บทที่ 18 ไม่ยอมพลอยณลินกลับจากดินเนอร์พร้อมช่อกุหลาบ เธอตรงกลับขึ้นห้องนอน พลอยณลินเดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง แสงไฟสีนวลสะท้อนภาพผู้หญิงในกระจกที่ดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความใคร่ราคะที่เพิ่งถูกปลุกเร้ามามือเรียวค่อยๆ ปลดสร้อยเพชรและต่างหูออกทีละชิ้น กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของท่านปองพลยังคงอบอวลอยู่ที่ซอกคอและเนินอก กลิ่นนั้นมันช่างเย้ายวนและทรงอำนาจจนทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กายเธอมองไล่ต่ำลงมาที่ชุดเดรสปักเลื่อมซึ่งบัดนี้ยับย่นเล็กน้อย ตรงช่วงหว่างขาของชุดมีรอยซึมจางๆ จากความเปียกชื้นที่เกิดขึ้นบนดาดฟ้า พลอยณลินลูบไล้ไปตามสัดส่วนของตัวเองพลางนึกถึงสัมผัสที่บดเบียดเมื่อครู่...แต่แล้วบรรยากาศในห้องนอนที่เคยสงบเงียบพังทลายลงทันที เมื่อประตูถูกกระชากออกอย่างแรง ธามก้าวเข้ามาพร้อมกับถลึงตาจ้องช่อกุหลาบสีแดงสดในมือเธอ ใบหน้าคมสันบิดเบี้ยวด้วยเพลิงโทสะ เขาดึงช่อกุหลาบไปจากมือเธอ เหวี่ยงช่อดอกไม้ราคาแพงลงบนพื้นก่อนจะใช้เท้าเหยียบขยี้จนกลีบดอกแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี"ร่านดอกทอง!"ธามสบถเสียงกร้าวพลางตรงเข้ามากระชากต้นแขนของพลอยณลินจนตัวเธอปลิวไปปะทะอ
Last Updated : 2026-05-20 Read more