All Chapters of เคหาสน์คืนใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ฝุ่นคลุ้งตลบเพราะม้าควบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่หญิงสาวมาถึงยังริมถนนเส้นเล็กๆ กลุ่มคนของฟู่อวี้ก็ควบม้าผ่านไปแล้วร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งอย่างสิ้นหวัง นางเหนื่อย... เหนื่อยจนหมดแรงแม้กระทั่งจะส่งเสียง ดังนั้นจึงได้แต่หอบหายใจจนตัวโยนอยู่ตรงนั้นขอบตาร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสิ้นหวังและหวาดกลัว หวังซวงซวงมองไปรอบๆ ป่าทึบ รอบกายเต็มไปด้วยต้นไม้สูงชัน ตอนนั้นแม้บอกตัวเองว่าห้ามยอมแพ้แต่นางก็หมดแรงแล้วจริงๆ ดังนั้นที่ทำได้คือขยับไปนั่งพิงต้นไม้หลับตาลงเพื่อให้ตัวเองได้พักสักครู่เสียงฝีเท้าม้าคล้ายย้อนกลับมาทั้งที่เพิ่งจากไป ทว่าลึกๆ หญิงสาวกลับกลัวจะคิดไปเองจึงไม่ได้ลืมตาขึ้น กระทั่ง...เสียงตุ้บดังชัดเจนตรงหน้าฝุ่นผงตลบไปทั่วทำให้หวังซวงซวงลืมตา นางกะพริบตาพยายามมองคนที่เพิ่งกระโดดลงจากหลังม้า“ทำไม...มาอยู่ที่นี่” นางพึมพำเสียงเบาเขานั่งลงตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลางุนงงคล้ายไม่อยากเชื่อ “ข้าสิควรถามว่าเหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่ ข้ายังนึกว่าตัวเองหูแว่ว ไม่ก็กำลังตาฝาด”“ฟู่...เสวียน?”ฟู่อวี้ขมวดคิ้ว “เจ้าจำคนผิดแล้ว ข้าฟู่อวี้ ผู้ใดคือฟู่เสวียน”หวังซวงซวงยื่นมือออกไปข้างหน้า แตะแขนของเขาด้วยท

หวังเหม่ยหลันคอหด “เรื่องของผู้ใหญ่ไม่สมควรแอบฟัง หากได้ยินก็ไม่สมควรเอามากล่าวต่อ... แต่พี่รอง”หญิงสาวได้แต่จนใจ “เจ้าว่าระหว่างแต่งออกไปกับบุรุษที่เพียบพร้อม แต่เขาไม่ยอมรับในตัวเจ้า กับแต่งให้บุรุษที่ยอมรับที่เจ้าเป็นเจ้า แต่เขากลับเป็นเพียงบุรุษธรรมดามิใช่คนในตระกูลคหบดี ชีวิตเช่นใดจึงจะมีความสุข”หวังเหม่ยหลันขมวดคิ้ว “บุรุษที่เพียบพร้อมกับบุรุษธรรมดา?” แน่นอนซาลาเปาน้อยย่อมไม่เข้าใจ“เห็นหรือไม่ เจ้ายังเด็กนักวันหน้าค่อยๆ เรียนรู้ไป พี่รองจะค่อยๆ สอนเจ้า ดังนั้นเรื่องข้างนอกอย่าไปฟังมาให้มากนัก เรื่องที่ผู้ใหญ่สนทนากันบางครั้งก็มิใช่ข้อสรุปแต่เป็นเพียงความกังวล ท่านพ่อกับท่านแม่ย่อมเห็นแก่ความสุขของพี่ใหญ่ พี่รอง แล้วก็ตัวเจ้า”“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”รถม้าวิ่งมาจอดยังหน้าร้านแพรพรรณหวังซวงซวงมองไปยังสาวใช้ของน้องสาว “เจ้าพาคุณหนูสามไปรอข้าที่เพิงบะหมี่เถ้าแก่ซู ข้าจะไปรับแพรพรรณของท่านแม่จากนั้นไปพบกันที่ร้านข้าวเปลือก”เสี่ยวจูรับคำมองส่งโม่อิ๋งกับหวังซวงซวงลงจากรถม้า จากนั้นบอกคนขับรถม้าออกรถเมื่อก้าวเข้าไปในร้านแพรพรรณหวังซวงซวงก็ต้องประหลาดใจ ด้วยมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังต่อรองก

“ท่านกล่าวผิดไปแล้ว ข้าได้มาดูแลสัมปทานครั้งนี้ได้ยินมาว่าเป็นท่านที่ให้โอกาส มาป๋อหยางเกือบเดือนแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้พบเพื่อคารวะ เสียมารยาทยิ่งนัก”นางส่ายหน้า “เป็นเพราะช่วงนี้ข้าสุขภาพไม่แข็งแรงจึงเก็บตัวในจวน สองสามเดือนมานี้เพิ่งทุเลาลงบ้าง เรื่องเยี่ยมคารวะก็ให้แล้วไปเถิด”นางเก็บตัวอยู่ในจวนเพราะข่าวลือบ้าบอเรื่องนางกับฟู่อวี้ แน่นอนเขาย่อมไม่มีโอกาสเข้าพบ เข้าใจได้...“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ฟู่อวี้ขมวดคิ้วหันไปมองน้องชายสองคน ดูเหมือนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฟู่ฉินรีบอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งยังกล่าวขออภัยหญิงสาวอีกครั้งคราแรกนางยังไม่เห็นถึงสิ่งผิดปกติ กระทั่งฟู่ฉินพยายามย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องบังเอิญ ที่พวกเขาพบนางที่ร้านแพรพรรณล้วนเป็นเรื่องบังเอิญทั้งสิ้น...ตอนหวังชางเฉิงเชิญทั้งหมดไปยังเรือนรับรอง ฟู่อวี้จงใจชะลอฝีเท้าลงเพื่อสนทนากับนาง กระซิบถามเสียงเบา“ตอนพบกันที่ร้านแพรพรรณ พวกเขาก็ต่อรองราคาอยู่ก่อนแล้วโดยไม่รู้ว่านั่นเป็นแพรพรรณของหวังฮูหยิน?”นางเลิกคิ้วมองเขา “ท่านไม่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ?” เมื่อครู่ดูก็รู้ว่าเขาพยายามส่งสายตาคาดคั้นน้องช

น้ำเสียงของเขายิ่งมาก็ยิ่งเย็นชา เขาหันไปมองฟู่เจี้ยน “เจ้าห่วงใยและอยากทำให้ความปรารถนาของนางเป็นจริงข้าเข้าใจได้ ข้าไม่เคยบังคับฝืนใจผู้ใดและไม่มีทางยอมทำเรื่องที่ฝืนใจตัวเอง มากไปกว่านั้นข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาบงการชีวิตของข้าตามใจชอบ ชีวิตข้าข้าเลือกเองได้ว่าปรารถนาสิ่งใดและไม่ปรารถนาสิ่งใด”“ข้าเพียง...”“ฟู่เจี้ยน ไม่ใช่ทุกคนจะได้ดังใจปรารถนาหากไม่ไขว่คว้า ชะตาชีวิตขึ้นอยู่กับการเลือกของคนผู้นั้น หาไม่ในวันหน้าจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อตัวเอง ชีวิตเป็นของเจ้า อย่าให้ผู้ใดมาบงการจนชะตานี้กลายเป็นชะตาของผู้อื่น”ตลอดมาไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าฮูหยินใหญ่ที่เป็นมารดาของอีกฝ่าย พยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ฟู่เจี้ยนมีผลงานในสายตาบิดานอกจากนั้นนางยังพยายามสร้างเรื่องให้เขากับน้องชายคนรองผิดใจกัน เพียงเพื่อหวังให้บิดามองว่าเป็นความผิดของเขา เขารู้แต่ก็ไม่ได้ถือสาเพราะรู้ดีว่าลึกๆ ฟู่เจี้ยนเองก็ไม่ได้อยากทำตามสิ่งที่มารดาปรารถนาเห็นน้องชายก้มหน้าลงไม่พูดอะไรฟู่อวี้เองก็เงียบ เขาเพียงนั่งหลับตาลง จากนั้นสามพี่น้องก็ไม่ได้สนทนากันอีกจนถึงคฤหาสน์ทันทีที่เดินเข้าไปด้านในฮั่วลี่หลันก็รออยู่ก่อนแล้ว นางตื่นตร

!!! ฟู่ฉินอ้าปากค้างมองผู้เป็นพี่ชายลุกขึ้นหมุนตัวเดินจากไป เขาพูดว่าอย่างไรนะ ‘...ชีวิตเป็นของเจ้า อย่าให้ผู้ใดมาบงการจนชะตานี้กลายเป็นชะตาของผู้อื่น’เขา...ได้ยินเรื่องเมื่อครู่ทั้งหมด!!!ไม่มีท่าทีประหลาดใจ ไม่แสดงสิ่งใดออกมาจากดวงตา อีกทั้งยังพูดคุยกับฮูหยินใหญ่ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น “แย่แล้วแย่แน่ๆ!” นี่มั่นลมสงบก่อนพายุจะมาชัดๆ กลับซ่างเหลาครานี้ ฮูหยินใหญ่...“เฮ้อ...ช่างเถิด ข้าจะกังวลแทนผู้อื่นไปทำไม ข้าไม่ได้ทำผิดนี่นา” รุ่งเช้าวันต่อมาฟู่ฉินออกมาขึ้นรถม้าแต่เช้า วันนี้เขาต้องไปที่ท่าเรือเช่นเคยเพราะต้องคอยดูแลการลำเลียงสินค้าขึ้นเรือ ทว่านึกไม่ถึงว่าผู้เป็นพี่ชายก็จะไปที่ท่าเรือด้วยลึกๆ เขาย่อมตระหนักดีว่าเพราะเหตุใดพี่ชายจึงอยากไปที่นั่น ก่อนหน้านี้คุณหนูรองเอาแต่เก็บตัวในจวน พี่ชายของเขาน้อยครั้งนักจะไปที่นั่น หากไม่ไปที่ร้านฝ้ายตระกูลฟู่ที่เพิ่งก่อตั้ง เขาก็มักจะไปยังหอสารทหวนเพื่อพบปะกับเหล่าคุณชายตระกูลคหบดีแห่งป๋อหยางตอนที่รถม้าเพิ่งจอดก็พบว่าคุณหนูหวังกำลังลงจากรถม้าของนางเข้าพอดี เห็นรอยยิ้มอบอุ่นของพี่ชายกับท่าทีกระตือรือร้นของเขา ฟู่ฉินได้แต่ลอบถอนหายใจออก