All Chapters of เคหาสน์คืนใจ: Chapter 51 - Chapter 60

“พี่รองขนมทังหยวนเสร็จแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ให้มาตามท่านกับพี่อวี้ไปที่เรือนรับรอง” หวังเหม่ยหลันรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “พี่อวี้ไปเร็วเข้า ขนมทังหยวนน่ากินมากเลย พี่รองปั้นเองเลยท่านก็เห็น ลุกเร็ว”ฟู่อวี้หัวเราะ “ได้ๆ ข้าไปแล้ว”มองเห็นน้องสาวลากฟู่อวี้ออกไปยังเรือนรับรอง หวังซวงซวงหัวเราะออกมาเสียงเบา ลุกขึ้นจากนั้นเดินตามไปช้าๆเสียงฟู่อวี้กำลังรับปากจะพาพวกนางไปเดินเล่นในงานเทศกาล แต่ต้องให้น้องสาวของนางพยายามเกลี้ยกล่อมหญิงสาวให้ไปด้วย หากทำได้เขาจะซื้อถังหูลู่ให้น้องสาวนางสิบไม้...เสียงหัวเราะของเขาทำให้หัวใจของนางสงบลง เรื่องการวางยาเกิดขึ้นแล้ว ผลออกมาแล้วว่าเขาเอาตัวรอดมาได้ ทั้งที่มันต้องเกิดตอนนางแต่งเข้าตระกูลฟู่ นางไม่ย้ายไปเมืองซ่างเหลา ตระกูลหวังมีกิจการอันมั่งคงที่ป๋อหยาง“ไม่แน่ว่าชะตานี้สามารถเปลี่ยนได้แล้ว...” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงเบา“พี่รอง รีบมาเร็วเข้า”“ได้” นางหัวเราะจากนั้นรีบเดินตามไปทันทีงานเทศกาลรื่นเริงน่าสนุกจนแม้แต่บิดามารดาของนางก็ออกมาเดินด้วย หวังซวงซวงเองก็พลอยรู้สึกดี เพราะนานๆ ครั้งจะได้เห็นบิดามารดาเดินจูงมือกันออกมาชมโคมไฟเบื้องหน้ามีพี่ช

“ข้าสามารถออกมาช่วยงานพี่ใหญ่ ดูแลบัญชีทั้งหมดของตระกูล นั่นเพราะท่านพ่อท่านแม่เห็นคุณค่าของความสามารถ มิใช่แบ่งแยกว่าเป็นหน้าที่ของบุรุษหรือสตรี ข้าใช้ความพยายามหลายปีช่วยพี่ใหญ่สร้างความมั่นคง เพื่อให้ท่าเรือป๋อหยางกลายเป็นจุดศูนย์กลางทางการค้าและการขนส่ง จากนั้นจะได้มั่นใจว่าตระกูลหวังมั่นคงพอที่จะไม่หวังใช้การแต่งงานเป็นการเชื่อมไมตรีเช่นตระกูลอื่น”“ท่าน...เริ่มวางแผนตั้งแต่เมื่อไรกันแน่ คงมิใช่ตั้งแต่...เจ็ดขวบ?!”นางหัวเราะ “ท่านไม่เชื่อหรอกหากข้าพูดออกไป”โม่อิ๋งเลิกคิ้วแต่ก็ไม่ได้เค้นคำตอบ นางถามออกมาอีกประโยค “ข้าไม่เข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง ทั้งที่คราแรกท่านพยายามหลบเลี่ยงตระกูลฟู่ ตอนนี้เพราะอะไรจึงเปิดโอกาสให้ฟู่อวี้เล่า”หวังซวงซวงถอนหายใจออกมาคราหนึ่งนางได้แต่นึกถึงดวงตาเศร้าสร้อย ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาว น้ำเสียงเศร้าสร้อยทว่าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ขณะที่เขากำลังจบชีวิตตัวเอง เขากลับคล้ายได้รับการปลดปล่อย สาเหตุอาจเพราะเขาคิดว่าตัวเองสามารถตามหวังซวงซวงไปได้แล้ว...จะความสงสารเห็นใจก็ดี ความชอบชมก็ช่าง เพราะไม่ว่าอย่างไหนนางก็เลือกแล้วว่าจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของคนทั้งคู่ตอนนั่งร

ตอนเดินออกมาจากหอสารทหวนฟู่อวี้ก็เดินเข้ามาพอดี ซวี่เซียงเหยาลอบถอนหายใจมองหวังซวงซวง“ในบรรดาบุรุษที่เข้ามาเกี่ยวพันกับเจ้า เขานับว่าเป็นบุรุษที่ไม่เคยคล้อยตามหรือเชื่อถือในข่าวลือมากที่สุด เห็นชัดว่าเขามองเจ้าที่เป็นเจ้าจริงๆ มิใช่มองเจ้าในฐานะคุณหนูตระกูลหวังแห่งท่าเรือป๋อหยาง”หวังซวงซวงไม่ได้พูดอะไรเพราะฟู่อวี้เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพวกนางแล้ว“ข้าไปที่ร้านเสี่ยวชิงบอกว่าเจ้ากับท่านหญิงมาที่นี่ ท่านหญิงซวี่สบายดีหรือ”“ข้าสบายดี ท่านมาก็ดีแล้ว เส้นทางไม่ไกลจากร้านตระกูลหวัง ข้ากลับก่อนรบกวนท่านส่งซวงซวงกลับด้วย”“ข้าน้อยยินดี”หวังซวงซวงมองส่งจนรถม้าของซวี่เซียงเหยาจากไป นางหันมามองฟู่อวี้ “หาข้าหรือ”เขาล้วงเข้าไปในแขนเสื้อดึงถุงผ้าใบเล็กๆ ออกมา “นี่เป็นเปลือกส้มตากแห้ง ได้ยินมาว่าเจ้าอยากทำถุงหอมจึงนำมาให้ ยังมีน้ำมันบุปผาห้าชนิด กลิ่นหอมเย็นช่วยให้ผ่อนคลาย”สายตาคมของเขาเจือเอาไว้ด้วยประกายอ่อนโยน นี่ไม่ใช่ฤดูกาลที่ส้มออกผล ร้านสมุนไพรเองก็มีเปลือกส้มตากแห้งน้อยมาก ในถุงนี้เขาคงหามาได้อย่างยากลำบากยิ่งหญิงสาวรับมาถือเอาไว้ นางเคยพูดเอาไว้จริงๆ ในวันที่เดินเที่ยวเทศกาลหยวนเซียน

เขา...ถึงกับใช้ตัวเองบังร่างนางเอาไว้?! มองไปข้างหน้าม้าตัวนั้นกับคนขี่กำลังหลบหนีไป “จับเขาเอาไว้!” นางตะโกน“ซวงซวง” เสียงนี้... เสียงของเขาในยามที่เรียกหวังซวงซวง มันช่างคล้ายกับเสียงในเคหาสน์เฟิงเยี่ยน“ท่านไม่ต้องพูดแล้ว ...ตามท่านหมอหูให้ข้าทีเร็วเข้า ใครก็ได้!!” นางตะโกนพร้อมมองไปรอบๆเสี่ยวชิงปรี่เข้ามา “คุณหนู”“ส่งคนของเราไปตามท่านหมอหูมาที่นี่เร็วเข้า”“เจ้าค่ะ”“ฟู่อวี้” หญิงสาวดึงผ้าเช็ดหน้าออกมากดแผลบนศีรษะด้านหลังของเขาเพื่อห้ามเลือด ประคองเขาให้นอนคว่ำลงบนตักนางนิ่งๆ พยายามให้เขาเสียเลือดน้อยที่สุดเขาคงมิใช่ถูกม้าเหยียบตรงๆ?!ขอให้ไม่ใช่...สวรรค์ ขอให้ไม่ใช่ด้วยเถิด ขอให้เป็นเพียงแค่กีบม้าเฉี่ยวโดนเล็กน้อย ทว่าเหตุใดเลือดไม่หยุดไหลเลย“ซวงซวง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่” เขาส่งเสียงพึมพำถามนาง“ใช่ข้าไม่เป็นไร” นางมือสั่นก้มลงบอกคนที่พยายามลุกขึ้นเสียงเครียด “อย่าขยับ!!”เขาไม่ยอมเชื่อฟังนางเลย พยายามเอียงหน้าขึ้นมามองนาง เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของเขา “ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องกังวล อย่ากลัวนะ ไม่ต้องกลัว”ขอบตาของนางร้อนผ่าว น้ำเสียงนี้...มันคล้ายน้ำเสียงในวันที่เขาทิ้งตัวลงจากหัว

"เจ้าไม่ต้องลงมา ข้ากลับเองได้ให้คนส่งข้าที่หน้าร้านก็พอ ยาสลบหมดฤทธิ์เมื่อไหร่เขาได้สติคงปล่อยเจ้าเอง” ท่านหมอหูเหลือบมองคนตระกูลฟู่ “คนมากวุ่นวายทิ้งไว้เพียงคนที่ต้องอยู่เฝ้าเขาคืนนี้ก็พอ เขาต้องพักให้มากๆ ศีรษะกระแทกไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะดูแลรักษา ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าห่วงก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เป็นอะไรในภายหลัง เขาจะกลับมาเป็นปกติหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการดูแลในช่วงแรก”“ท่านหมอ ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่า...”“ศีรษะส่วนสำคัญของเขาถูกกระแทกอย่างแรง ข้ายังบอกอะไรมากไม่ได้ เขาฟื้นให้คนไปตามข้าทันที”“เจ้าค่ะ”ท่านหมอหูกลับไปแล้ว หวังชางเฉิงเดินเข้ามาหลังส่งเขากลับ “เช่นนั้น...” เขาสบตากับฟู่ฉิน“ข้าอยู่ดูแลพี่ใหญ่คืนนี้เอง ท่านพ่อ ท่านกับฮูหยินใหญ่และคนอื่นๆ กลับคฤหาสน์ก่อนดีหรือไม่ขอรับ”“ข้ามีเรื่องสอบถามคุณหนูหวัง พวกเจ้าออกไปรอข้างนอก” นายท่านฟู่กล่าวเสียงเรียบ เขามองดูบุตรชายที่กุมแขนเสื้อหวังซวงซวงแน่นไม่ยอมปล่อย“ท่านพี่” ฟู่ฮูหยินมองผู้เป็นสามี“ออกไป” เขาย้ำเสียงขรึม ดังนั้นทุกคนจึงได้แต่ทำตามโดยดีหวังซวงซวงจ้องเขม็งไปที่ฮั่วลี่หลัน อีกฝ่ายหลบตาทันทีก็ยิ่งมีพิรุธ อักษรเป่ยมิใช่