All Chapters of วิวาห์จอมปลอม: Chapter 61 - Chapter 70

“ว่างเพราะไม่มีเขา หรือว่างเพราะยังไม่ได้กินข้าวคะ?” พลอยณลินแกล้งทำตาโตใส่ ก่อนจะตักกุ้งตัวโตในชามของเธอมาวางบนชามของเขา “กินเถอะค่ะ พลอยตื่นมาแกะเปลือกกุ้งเองกับมือเลยนะ กุ้งมันอุตส่าห์ว่ายทวนน้ำมาถึงอ่าวไทย โดนเรือประมงจับมาพร้อมพี่น้องมันตั้งแสนๆ ตัว กว่าจะขึ้นรถมาถึงตลาด จนมันมาอยู่ในชามข้าวต้ม พี่ลองคิดดูสิคะว่าพี่กับกุ้งในชามยังมีบุพเพสันนิวาสต่อกันเลยนะคะ ถ้ากุ้งตัวนี้ไม่อร่อย พี่ก็แค่ตามหากุ้งอร่อยๆ ของพี่ต่อไป”ภาคินมองดูกุ้งในชามแล้วเงยหน้ามองคนข้างๆ ความอบอุ่นที่ได้รับจากพลอยณลินในยามที่เขาแหลกสลายที่สุดเริ่มทำลายกำแพงในใจเขาลงช้าๆ“พลอยดีกับพี่จัง... พี่ทำเรื่องไม่ดีกับพลอยไว้ตั้งเยอะ แต่พลอยก็ยังอยู่ตรงนี้”“ก็ถ้าพลอยไม่อยู่ แล้วใครจะคอยเช็ดขี้มูกให้พี่ล่ะคะ?” เธอหัวเราะคิก พลางเอื้อมมือไปบีบจมูกเขาเบาๆ อย่างหยอกล้อ “ดูสิ... หน้าตาดูไม่ได้เลย ถ้าใครมาเห็นตอนนี้ เขาคงตกใจว่านี่ประธานสิริโชติหรือหมีแพนด้ากันแน่”คำหยอกล้อนั้นทำให้ภาคินหลุดขำออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน“นั่นไง! ยิ้มแล้ว... พี่ภาคินยิ้มหล่อกว่าตอนหน้าบึ้งตั้งเยอะนะคะ” เธอสำทับพร้อมกับส่งแก้วน้ำส้มให้เขาภา

"ผมบอกแล้วไงครับ... ถ้ามีเรื่องติดขัด ผมช่วยได้ทุกเรื่อง"ท่านปองพลไม่พูดเปล่า เขาสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้ชายกระโปรงของเธออย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วร้ายกาจกรีดกรายผ่านแพนตี้ลูกไม้ตัวบางเข้าสู่ร่องรักฉ่ำเยิ้ม“อึ่กก... อืออ...” ท่านปองพลกรีดนิ้วรัวเร็วสลับกับการกดเน้นหนักๆ ลงบนจุดกระสันจนน้ำหวานอุ่นร้อนทะลักออกมาเคลือบปลายนิ้วของเขาจนเปียกชุ่มแจะ... แจะ... แจะๆๆเสียงนิ้วที่รุกรานเข้าออกในร่อง ห ฉ่ำแฉะดังก้องอยู่ในโสตประสาท พลอยณลินหลับตาพริ้ม ขาเรียวทั้งสองข้างสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่ เธอต้องใช้มือทั้งสองข้างขยำขอบระเบียงไว้แน่นเพื่อพยุงร่างกายที่กำลังจะหลอมละลาย“ซี้ดด... อ๊ะ อื้ออ...”พลอยณลินทรุดตัวพิงขอบระเบียง ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อนิ้วของนายทหารรุ่นใหญ่เริ่มขยับรุกเร้าจุดอ่อนไหวอย่างเป็นจังหวะแจะๆๆๆๆ"ชอบใช่ไหมหนูพลอย? ห ตอดนิ้วผมแน่นขนาดนี้... แสดงว่าอยากได้มากกว่านิ้วแล้วสินะ"ท่านปองพลกระซิบบอกพลางเร่งจังหวะนิ้วให้ดุดันยิ่งขึ้น เสียงครางของพลอยดังแผ่วๆ เธอโยกย้ายส่ายสะโพกวนตามนิ้วร้ายอย่างลืมตัว ร่างกายที่โหยหาการเติมเต็มถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด ความเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อยจ

บริเวณโถงหน้าโรงแรมธามเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในงานด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านหึงหวง เขาสอดส่ายสายตาหาคนไปทั่วบริเวณ แต่กลับไม่พบพลอยณลิน พนักงานโรงแรมชี้บอกจุดที่พลอยณลินนั่งรอนัดหมาย ธามรีบเข้าไปดูก็ขมวดคิ้ว เพราะตรงมุมอับสายตามันมีคราบน้ำกามหยดอยู่ที่พื้นหินอ่อน ความระแวงเริ่มเผาไหม้ในใจ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาผู้น้องทันที“ไอ้ภาคิน! พลอยอยู่ไหน! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเมียแกอยู่ที่ไหน!” ธามตะคอกใส่ปลายสายทันทีที่อีกฝ่ายกดรับ “พี่ธาม... พี่จะบ้าไปถึงไหน พลอยเขาจะไปไหนก็เรื่องของเขา พี่นั่นแหละตามราวีเขาไม่เลิก” เสียงภาคินตอบกลับมาด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญใจ“อย่ามาเล่นลิ้นกับกู! กูรู้ว่าพลอยไม่ได้อยู่กับมึง มึงส่งเมียมึงไปให้ใครที่โรงแรมนี้ฮะ!?”“เลิกทำตัวป่าเถื่อนเสียทีเถอะพี่ธาม! พี่รู้ไหมว่าที่พลอยเขาต้องลำบากใจและหวาดระแวงอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะพี่ พี่เป็นคนทำให้เขากลายเป็นคนแบบนี้... อย่ามายุ่งกับพลอยอีกเลย พี่ไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวเขาด้วยซ้ำ!”“กูมีสิทธิ์มากกว่าที่มึงคิดก็แล้วกัน! ถ้ามึงไม่บอก กูจะพลิกโรงแรมนี้หาให้เจอ แล้วถ้ากูเจอพลอยอยู่กับผู้ชายคนไหน... กูปาดคอพวกมันแน่!”ธามตัดสายทิ

บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเสียงเรียกเข้าจากไอโฟนแผดจ่าไม่หยุด หน้าจอปรากฏชื่อ “พี่ธาม" พลอยณลินมือสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก เธอโยนไอโฟนทิ้งลงบนที่นอนหนานุ่มอย่างไม่ไยดี ร่างกายที่เปลือยเปล่าสั่นสะท้านท่านปองพลมองดูท่าทางนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย พร้อมเปิดลำโพงเสียงดังลั่นห้อง เขาทำสัญญาณมือให้พลอยณลินเงียบไว้และฟังเพียงอย่างเดียว"อีพลอย! อีกะหรี่! มึงร่าน ห อยู่ที่ไหนฮะ!" เสียงธามแผดร้องออกมาจากปลายสาย ดุดันและหยาบช้าจนพลอยณลินต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอัปอาย "มึงคิดว่าหนีพ้นเหรอ อีคนขาย ห ! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่ามึงไปนอนอม ค ให้ใครอยู่ที่ไหน ถ้ามึงไม่บอก กูจะปล่อยคลิปมึงร่านให้คนทั้งโลกดู!"พลอยณลินหลับตานิ่ง น้ำตาคลอเบ้า สองมือกอดตัวเองไว้แน่นเมื่อได้ยินคำบริภาษที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ท่านปองพลมองดูความเจ็บปวดของเธอ ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้เธอบอกตำแหน่งที่อยู่ พลอยณลินลังเล แววตาเต็มไปด้วยความกังวลว่าเรื่องจะบานปลาย แต่ท่านปองพลกลับส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ราวกับจะบอกว่า 'เชื่อใจผม'เธอสูดลมหายใจเข้าลึ

“อ๊ะ อ๊าๆๆ ท่านขา” เนื้อตัวของเธอเร่าร้อนด้วยฤทธิ์สวาท ท่านปองพลสอดใส่ท่อนเนื้อแข็งชันเข้าใส่กลีบร่องแฉะๆ อย่างเมามันส์ น้ำหวานอาบฉ่ำไหลลื่นดี กระเด้าจนกลีบ ห ปริตับๆๆๆๆๆๆๆ“กรี๊ดด อ๊าๆๆๆ” กลีบสาวปลิ้นเข้าปลิ้นออกเพราะขนาดอาวุธอันเขื่องกำลังทะลวงรูเล็กๆ จนกลีบแบะบานตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆ“โอ้ววว อู้ววว ซี้ดดด”"อ๊ะๆๆๆ! อื้อออ... ท่านคะ แรงอีกค่ะ... อ๊าาาา!"ธามตัวสั่นเทิ้ม หมัดทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขาอยากจะฆ่าคนทั้งคู่ทิ้งเสียตรงนี้ แต่ความจริงที่ค้ำคอคืออำนาจของพลเอกปองพลนั้นล้นฟ้า หากเขาขยับเพียงนิดเดียว อนาคตของเขาอาจดับวูบในพริบตา ท่านปองพลเพียงแค่ปรายตามามองธามด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ ก่อนจะรวบเอวพลอยณลินไว้มั่นแล้วกระแทกสวนขึ้นไปอย่างดุดัน"ซี้ดดด... เมียคุณภาคินนี่ร่อนเก่งจริงๆ นะ" ท่านปองพลพูดกลั้วหัวเราะเยาะหยันใส่หน้าธาม“โอวว... ดี ตอดตุบๆ แบบนั้นแหละ อูยย...”“อูยย อ๊าๆๆๆ ปี้มันส์จังเลยค่ะท่าน เสียว ห อ๊าๆๆ” พลอยณลินครางกระเส่า “อา... น้ำออกเยอะดีจัง ท่านขา... อูยๆ”ตับๆๆๆๆๆๆอ๊ะ อ๊าๆๆๆ โดนขย่มแบบนี้น้ำจะแตกแล้ว อูยๆๆ เสียว”ร่างบอบบางเสียวซ่านจนขมิบรัดแน่นหนักขึ้น กลี