All Chapters of วิวาห์จอมปลอม: Chapter 71 - Chapter 77

"ขอบคุณ... ขอบคุณท่านมากนะคะ" พลอยกระซิบเสียงแผ่วท่านปองพลลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปหาธามที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น "จำไว้... ผู้หญิงคนนี้อยู่ในความดูแลของผม ถ้าผมรู้ว่าคุณยังมีสำเนา หรือคิดจะทำอะไรโง่ๆ อีกแม้แต่นิดเดียว ผมจะทำให้คุณหายสาบสูญไปจากโลกนี้แบบที่ไม่มีใครหาศพเจอ... เข้าใจใช่ไหม?"ธามทำได้เพียงพยักหน้าด้วยความคับแค้น บารมีของพลเอกปองพลนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คนอย่างเขาจะต่อกรได้ พลอยณลินมองดูปีศาจร้ายที่เคยคุมชีวิตเธอ บัดนี้เขากลายเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ที่ไม่มีอะไรมาข่มขู่เธอได้อีก“สั่งสอนมันให้จำสักยก”“ครับท่าน”ระหว่างที่เขาถูกกระทืบ พลอยณลินนิ่งมอง รับฟังเสียงร้องโอดโอย เสรีภาพที่เธอโหยหาถูกหยิบยื่นให้โดยชายผู้มีอำนาจล้นฟ้า แม้เธอจะรู้ดีว่านับจากนี้เธออาจจะต้องอยู่ใน "กรงทอง" ของท่านปองพลแทน แต่มันก็ยังดีกว่านรกที่มืดบิดเบี้ยวซึ่งธามเป็นคนสร้างไว้ พลอยณลินหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ปิดฉากฝันร้ายอันแสนยาวนานลงอย่างสิ้นซากเสียทีพลอยณลินค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงสวมเสื้อคลุมผ้าไหมราคาแพงแล้วเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าอดีตคนรักที่นอนหมดสภาพอยู่แทบเท้าทหารผู้ติดตาม เธอจ้องมองเขาด้วย

พลอยณลินกดสะโพกกระแทกลงไปเน้นๆ จนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องสลับกับเสียงครางกระเส่า เธอโอบรอบคอท่านปองพลพลางซุกไซ้ซอกคออย่างรักใคร่ จงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของธามที่เคยข่มเหงเธอ"ดูสิคะพี่ธาม... อื้อออ... ของท่านปองพลเนี่ย ทั้งใหญ่ทั้งอุ่น... กระแทกถึงใจพลอยกว่าของพี่เยอะเลย" พลอยณลินครางกระซิบเสียงดังพอให้ธามได้ยิน "เห็นไหมคะว่าตอนพลอยโดนท่าน 'เย่อ' จน ห สั่น... พลอยมีความสุขขนาดไหน!"ท่านปองพลเปลี่ยนท่าเย่อ ดึงเอวของเธอมาขย่มอัดดังป้าบๆ พลอยณลินถึงกับร้องลั่น กลีบเนื้อแน่นจนปลิ้น น้ำหวานแตกเยิ้มอาบแฉะ ดูดเอ็นอวบที่ตอกแน่นดังตับๆๆๆๆ“ซี้ดด อา... หอยแน่นๆ กลีบสดๆ” ท่านเองก็เสียวเพราะร่องเสียวมันช่างตอดช่างดูดเหลือเกิน “อูวว โอ้ววๆๆ ซี้ดดด... ขมิบสิ ขมิบ ห ไว้”“ค่ะท่าน... อูยย อึ่กก อา..”เธอจงใจหันหน้าไปมองธามขณะที่ร่องรักบีบรัดความแข็งขืนนั้นรัวๆ “เห็นไหมคะพี่ธาม... ห พลอยมันสั่นไปหมดแล้ว ค ของท่านปองพลมันถึงใจกว่าพี่ร้อยเท่า!”“หยุด! พลอย... พี่ขอร้อง อย่าทำแบบนี้ต่อหน้าพี่!” ธามแผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวด พยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการจนข้อมือขึ้นรอยแดงตับๆๆๆๆๆๆๆ“อา... ตอดๆ ดูด

เขานั่งรอ... จากสี่ทุ่ม เป็นห้าทุ่ม จนกระทั่งเข็มนาฬิกาขยับเข้าใกล้เที่ยงคืน ความอบอุ่นในใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกังวลและเป็นห่วง เค้กที่เขาตั้งใจทำเริ่มเซ็ตตัวจนแข็ง ลมกลางคืนพัดให้เทียนเล่มแล้วเล่มเล่าดับลง เหมือนความหวังของเขาที่เริ่มมืดมิด“พลอย... พี่เป็นห่วงนะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” ภาคินผุดลุกขึ้น หยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไปตามหาเธอทว่า... แสงไฟหน้ารถยุโรปคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดคฤหาสน์ทำให้เขาหยุดกะทันหัน ภาคินยิ้มออกมาด้วยความดีใจ รีบวิ่งลงไปเปิดประตูใหญ่ต้อนรับทันที“พลอย! พี่เป็นห่วงแทบแย่...”คำพูดของเขาหยุดชะงักราวกับถูกกระชากลมหายใจ เมื่อประตูรถเบาะหลังถูกเปิดออก พลอยณลินก้าวลงมาในสภาพที่ทำให้ภาคินถึงกับตัวชาดิก ชุดเดรสสีสวยที่เธอใส่ไปตอนเช้ายับย่นเล็กน้อย เส้นผมที่เคยรวบตึงกลับสยายลงมาปรกบ่าอย่างไม่เป็นระเบียบ แววตาของเธอดูฉ่ำปรือ หยาดเยิ้ม และที่สำคัญ... บนลำคอระหงของเธอมีรอยแดงจางๆ ที่เห็นชัดภายใต้แสงไฟหน้าบ้านแต่สิ่งที่กรีดหัวใจเขาที่สุด คือร่างสูงใหญ่ทรงอำนาจของท่านปองพลที่ก้าวตามลงมาติดๆ ท่านวาดวงแขนโอบเอวพลอยณลินไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะก้มลงปร

พลอยณลินหลับตาลง กวาดล้างความรู้สึกทั้งหมดทิ้งไป เธอตัดสินใจตัดเยื่อใยเส้นสุดท้ายที่เหนี่ยวรั้งเธอไว้กับตระกูลสิริโชติ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปครอบครองท่อนลึงค์แข็งขึงของชายตรงหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้เธอตั้งใจปรนนิบัติให้หนักหน่วงกว่าเดิม เพื่อตอกย้ำว่าเธอได้เลือกฝั่งที่ถูกต้องแล้ว"ขอบคุณนะคะท่าน..."เธอกระซิบเสียงพร่าก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงกามที่ไร้ซึ้งความเห็นใจ ทิ้งอดีตที่เธอไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองอีกต่อไป“พลอยอยากจะอยู่เงียบๆ อย่างสงบ ทำงานดีไซเนอร์ของพลอยไปตามประสา พลอยจะเป็นเด็กดี ไม่ทำให้ท่านวุ่นวายใจค่ะ”“คุณหญิงของผมเขาใจดี ขอแค่รู้จักวางตัว ผมจะพาหนูพลอยไปฝากเนื้อฝากตัวกับบ้านใหญ่ กล้ามั้ย”“ไม่มีปัญหาค่ะ พลอยทราบดีว่าควรทำตัวอย่างไรให้คุณหญิงท่านเมตตา”“ดี... ดีมาก”“พลอยมีเรื่องอยากจะขอ...”“ว่ามาสิ”“พลอยไม่ต้องการเงินเลี้ยงดูอะไร พลอยขอทำงานเองค่ะ พลอยรับรองได้ว่าพลอยไม่มีใครแอบลับหลังท่าน หากท่านสบายใจที่จะมาหาพลอย พลอยก็ยินดีต้อนรับท่านเสมอ เพียงแต่ถ้าวันหนึ่งพลอยค้นพบว่าจริงๆ แล้วตัวเองต้องการอะไร พลอยอยากจะขอสิทธิ์ไปจากท่านได้ทุกเมื่อค่ะ”“หนูพลอย... ฟังผมนะ ผมไม่ใช่คนใจร้า