All Chapters of เคหาสน์คืนใจ: Chapter 21 - Chapter 30

หวังชางเฉิงขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย เขาเองก็พอจะคาดเดาได้ว่าเหตุใดชายหนุ่มจากหลายตระกูลคาดหวังสิ่งใด สายตาคมมองไปยังฟู่อวี้ที่ยังคงยืนเฉยในใจของเขาฟู่อวี้ผู้นี้นิสัยตรงไปตรงมา น่าคบหามากกว่าเหล่าบุรุษจากตระกูลคู่ค้าทั้งหลายมากนัก... “คุณชายฟู่ ท่านเองก็มิใช่บอกว่าจะกลับแล้ว มิสู้กลับพร้อมกันเลย หลายคนจะได้มีสหายร่วมทาง โรงเตี๊ยมที่ท่านพักอยู่ก็ต้องผ่านจวนตระกูลหวังอยู่แล้ว”ฟู่อวี้เลิกคิ้วมองหวังชางเฉิง จากนั้นก็กวาดสายตามองลู่ฉีเมิ่งที่ชะงักไปทันทีที่ได้ยิน สายตาของชายหนุ่มมองผ่านไปยังหวังซวงซวงที่บัดนี้ตัวแข็งทื่อเขาลอบยิ้มที่มุมปากจากนั้นรับปากพร้อมสบตากับหญิงสาวที่หน้านิ่วคิ้วขมวด “อ้อ เช่นนั้นข้าต้องขอตัว”“ได้ เย็นนี้ข้าจะแวะไปดื่มกับท่านที่หอสารทหวน”ท่าทีสนิทสนมกันของทั้งสอง ทำให้หวังซวงซวงเกือบเผลอกุมขมับ เหตุใดนางไม่เคยรู้ว่าพี่ชายของนางสนิทสนมกับฟู่อวี้ ถึงขนาดที่ว่าทั้งสองนัดกันออกไปดื่มสังสรรค์กันเช่นนี้เล่ามองไปยังทิศทางของฟู่อวี้ ดูเหมือนเขาเองก็กำลังมองมาที่นางเช่นกัน ดวงตาคมกริบมองนางด้วยสายตาพราวระยับ ราวกับล่วงรู้ว่าท่าทีห่อเหี่ยวของนางเกิดจากเรื่องใดลู่ฉีเมิ่งม

เงาดำวูบหนึ่งพุ่งเข้ามาใกล้บดบังแสงจากเบื้องหลัง หญิงสาวสายตาจดจ่ออยู่กับภาพของเปลวเพลิงและควันไฟ แต่อยู่ๆ เท้ากลับลอยขึ้น พร้อมกันนั้นความรู้สึกตึงแน่นก็ดึงเอวคอดยกร่างของนางจนลอยสูงขึ้นภาพทุกอย่างพร่าเลือนไปครู่หนึ่ง พร้อมกับทิศทางที่ร่างของนางกระเด้งกระดอน เรี่ยวแรงที่รัดรึงทำให้นางต้องอุทานออกมาเสียงเบากว่าจะรู้ตัวอีกครั้งนางก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนหลังม้า ท่อนแขนแกร่งของบุรุษโอบรอบเอวเล็กแน่น...แผ่นหลังที่รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ บวกกับเสียงลมหายใจหอบหนักทำให้นางอ้าปากค้าง ก่อนหน้าที่จะกลายมาเป็นหวังซวงซวง หญิงสาวเคยเห็นแต่ในละครทีวี และเคยได้ยินมาบ้างว่าพระเอกในนิยายล้วนฝึกฝนร่างกายเป็นประจำจนสามารถยกร่างของนางเอกตัวลอยขึ้น โดยที่พวกเขายังคงนั่งอยู่บนหลังม้าเสียงม้าแสบแก้วหูร้องลั่น พร้อมกันนั้นเจ้าม้าโชคร้ายก็ยกขาหน้าทั้งสองข้างขึ้น มันถูกกระตุ้นให้วิ่งมาด้วยความเร็ว จากนั้นก็ถูกดึงบังเหียนให้หยุด และการหยุดครั้งนี้แน่นอนว่าย่อมไม่ราบรื่นดีนักหวังซวงซวงคว้าสองมือกับท่อนแขนที่ดึงบังเหียนของฟู่อวี้ ความตื่นตระหนกทำให้นางอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา กระทั่งม้าตัวใหญ่เ

“เขาช่วยได้มากจริงๆ โชคดีที่เขาอยู่กับเจ้าในวันนั้น” หวังชางเฉิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เขารับปากว่าเรื่องที่เขาช่วยตระกูลหวังครั้งนี้ เขาจะไม่นับเป็นการติดค้างแต่เป็นการติดต่อซื้อขายกันปกติ เขาเป็นคนกลางหาสมุนไพรให้ ขายต่อให้ตระกูลหวังจากนั้นเราจ่ายค่าขนส่งเองโดยมีคนของเขาไปช่วยตรวจสอบ ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าเจ้าไม่อยากค้าขายกับคนตระกูลฟู่ไม่ว่าจากเมืองใด”นางเองก็จนใจ “ข่าวลือพวกนั้นเร็วมาก ข้าให้สงสัยนักว่าเป็นผู้ใดกันที่ทำเช่นนี้”“ไม่ว่าเป็นผู้ใดล้วนไม่เป็นผลดีแก่ตระกูลหวังทั้งสิ้น ช่วงนี้เราต้องระวังตัวให้มาก เรื่องการตรวจสอบที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ทางการกำลังจัดการ เจ้าเองก็อย่ากังวลให้มาก ท่านพ่อกับท่านแม่กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะห่วงเจ้ามาก”“เป็นข้าที่ไม่ดีเอง”หวังชางเฉิงส่ายหน้า “อย่าคิดเช่นนั้น ไม่มีใครอยากให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น เจ้ากังวลก็ไม่แปลกแต่เรื่องที่เกิดขึ้น มิใช่เรื่องที่เจ้าต้องแบกรับเพียงลำพัง ไม่ว่าเรื่องใดเจ้ามีข้า มีท่านพ่อ ท่านแม่ เจ้าเข้าใจหรือไม่”หญิงสาวยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “เช่นนั้นก็รบกวนพี่ใหญ่แล้ว”การส่งสินค้าให้ตระกูลถานเป็นไปอย่างราบรื่น ทางการตรว

หวังเหม่ยหลันเป็นเด็กดีอย่างที่รับปาก เจ้าซาลาเปารอให้พี่สาวจัดการงานที่ร้านก่อนอย่างว่าง่าย จากนั้นรอกระทั่งหวังซวงซวงว่างเพื่อพานางไปนั่งยังเพิงบะหมี่เนื้อฝั่งตรงข้ามเพิงเล็กๆ มีเพียงสามโต๊ะยาวๆ ที่นั่งร่วมกันกับชาวบ้าน สองพี่น้องนั่งลงหลังจากสั่งบะหมี่ เจ้าของร้านรู้จักสองพี่น้องเป็นอย่างดี ทั้งยังตื่นเต้นที่สองพี่น้องตระกูลหวังมีเวลาว่างแวะมา“วันนี้ข้าจะเพิ่มเนื้อให้คุณหนูสามด้วย ท่านไม่ได้มานานยังนึกว่าท่านจะไม่มาแล้ว”“ข้าต้องมาอยู่แล้ว บะหมี่เนื้อของท่านเป็นหนึ่งในป๋อหยาง ข้าไม่มาแล้วจะไปที่ใดได้”“ข้าเพิ่มเนื้อให้ท่านอีกสองชิ้น!!”หวังซวงซวงหัวเราะกับสายตาเจ้าเล่ห์ของน้องสาว ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรลู่ฉีเมิ่งก็เดินเข้ามาหาสองพี่น้อง“คุณหนูรอง? ท่าน...เหตุใดมานั่งอยู่ที่นี่” เขามองเพิงบะหมี่เล็กๆ จากนั้นมองบะหมี่ที่เพิ่งยกมาวางตรงหน้าซาลาเปาตัวน้อย “ถ้าอย่างไรข้าพาท่านกับคุณหนูสามไปที่หอสารทหวนดีหรือไม่ วันก่อนข้าได้ลิ้มรสเป็ดห้ารสแล้วชอบมาก อาหารที่นั่นใช้ได้เลยทีเดียว”ซาลาเปาน้อยมองลู่ฉีเมิ่ง นางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อเข้าปาก “ท่านลุงซูเนื้อของท่านอร่อยที่สุดเลย ข้าชอบ”หว

“พี่รองข้าอยากไปขอพรที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์”“เจ้าไปกับเสี่ยวจูและเสี่ยวชิงเถิด พี่รองขอนั่งพักตรงนี้สักครู่” นางกล่าวจบก็นั่งลงยังม้านั่งที่ทางอารามทำเอาไว้จากจุดนี้สามารถมองเห็นทะเลสาบด้านหลังอารามชัดเจน แสงแดดสาดส่องผิวน้ำเกิดประกายระยิบระยับ มองไกลๆ เป็นภาพที่งดงามยิ่ง“เช่นนั้นข้าจะรีบไปรีบกลับ”“ได้”หญิงสาวนั่งรับลมอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ไม่เคยคาดฝันว่านั่นเป็นการตัดสินใจผิดพลาดอย่างที่สุด เพราะกว่าจะรู้ว่าด้านหลังมีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ถุงผ้ากลิ่นสาบรุนแรงใบหนึ่งก็คลุมลงมาจากศีรษะมือใหญ่ปิดปากนางผ่านถุงผ้า เสียงสบถและร่างที่ถูกยกขึ้นทำให้หวังซวงซวงตื่นตระหนก จากบทสนทนาและเสียงของบุรุษทั้งสามคน นางจดจำได้ดีว่าพวกเขาก็คือต้นเหตุให้โรงเก็บสมุนไพรเกิดเพลิงไหม้นั่นเอง!!!ทันทีที่ถูกวางลงหวังซวงซวงยังไม่ดิ้นรนและไม่ส่งเสียง นางรอจนถุงผ้านั้นถูกดึงเปิดออก ใบหน้าของอดีตคนงานในโรงเก็บสมุนไพรทำให้นางโกรธกรุ่น สามคนนี้สมควรถูกท่านเจ้าเมืองคุมขัง แต่เหตุใดจึงออกมาลักพาตัวนางอย่างอุกอาจเช่นนี้ได้!!บุรุษผู้หนึ่งกำลังคว้าเชือกมาหมายมัดมือมัดเท้านาง หวังซวงซวงฉวยจังหวะที่พวกเขาคิดว่านางหวาดกล