข้าพูดอะไรทำอะไรก็โดนต่อว่า ข้าด้อยกว่านางตรงไหน!” ซูอิ่งตะโกนออกมาราวคนเสียสติ เธอชี้หน้าลี่จูและจ้องมองด้วยสายตาเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง ยิ่งเห็นว่าสามีทั้งสามคนของเธอต่างก็รีบเข้ามาบังไว้เหมือนกลัวว่าซูอิ่งจะเข้าไปทำร้ายก็ยิ่งรู้สึกริษยามากกว่าเดิม ขณะที่ลี่จูได้แต่อ้าปากค้างกับคำต่อว่าที่ไร้สาระของเธอ อยู่ดีๆก็กลายเป็นคนที่ถูกเกลียดทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด เธอกรอกตาไปมาอย่างอ่อนใจและพยายามยื้อตัวออกจากแขนของเฟยหลงที่รัดเอวเธอไว้ แต่ก็สู้แรงไม่ไหวเลยยอมยืนฟังฉากน้ำเน่าของซูอิ่งอยู่ตรงนั้นแทน “นี่เจ้ากล้าเอาตัวเองไปเปรียบกับนางงั้นหรือ ช่างน่าขำนัก”“เจ้า!...” ซูอิ่งถลึงตาใส่ฉางหมิงด้วยความโกรธ แต่ก็ต้องเงียบเสียงไปเมื่อมีคนพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน “หากเจ้ากล้าพูดจาว่าร้ายนางอีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” “ภรรยาข้า เจ้าเกิดอีกกี่หนก็เทียบกับนางไม่ได้” ทั้งหวังเหว่ยและจางหมิ่นต่างก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พวกเขาดูโกรธจัดและเหมือนจะลงมือจริงๆจนลี่จูต้องร

อัตราการเต้นของหัวใจที่เคยปกติเริ่มประสบปัญหาอีกครั้ง มันเต้นแรงขึ้นและเร็วขึ้นโดยที่ลี่จูไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป เพราะตัวต้นเหตุอย่างหวังเหว่ยไม่ปล่อยให้เธอได้มีเวลาเตรียมใจสักนิดเดียวหลังจากที่เขาอุ้มลงมาในน้ำโดยที่ลี่จูไม่ได้ขอ เขาก็เริ่มจู่โจมเธอทันทีด้วยการดึงเข้าไปจูบอย่างดูดดื่ม โดยที่ไม่บอกไม่กล่าวและไม่เว้นจังหวะให้พูดอะไร ราวกับทนรอไม่ไหวอีกต่อไป ริมฝีปากอุ่นชื้นบดเบียดและดูดเม้มปากของเธอราวกับจะกลืนกินเข้าไป ไม่ต่างอะไรจากสายตาของเขาที่จ้องมองเธอ ทั้งร้อนแรงแต่ก็เจือไปด้วยความอ่อนหวานจนลี่จูต้องหลับตาลงเพราะต้านทานไม่ไหว มันแตกต่างจากที่ผ่านมาอย่างชัดเจน เพราะเขาไม่เคยมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้ใจเต้นแรงแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ร่างกายบอบบางถูกกอดรัดแนบแน่น เขาบดเบียดทั้งร่างกายและริมฝีปากเข้าหาเธอราวกับจะหลอมรวมเข้าด้วยกัน ทุกที่ที่มือหนาลูบไล้ผ่านล้วนทิ้งความร้อนผ่าวเอาไว้ราวกับถูกไฟลวก และเมื่อลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาสำรวจในปากของเธอ ลี่จูก็กลั้นหายใจและขยำเสื้อด้านหลังของคนตัวโตไว้แน่น จากความหวามไหวกลายเป็นความเร่าร้อน มากขึ้นทีละนิดจนลี่จูแทบละลายลงไป เขาผละออกไปให้เ

“ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูดเลยสักนิด…” “เอาน่า ข้าไม่ทำอะไรให้พวกเราต้องเสียเปรียบอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแค่เชื่อใจข้าก็พอ” “ข้าเชื่อใจเจ้าอยู่แล้ว แต่ห้ามทำอะไรที่อันตรายเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่” หวังเหว่ยตอบก่อนจะมองหน้าลี่จูด้วยแววตาที่จริงจังมากขึ้น เพราะตอนนี้ลี่จูกลายเป็นคนสำคัญที่เขาไม่อาจเสียไปได้อีกแล้ว แม้จะเชื่อในตัวเธอเต็มที่แต่เขาก็ยังห่วงว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆกับเธออีก “กลัวอะไรล่ะ ข้ามีทั้งพลังรักษาและพลังต่อสู้ลืมไปแล้วเหรอ” “ข้าไม่เคยลืม แต่ก็ไม่อยากให้เจ้าต้องบาดเจ็บอยู่ดี” “เข้าใจแล้ว…ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีไม่ต้องห่วงหรอก” ลี่จูอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น สีหน้าที่จริงจังและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “ข้าจะไม่ห่วงเจ้าได้อย่างไร เจ้าเป็นภรรยาคนเดียวของข้านะ” หวังเหว่ยบอกพลางขยับเข้าไปใกล้ๆแล้วดึงลี่จูมากอดไว้ ทำเอาลี่จูตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ก่อนจะสวมกอดคนตัวโตกลับแล้วซบหน้าบนอกเขาพลางยิ้มออกมา แต่บรรยากาศแสนอบอุ่นก็ถูกทำลายลงทันทีเมื่อมีเสียงตะโกนดังมาจากทางหน้าบ้าน“ท่านหัวหน้าเผ่าขอรับ! ฉางหมิงจาก

ลี่จูรีบยัดถ้วยใส่มือจางหมิ่นที่ตอนนี้หน้าบูดบึ้งกว่าเดิม ก่อนจะหันมาจับไหล่สองข้างของเฟยหลงดันให้นั่งลงข้างๆจางหมิ่น แล้วพูดหยอกล้อเขากลับด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “มีเจ้าค่ะคุณสามี เชิญนั่งก่อนนะเจ้าคะ” “เจ้า!...ทำไมพูดกับข้าเช่นนั้น…” “ทำไมรึเจ้าคะ หรือว่า…คุณสามีจะเขินเสียแล้ว” ลี่จูหัวเราะชอบใจ เมื่อเห็นดวงตาสีมรกตเบิกกว้างและใบหูที่แดงก่ำของเฟยหลง “คนเจ้าเล่ห์ตัวน้อย…” เฟยหลงพึมพำพลางหลุดยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขามองตามลี่จูที่เดินกลับไปหยิบน้ำมาให้ด้วยสายตาหวานฉ่ำ จนจางหมิ่นแสร้งวางถ้วยแรงๆด้วยความหมั่นไส้ “เจ้าช่างอ่อนหัดนัก แค่นางเรียกเช่นนี้ก็เขินแล้วรึ” “เจ้าอิจฉาข้าหรือ” เฟยหลงหันไปมองจางหมิ่นที่นั่งข้างๆด้วยสายตาเย็นชา พลางกระตุกยิ้มเยาะ “เหลวไหล! ใครอิจฉาเจ้ากัน” “เจ้าจะโวยวายทำไมเนี่ย ไม่อิจฉาก็ไม่อิจฉาสิ”ลี่จูที่เดินกลับมาได้ยินพอดีบ่นอย่างไม่จริงจังนัก เธอส่งน้ำอีกถ้วยให้เฟยหลงก่อนจะหันไปหยอกล้อจางหมิ่นด้วยความอยากแกล้ง “คุณสามี ได้โปรดใจเย็นๆก่อนนะเจ้าคะ” “เจ้า!...” จางหมิ่นทำถ้วยในมือหล่นลงบนแคร่เสียงดังจนลี่จูและเฟยหลงสะดุ้ง ดีที่เขาดื่มน้ำหมดแล้วไม่ง