All Chapters of วิวาห์จอมปลอม: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่น้ำยาพิเศษถูกปั๊มเข้าสู่ ห จนหยดสุดท้าย พลอยณลินก็นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อรอให้พยาบาลเข้ามาจัดการทำความสะอาดเบื้องต้น ร่างกายของเธออ่อนเปลี้ยและสั่นเทาจากการถูกกระตุ้นอย่างหนักหน่วง เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณหมอที่กำลังเก็บอุปกรณ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม"คุณหมอคะ... พลอยจะต้อง... ต้องทำแบบนี้อีกกี่ครั้งคะ?" เสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่าคุณหมอทำเพียงยิ้มสุภาพ "ก็จนกว่าผลตรวจเลือดจะยืนยันว่ามีการปฏิสนธิค่ะคุณพลอย ร่างกายคนเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน ตอบเป็นจำนวนครั้งที่แน่นอนไม่ได้หรอกค่ะ ทำตัวให้สบายนะคะ"คำตอบบ่ายเบี่ยงนั้นไม่ได้ทำให้พลอยณลินสบายใจขึ้นเลย เธอรีบแต่งตัวแล้วจัดแจงกิริยาให้เป็นปกติที่สุดเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานที่สตูดิโอ ทว่า ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องรับรอง เธอก็ต้องชะงักเมื่อพบกับร่างสูงใหญ่ของธาม ที่ยืนพิงกำแพงกอดอกรออยู่ด้วยรอยยิ้มหยัน"อ้าว... เสร็จแล้วเหรอ 'กระบวนการผลิตทายาท' ของคุณพ่อน่ะ" ธามแค่นหัวเราะหึ สายตาจ้องมองใบหน้าเนียนที่ยังมีรอยแดงจางๆ จากอารมณ์ที่เพิ่งพลุ่งพล่าน "ลงทุนจ้างหมอมาทำให้ถึงบ้าน ขนอุปกรณ์มาประเคนให้ถึงที่ พ่อฉันนี่ทุ่มเทจริงๆ นะว่าไหม?"พ

“อ๊าาา!! อ๊าาา!! น้ำ ห จะแตกแล้วค่ะ อ๊าาา!!”“นิ่งไว้ค่ะคุณพลอย! ขมิบแรงๆ น้ำยาใกล้จะฉีดแล้ว!” เสียงหมอกำมะลอสำทับ จังหวะเดียวกับที่ท่านประธานกัดฟันกรอด เร่งจังหวะซอยถี่กระชั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถึงจุดเดือดพรวดด... พรวดด...“อ๊ายยยยยยยย! ฮ้าาาาาา!”พลอยณลินหวีดร้องสุดเสียง ร่างบางเกร็งกระตุกจนเท้าที่พาดอยู่บนขาหยั่งสั่นระริก เป็นจังหวะเดียวกับที่ความร้อนระอุพุ่งฉีดพ่นเข้าสู่ภายในจนเต็มปรี่ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความรัญจวนพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง...ปัง!!!ประตูห้องรับรองแขกถูกเตะเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น!“ทำบ้าอะไรกันวะ!!!” เสียงตวาดกร้าวของธามดังกึกก้องไปทั่วห้องพยาบาลและหมอกำมะลอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจนหน้าถอดสี ท่านประธานที่ยังเชื่อมอวัยวะต่อกับสะใภ้สาวยังคงติดเป้งแน่นหนึบ อยู่ในขั้นตอนปั๊มน้ำกามเข้า ห สะใภ้ ส่วนพลอยณลินที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนขาหยั่งอ้าปากค้างด้วยความช็อกสนิท เธอมองเห็นธามที่ยืนเดือดดาลอยู่กลางห้อง สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่ม่านกางกั้นที่ปิดบังความวิปริตเอาไว้“พี่ธาม... เข้ามาได้ยังไง...” พลอยณลินเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะที่หยาดน้ำรักและเชื้อสดๆ ของ

"แก้ผ้าซะ! อย่าปล่อยให้คราบเน่าๆ ของตาแก่นั่นติดตัวเธออยู่ในห้องของฉัน"พลอยณลินยังคงนิ่งเฉย มือไม้สั่นจนทำอะไรไม่ถูก ธามถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาเดินเข้าไปจัดการกระชากชุดที่เปรอะเปื้อนออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะช้อนอุ้มร่างที่เบาหวิวราวกับไร้วิญญาณเข้าไปในห้องน้ำที่นั่น... เขาไม่ได้ทำรุนแรงเหมือนอย่างที่ปากพูด ธามวางเธอลงในอ่างอาบน้ำหรูที่เปิดน้ำอุ่นเตรียมไว้ กลิ่นน้ำมันหอมระเหยอ่อนๆ อวลไปทั่วห้อง เขาหยิบฝักบัวขึ้นมา ค่อยๆ ล้างคราบน้ำกามขุ่นขาวที่แห้งกรังตามง่ามขาและหน้าท้องของเธอออกอย่างใจเย็น"สกปรก... ผู้หญิงอะไร ปล่อยให้ผู้ชายคราวพ่อทำเรื่องระยำใส่ตัวอยู่ได้ตั้งหลายวัน" เขาเอ่ยถากถางพลางใช้ฟองน้ำนุ่มๆ ถูไปตามผิวเนียนที่แดงช้ำ "หิวเงินจนสมองเสื่อมไปแล้วหรือไง ถึงดูไม่ออกว่ามันไม่ใช่การหาหมอ"แม้คำพูดจะร้ายกาจและเชือดเฉือน แต่สัมผัสของธามกลับนุ่มนวลอย่างที่พลอยณลินไม่เคยได้รับมานาน เขาประคองเธอเหมือนเธอเป็นเด็กเล็กๆ ที่ทำอะไรเองไม่ได้ ลูบไล้ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมเพื่อลบล้างร่องรอยของ "พ่อ" ออกไปจากตัวเธอพลอยณลินที่แช่อยู่ในน้ำอุ่นเริ่มรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่ค่อยๆ แทรกซึมเข

“พี่... พี่ธาม”“โดนพ่อผัวปี้ แล้วก็นอนแหก ห ให้พี่ชายผัว ดอกทองจริงๆ ร่าน ค แบบนี้ต้องสั่งสอนให้หนัก” เขาถลกเสื้อ พลอยณลินเสียวสยิวขึ้นมาจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเขาก้มลงดูดหัวนมฉันจนเปียกชุ่ม รอยเคราเข้มๆถูไถ สองมือฟอนเฟ้นแล้วใช้นิ้วดีดหัวนม โนมเนื้อสั่นไหวเด้งดึ๋งเพราะเขาดีดสลับไปมาทั้งสองข้าง“หัวนมแข็งสู้นิ้วฉันแล้ว”“อูย... อา...”ร่างกำยำใช้นิ้วแหวกกลีบสีชมพูให้แบะอ้า ก่อนจะค่อยๆ เอาท่อนหอกแข็งเขม็งสอดใส่เข้ามา ท่อนเอ็นลำใหญ่ดันเข้ามาได้แค่หัวดุ้นก็ติดแหง่กเพราะ ห ฟิตมาก แทนที่เขาจะชักออกไป ธามกลับบดสะโพก ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนกลีบแบะอ้า น้ำเงี่ยนไหลกระฉอกเต็มโหนก หัวดุ้นสอดใส่เข้าไปได้ก็คล่องขึ้น ลำหอกใหญ่แน่นจนเม็ดเสียวแข็งโด่สวบบ...“อ๊า... ค กระแทก ห อีกแล้ว”“ขนาดโดนพ่อผัวปี้ยับทุกวันยังตอดแน่นขนาดนี้ อู้วววว แน่นฉิบหาย ตอดสู้ยิบตาเลยนะยัยร่าน ค ฮ่าๆๆ”ตับๆๆๆ“อ๊า... อร๊างง... หอยจะแหกแล้ว”ร่างสูงใหญ่บดคลึงอยู่ครู่หนึ่งให้เธอชินขนาดท่อนเอ็น ก่อนจะดันสะโพกแทงพรวดจนมิดด้าม จากนั้นก็บดเนิบๆ จนเธอครางระริก ส่วนเขาเองก็ร่อนเอว ครางซี้ดซ้าดเพราะ ห แฉะๆ ตอดแรงมาก ร่างน้อยส่ายเอวระริก ร

บทที่ 15 หลุดลอยความจริงแสนโหดร้ายที่ตระกูลสิริโชติใช้ควบคุมร่างกายของเธอเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง ยังคงแผดเผาหัวใจของพลอยณลินให้มอดไหม้ เธอนั่งทอดอาลัยอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำบนดาดฟ้าของคอนโดหรู ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหวังบัดนี้กลับว่างเปล่าและมองออกไปอย่างไร้จุดหมายพลอยณลินแค่นยิ้มเยาะให้กับชะตากรรมของตัวเอง เธอไม่ได้สูญเสียโลกทั้งใบ... แต่เธอเพิ่งรู้ว่าโลกที่เธอเคยอยู่มันคือนรกที่ถูกจัดฉากไว้ต่างหากน้ำในสระสะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนสั่นไหวไปตามแรงว่ายของชายชาวต่างชาติคนหนึ่ง ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาเคลื่อนไหวอย่างแข็งแรงก่อนจะหยุดลงที่ขอบสระตรงหน้าเธอ เขาเสยผมที่เปียกชุ่มขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าคมสันและดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่จ้องมองเธออย่างไม่วางตา"You look like you've lost the whole world, beautiful." (คุณดูเหมือนเพิ่งสูญเสียโลกทั้งใบไปเลยนะ คนสวย) เสียงทุ้มต่ำสำเนียงตะวันตกเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยประกายบางอย่าง"Maybe I did." (ก็คงงั้นมั้งคะ) เธอตอบเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจนักชายหนุ่มแปลกหน้าขยับขึ้นจากสระ หยิบผ้าขนหนูมาพันกายอย่างลวกๆ ก่อนจะมานั่งลงข้างเธอ กลิ่นคลอรีนผสมกั