All Chapters of วิวาห์จอมปลอม: Chapter 41 - Chapter 50

ในขณะที่ปากทำหน้าที่ปรนเปรอชายแปลกหน้า และเบื้องล่างถูกลิ้นร้อนระอุรุกรานจนเสียวซ่านไปถึงสรวง พลอยณลินกลับยิ่งรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ นี่คือสิ่งที่ตระกูลสิริโชติทำกับเธอ... พวกเขาทำให้เธอรู้สึกว่าร่างกายนี้ไม่มีค่าอะไรเกินกว่าเครื่องบำเรอความใคร่ และคืนนี้เธอก็แค่พิสูจน์ให้โลกเห็นว่ามันเป็นจริงอย่างที่เขาตราหน้าเอาไว้ไม่มีผิด!จ๊วบบ... จ๊วบๆๆๆ“โอวว...” ชายหนุ่มชาวต่างชาติครางฮือในลำคออย่างพอใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดูดเม้มหนักหน่วงจากอุ้งปากอุ่นร้อนของพลอยณลิน เขาเอื้อมมือหนาลงมาขยำเต้าอวบอิ่มของเธอจนมันล้นทะลักตามง่ามนิ้ว ก่อนจะถอนลิ้นออกจากร่องรักที่บัดนี้แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน"You have such a wicked mouth, baby..." (ปากคุณนี่มันร้ายกาจจริงๆ ที่รัก...) เขาพึมพำเสียงพร่าพลางเชยคางเธอขึ้นมาสบตา "Your body is screaming for more, even if your eyes look so cold." (ร่างกายคุณมันกำลังกรีดร้องโหยหามากกว่านี้ ทั้งที่ตาคุณดูเย็นชาเหลือเกิน)พลอยณลินผละออกจากแท่งร้อนผ่าว รสชาติคาวขุ่นจางๆ ติดอยู่ที่ปลายลิ้น เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความท้าทายที่ปนเปกับความแตกสลา

บทที่ 16 ข้อเสนอความเย็นชาที่กัดกินหัวใจทำให้พลอยณลินก้าวข้ามผ่านจุดความอ่อนแอไปไกลแสนไกล เธอไม่ได้ร้องไห้อีกต่อไปเมื่อตัดสินใจเดินออกจากคอนโดของธาม ทิ้งอดีตคนรักที่พยายามจะฉุดรั้งเธอไว้ด้วยกรงขังแห่งความสงสาร เพื่อกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเหตุของเรื่องระยำทั้งหมดในคฤหาสน์สิริโชติภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด ท่านประธานนั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาคมกริบจ้องมองสะใภ้สาวที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดกับตอนที่สติแตกไปเมื่อวันก่อน“ฉันนึกว่าเธอจะหนีไปซะแล้ว” ชายสูงวัยเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากประดับรอยยิ้มเยาะที่ดูไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งที่เพิ่งทำลงไป“พลอยไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอคำขอโทษจากคุณท่านหรอกค่ะ เพราะพลอยรู้ว่าคนอย่างคุณท่านไม่มีหัวใจพอจะรู้สึกผิด” พลอยณลินจ้องตากับเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว “ในเมื่อพี่ภาคินทำหน้าที่สามีไม่ได้ และคุณท่านก็ต้องการทายาทจนต้องลงทุนขนาดนั้น... พลอยมีข้อเสนอใหม่ที่น่าจะวิน-วินสำหรับเราทั้งคู่”ท่านประธานเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ “ว่ามาสิ”“พลอยจะยอมทำหน้าที่แม่พันธุ์ให้คุณพ่ออย่างเป็นทางการ ไม่ต้องมีม่านกางกั้น ไม่ต้องมีหมอปลอมๆ มาจัดฉาก พลอยจะยอ

ท่านประธานครางกระเส่าพลางกดศีรษะเธอให้ดูดกลืนน้ำ ค เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะออกคำสั่งใหม่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความใคร่“เอาละ... เลิกใช้ปาก แล้วทำหน้าที่ที่แท้จริงของเธอได้แล้ว คลานเข่าไปที่โซฟาซะ ยกสะโพกขึ้นสูงๆ แล้วอ้า ห ของเธอให้พ่อยัด ค เข้าไปหน่อยสิ”“ค่ะคุณพ่อ”พลอยณลินค่อยๆ คลานเข่าไปตามคำสั่ง เธอโก้งโค้งยกสะโพกมนเด่นหรา มือสองข้างยันไว้กับขอบโซฟาแน่น ใบหน้าสวยหันกลับมามองพ่อสามีที่เดินตามมาเบื้องหลังพลอยณลินค่อยๆ คลานเข่าไปตามคำสั่ง เธอโก้งโค้งยกสะโพกมนเด่นหรา มือสองข้างยันไว้กับขอบโซฟาแน่น ใบหน้าสวยหันกลับมามองพ่อสามีที่เดินตามมาเบื้องหลัง“ซี้ดด... อูวว... ตอนที่พ่อปี้หนูพลอยทุกเช้า พ่อเสียวสุดๆ ไปเลยรู้มั้ยลูก”“พลอยก็เสียวค่ะคุณพ่อ” เธอโก่งสะโพกขึ้นมาอยู่นิ่งๆ ก่อนจะที่พ่อสามีเริ่มขยับเสียดสีถี่ร้อน ลำหอกแข็งชันถูไถกลีบแคม แหย่หัวดุ้นบากบานเกลี่ยน้ำหวานแฉะอาบลำให้แทงง่ายๆ พ่อสะกิดหัวดุ้นไปมาตรงเม็ดเสียวสีชมพู“เร็วๆ สิคะคุณพ่อ”ท่านประธานไม่รอช้า เขาจับหมัดสะโพกเธอไว้มั่นก่อนจะจ่อหัวหยักบานลงบนกลีบร่องที่ยังบวมแดง พอได้จังหวะก็สอดใส่เข้าไป หัวหยักบานซุยเปิดทางคับแคบให้

ท่ามกลางกองเอกสารมหาศาลบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กที่เคยเป็นของท่านประธาน ภาคินนั่งกุมขมับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ถูกฝึกมาให้รับมือกับวิกฤตการณ์ใหญ่หลวงขนาดนี้ โดยเฉพาะเมื่อไม่ได้เตรียมใจว่าพ่อจะนอนเป็นผักอยู่โรงพยาบาลก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะโต๊ะทำงานจังหวะขี้เล่นดังขึ้น ภาคินชะงักพลางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาพองโตด้วยความหวังลึกๆ ว่าใครบางคนจะมาช่วยปลอบประโลม“เอ! มาหาผมเหรอครับ?” เขาโพล่งเรียกชื่อแฟนออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูสดใสที่สุดในรอบหลายวันทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างและค่อยๆ เจื่อนลง เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แฟนของเขา แต่เป็นพลอยณลินในชุดเดรสสีสุภาพที่ดูสง่างามทว่าเย็นเยือก“อ้าว... พลอยเองเหรอ พี่... พี่นึกว่าเลขาเอาเอกสารมาเพิ่มน่ะ” เขากลบเกลื่อนพลางหลบสายตา“เลขาพี่ชื่อเอเหรอคะ?” พลอยณลินถามยิ้มๆ อย่างไม่ถือสา เธอเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้าม เท้าแขนมองเขาด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ “พี่ภาคินดูไม่ค่อยสดใสเลยนะคะ งานหนักไปหรือเปล่า”“อ...อืม ก็นิดหน่อยครับ” ภาคินตอบอึกอัก มือสั่นจนต้องกุมเข้าหากัน“ทะเลาะกับแฟนเรื่องพลอยใช่มั

ในคืนนั้น พลอยณลินปรากฏกายในชุดเดรสปักเลื่อมสีแชมเปญระยิบระยับล้อแสงไฟ ตัวชุดถูกตัดเย็บอย่างประณีตแหวกลึกเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอูมขาวผ่อง ผ้าเนื้อดีทิ้งตัวเน้นสัดส่วนโค้งเว้าของสะโพกมนอย่างจงใจ เธอเลือกสวมสร้อยเพชรเส้นบางที่ยิ่งขับให้ลำคอระหงดูเด่นชัดเมื่อก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าหรูที่มองเห็นแสงไฟของกรุงเทพฯ สุดลูกหูลูกตา เธอได้พบกับชายผู้สง่างามที่ยืนรออยู่... ท่านปองพลในวัยห้าสิบต้นๆ บุคลิกดูภูมิฐานและทรงเสน่ห์อย่างเหลือล้น เขามีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเรียวเล็กทว่าแฝงด้วยความเฉลียวฉลาดและอำนาจ ผมสีดอกเลาที่ขมับส่งเสริมให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่เจนโลกและน่าค้นหา“คุณหนูพลอยณลิน... สวยขึ้นกว่าตอนที่ผมเจอในงานแต่งเสียอีกนะครับ” เขากล่าวพลางยื่นมือมาแตะปลายนิ้วเธอเบาๆ เป็นการทักทายตามมารยาท ก่อนจะเชิญเธอนั่งลงที่โต๊ะดินเนอร์ตัวยาวที่มีเพียงสองที่นั่งพนักงานบริกรในชุดสูทเนี้ยบเดินเข้ามารินไวน์แดงวินเทจลงในแก้วทรงสูงอย่างแผ่วเบา พลอยณลินวางตัวได้อย่างสุภาพ กิริยามารยาทของเธอในการหยิบจับแก้วไวน์หรือการขยับยิ้มนั้นนุ่มนวล จนท่านปองพลอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยความชื่นชม“ได้ข่าวว่าท่านประธาน... คุณพ่อสา