Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

บรรยากาศที่กำลังตื่นเต้นและลุ้นระทึก ถูกทำลายลงทันทีเมื่อเฟยหลงหันมาถามด้วยสีหน้าที่งุนงงเพราะเข้าใจว่าถูกเรียก ลี่จูถึงกับกรอกตามองบนแล้วถามเขาอย่างเหลือเชื่อ“นี่เจ้าไม่ได้ฟังเลยเหรอ”“ก็ไม่ใช่เรื่องของข้า”เขาตอบด้วยสีหน้ารำคาญก่อนจะเอนตัวพิงต้นไม้แล้วหลับตาต่ออย่างไม่ใส่ใจ แต่ใบหน้าที่ซีดกว่าปกติของเขาทำให้ลี่จูเอะใจจนต้องขยับเข้าไปมองใกล้ๆ“ทำไมถึงหน้าซีดแบบนี้”ยังไม่ทันถามจบลี่จูก็ถูกขัดจังหวะจนต้องเงียบไป เพราะซูอิ่งลุกจากแคร่ลงมายืนตรงหน้าเฟยหลงแล้วถามเขาด้วยแววตาที่แน่วแน่ แม้จะรู้สึกเขินจนหน้าแดงก่ำก็ตาม “ข้าอยากแต่งงานกับท่านเจ้าค่ะ ท่านจะยินดีเป็นสามีของข้าหรือไม่เจ้าคะ”“.....”เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะหลังจากซูอิ่งพูดจบ ทุกคนต่างก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าซูอิ่งจะกล้าถามเฟยหลงจอมเย็นชาออกมาตรงๆแบบนั้น ลี่จู หวังเหว่ยและจางหมิ่นต่างก็อ้าปากค้าง มองเฟยหลงด้วยความลุ้นระทึกว่าเขาจะตอบเธอยังไงใบหน้างดงามที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีเงินยังคงนิ่งสนิท ดวงตาสีมรกตจับจ้องกระต่ายสาวตรงหน้า ก่อนจะเหลือบไปมองคนอื่นๆที่นั่งเงียบกริบราวกับลืมหายใจ เวลาสั้นๆนั้นกลับเหมือนยาวนานสำหรับคนที่รอฟังด้ว

“อ๊ะ!...”กระต่ายสาวตัวเกร็ง แอ่นหน้าอกขึ้นมาด้วยความซ่านเสียวยามถูกเขาดูดดึงที่ยอดอกจนมันชูชันขึ้นมา มือหนาบีบเคล้นเนื้อนุ่มที่ใหญ่ล้นมือ ดูดเม้มไล้เลียสลับข้างไปมาราวกับจะกลืนกินส่วนมืออีกข้างนั้นกำลังดึงชุดของเธอออกไปทีละชิ้น จนกระทั่งมันหายไปจากร่างกายเธอทั้งหมด เขาลูบไล้ผิวเนียนนุ่มพลางบีบขยำไปทั่วเท่าที่มือข้างนั้นจะสัมผัสถึง ก่อนจะไปหยุดที่เนินเนื้ออวบอูมกลางกายของเธอในที่สุด“อ๊ะ อย่า…อื้อ”ลี่จูร้องห้ามเสียงสั่น เมื่อเขาเริ่มใช้นิ้วแหวกเข้าไปในกลีบอวบอูมของเธอและบดขยี้ลงบนติ่งเสียว เธอขยุ้มเส้นผมสีเงินพลางบิดเร่าไปมาด้วยความกระสันเพราะถูกทรมานทั้งบนและล่างพร้อมๆกันจนเริ่มรับมือไม่ไหว ร่องรักเยิ้มแฉะและถูกสอดแทรกเข้าไปด้วยนิ้วยาวของคนตัวโตทีละนิ้ว จากหนึ่งจนถึงสาม จากนั้นเขาก็เริ่มชักเข้าออกและหมุนควานไปมาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับอะไรที่ใหญ่มากกว่านี้ ลี่จูเงยหน้ากัดปากแน่น เธอจิกมือลงบนไหล่หนาพลางบิดตัวไปมาอย่างทรมาน ทุกครั้งที่นิ้วยาวของเขากระแทกโดนจุดกระสัน เธอก็สะดุ้งเฮือกและครางเสียงดังออกมาอย่างน่าอาย “อ๊า!”“เจ้าอ่อนไหวกว่าเมื่อก่อนเสียอีก แค่นี้ก็จะทนไม่ไหวแล้วหรือ”ค

“…” ลี่จูได้แต่สบตาสีเขียวมรกตอย่างเหม่อลอย หอบหายใจแรงและใบหน้าเห่อร้อนเพราะอารมณ์ที่ถูกเขาปลุกปั่นขึ้นมา “หึ…” เฟยหลงหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้ง ก่อนจะกดจูบเบาๆลงไปบนปากอิ่มฉ่ำวาวของเธออีกครั้ง และก่อนที่ลี่จูจะตั้งสติได้ เสียงตะโกนเรียกจากหน้าถ้ำก็ดังขึ้นจนเธอตกใจซะก่อน “ลี่จู! ลี่จู! ข้ามารับเจ้าแล้ว” “เสียงจางหมิ่นนี่” ลี่จูพึมพำเมื่อจำเสียงนั้นได้ เธอเลยรีบดันอกเฟยหลงออกเพราะกลัวว่าจางหมิ่นจะเข้ามาเห็นฉากน่าอายแบบนี้ แถมเธอยังมีแค่ผ้าห่มคลุมตัวไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอีกต่างหาก “น่ารำคาญซะจริง…” เฟยหลงบ่นพลางทำหน้าหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายันตัวขึ้นมานั่งแล้วดึงผ้ามาคลุมลี่จูจนถึงคอ “ลี่จู! เจ้ายังไม่ตื่นอีกรึ” “ข้า!...” ลี่จูกำลังจะตะโกนตอบเมื่อถูกเรียกซ้ำอีกครั้ง แต่เฟยหลงเอามือมาปิดปากเธอไว้แล้วส่ายหน้าไม่ให้พูด “เดี๋ยวข้าออกไปเอง เจ้าแต่งตัวให้เรียบร้อยเถอะ” “อืม…” ลี่จูพยักหน้าอย่างว่าง่าย มองคนตัวสูงสวมเสื้อคลุมเดินออกไปนอกถ้ำแล้วรีบจัดการตัวเองทันที นึกในใจว่าจางหมิ่นมารับตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้าอยู่กับเฟยหลงต่อเธอคงจะรับมือกับเขาไม่ไหวแน่ๆ อย่างน้อยก็ขอเว้นระย

“ไม่งั้นล่ะ จะให้ข้าแยกร่างมาเฝ้านางรึ ในเมื่อเจ้าเป็นคนพามาก็ต้องรับผิดชอบ ข้าฝากผู้เฒ่าเจียงดูอยู่เจ้าก็รีบไปหาผู้หญิงในเผ่าสักคนมาช่วยดูแลก็ได้ ไว้ข้ากลับมาค่อยจัดการเรื่องนี้กันอีกที” หวังเหว่ยตัดบทไม่สนใจว่าเฟยหลงจะรับปากหรือไม่ ก่อนจะวางลี่จูลงแล้วคืนร่างเป็นเสือขาวทันที “เจ้าขึ้นมานั่งบนหลังข้าแล้วเกาะให้แน่นๆเล่า ข้าวิ่งเร็วกว่าจางหมิ่นนะขอเตือนไว้ก่อน” “อะไรนะ เร็วกว่าอีกเหรอ!” ลี่จูถามด้วยสีหน้าตกใจ แค่ได้เห็นร่างเสือขาวที่ตัวใหญ่กว่าหมาป่าก็ทึ่งพอแล้ว ยังจะมาบอกว่าวิ่งเร็วกว่าให้ใจเสียกว่าเดิมอีก ช่างไร้มนุษยธรรมจริงๆ… “ขึ้นมา” “อยากจะบ้าตาย วันๆมีแต่เรื่อง…งั้นข้าไปก่อนนะ” ลี่จูบ่นก่อนจะหันไปโบกมือให้เฟยหลงกับจางหมิ่นที่ยืนมองอยู่ “ไปเถอะ…ระวังตัวด้วย” เฟยหลงเข้ามาอุ้มลี่จูส่งตัวขึ้นไปบนหลังของหวังเหว่ย ลี่จูได้แต่อ้าปากค้างกับความใจดีที่มาไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ดูเหมือนความอ่อนโยนของเฟยหลงจะไปขัดหูขัดตาเสือขาวเข้า เขาเลยหันมาดุลี่จูจนเธอสะดุ้ง “รีบเกาะแน่นๆเร็วเข้า ข้ารีบนะ!” “รู้แล้วๆ อย่าวิ่งเร็วเกินไปนะ ไม่งั้นข้าได้ตายก่อนรักษาคนแน่”“หัวหน้าเผ่ามาแล้ว!” “หั

ลี่จูตัดสินใจใช้ไม้ตายทันทีเมื่อไม่มีใครยอมให้เธอไปด้วย เธอมองหาจุดที่ไม่เป็นอันตรายกับคนอื่น จากนั้นก็ตั้งสมาธิใช้พลังในตัวยกหินก้อนใหญ่ขึ้นมาลอยค้างอยู่กลางอากาศ ทำเอาจางหมิ่นและหวังเหว่ยต่างก็อ้าปากค้างมองดูอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง“ดูนั่น! หินก้อนใหญ่ลอยได้!”“นี่ข้าตาฝาดไปแล้วรึ!”“พวกเราจะตาฝาดพร้อมกันได้อย่างไรเล่า ข้าก็เห็นเหมือนเจ้านั่นแหละ”“นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร เกิดมาข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย”“ฝีมือใครกัน ทำไมถึงได้เก่งกาจจนน่ากลัวถึงเพียงนี้”ทุกคนในเผ่าที่ยังอยู่บริเวณนั้นต่างก็ส่งเสียงโหวกเหวกแข่งกันด้วยความแตกตื่นเพราะคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ควบคุมหินก้อนใหญ่มหึมานั่นคือลี่จู จนกระทั่งจางหมิ่นตะโกนเรียกชื่อเธออกมาเสียงดัง ทุกคนถึงได้หันกลับมามองจนรู้ว่านี่คือพลังอันน่าทึ่งของลี่จูอีกแล้ว“ลี่จู!”“นี่เจ้า…ทำได้อย่างไร…”หวังเหว่ยเองก็ถามด้วยสีหน้าที่ยังตกใจจนนึกคำพูดไม่ออก เขามองลี่จูสลับกับก้อนหินยักษ์ที่ลอยอยู่พลางส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“เจ้า…รีบเอามันวางลงก่อนเถอะ ทุกคนกลัวกันหมดแล้ว”จางหมิ่นกระซิบบอกเมื่อตั้งสติได้ เขาลูบแผ่นห