All Chapters of เคหาสน์คืนใจ: Chapter 41 - Chapter 50

หวังซวงซวงเลิกคิ้วมองซวี่เซียงเหยาด้วยสายตาประหลาดใจ บุตรีท่านเจ้าเมืองกับมารดามาทำอะไรที่นี่? อีกฝ่ายยิ้มให้และเดินเข้ามาพร้อมกับสาวใช้“เจ้ามาแล้ว?”“ท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ” นางถามไปตรงๆ“มารอชมดูความคึกคัก”หวังซวงซวงยิ่งประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก จริงอยู่ทั้งสองไปมาหาสู่น้อยมาก แต่เห็นชัดว่าต่างฝ่ายต่างถูกชะตากันมาก อีกทั้งหวังซวงซวงก็เป็นหนึ่งในสตรีไม่กี่คนในป๋อหยางที่ซวี่เซียงเหยาถึงขั้นเดินเข้ามาหาเพื่อสนทนา“อย่าแสร้งทำเป็นโง่งมหน่อยเลย” ซวี่เซียงเหยาดึงมือนางให้ออกเดิน เมื่อเข้าไปในงานเลี้ยงจะแยกส่วนของสตรีและบุรุษ นางจึงเดินไปตามแรงดึงอีกฝ่าย “ไม่รู้เลยเชียวหรือว่าช่วงนี้ข่าวลือเกี่ยวกับตัวเจ้ายิ่งหนักข้อขึ้น ไม่เท่านั้นยังมีเรื่องใหม่ให้ตื่นเต้นกันทั้งป๋อหยางแล้ว”หญิงสาวถอนหายใจมองซวี่เซียงเหยา“ไม่รู้จริงๆ? ช่วงนี้ฟู่ฮูหยินออกไปข้างนอกทุกวัน เที่ยวเคาะประตูเยี่ยมเยียนจวนต่างๆ ฝากเนื้อฝากตัวกับตระกูลมากมายในป๋อหยาง นัยหนึ่งหมายสร้างความสัมพันธ์อันดีจากตระกูลใหญ่ในป๋อหยาง อีกนัย...แม้นางกับคุณหนูฮั่วไม่พูด แต่ทุกคนล้วนมองออกว่านางหมายมั่นให้หลานสาวตัวเองแต่งเข้าตระกูลฟู่ในฐาน

สายฝนซัดสาดพร้อมสายลมโหมกระหน่ำ ประตูหน้าเคหาสน์เฟิงเยี่ยนมีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ เสียงร่ำไห้อ้อนวอนน่าสงสารของหวังซวงซวงดังขึ้นท่ามกลางสายฝน นางทั้งเหนี่ยวรั้ง ทั้งกล่าวอ้อนวอนไม่ให้ฟู่อวี้จากไปข้างกายของเขามีเงาร่างอรชรในชุดสีเขียวของฮั่วลี่หลัน ใบหน้าขาวซีดของอีกฝ่ายกับดวงตาเย้ยหยัน ขณะก้าวขึ้นรถม้าไปกับฟู่อวี้‘ท่านพี่ อย่าไป อย่าทิ้งข้าไว้ ข้าไม่ได้ทำ ท่านต้องเชื่อข้า ข้าขอร้องท่านอย่าไป’‘เจ้าทำให้นางแท้งบุตร ทายาทเพียงคนเดียวของข้า เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่เพียงลำพังเพื่อสำนึกผิดเถิด’ฟู่อวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชากระทั่งทิ้งนางเอาไว้แล้วจากไปอย่างไม่ไยดี หวังซวงซวงร่ำไห้ปานใจจะขาด นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นร่างเปียกโชกเพราะสายฝน กระทั่งอยู่ๆ นางก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของบ่าวไพร่‘พี่สะใภ้!’ฟู่ฉินที่เพิ่งมาถึงวิ่งมาช่วยพยุงนางขึ้น เขาเองก็มองตามรถม้าที่จากไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด‘พี่สะใภ้ หนังสือหย่านั่น...นับว่าเป็นการปลดปล่อยท่าน ถือเสียว่าเขาเป็นบุรุษโง่งมไม่คู่ควรกับท่าน’ หวังซวงซวงลืมตาขึ้นบนเตียงนอนอันเงียบเหงา ดวงตาเหม่อลอยใบหน้าขาวซีดสิ้นหวัง ‘เหต

หวังซวงซวงผุดลุกจากเตียงตอนกลางดึก น้ำตาของนางหลั่งรินจากสองข้างแก้ม ความเจ็บปวดที่ส่งผ่านจากดวงตาคม ใบหน้าขาวซีดสิ้นหวังของฟู่อวี้ น้ำเสียงแห่งความหวังของเขาขณะที่ทิ้งตัวลงไปจากหัวเรือ...นางสะอื้นออกมาเงียบๆ ภาพทุกอย่างชัดเจนเช่นกันกับความรู้สึกของนางกับฟู่อวี้ ความรัก ความแค้น กระทั่งความเจ็บปวดสิ้นหวัง ทั้งหมดนั้นส่งผ่านมากับภาพเหตุการณ์ที่คล้ายเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วบันทึกส่วนหลังที่ร่วงหล่นจากมือวันนั้นในเคหาสน์เฟิงเยี่ยน มันคล้ายกับว่ามีคนไม่อยากให้นางเปิดอ่านคล้าย...นี่คือโอกาสที่นางสามารถเลือก และตอนที่รู้ว่าหวังซวงซวงจะมีชะตาน่าเศร้า นางก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยงคนตระกูลฟู่ หลบเลี่ยง...ฟู่อวี้อยู่ๆ หวังซวงซวงก็สงสัย หากนางรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น และตระหนักฟู่อวี้ไม่ใช่บุรุษน่ารังเกียจได้ใหม่ลืมเก่าอย่างที่เคยคิด อีกทั้งเขาเองก็มีชะตาที่น่าสงสารไม่ต่างกันเช่นนี้แล้วนางจะทำอย่างไร...ที่ท่าเรือตระกูลหวังแห่งป๋อหยาง หวังซวงซวงเงยหน้าขึ้นมองเรือขนสินค้าที่กำลังลำเลียงข้าวเปลือกลงเรือ ปลายทางของเรือลำนี้คือซ่างเหลา ที่สำคัญไปกว่านั้นนางจำได้ว่านี่คือเรือลำเดีย

นางเห็นฟู่อวี้อ้าปากค้างคล้ายคาดไม่ถึง “ยังมีเรื่องที่น่าสนใจกว่านั้น” หญิงสาวกล่าวต่อ “นางบอกข้าว่าวันที่ข้ากับน้องสาวไปที่เพิงบะหมี่ ตอนเห็นคุณชายลู่ตรงไปที่เพิงบะหมี่ อยู่ๆ ท่านเองก็ลุกพรวดพราดออกไปจากร้าน เรื่องนี้จริงหรือไม่”ฟู่อวี้หลบตานางทันทีทั้งยังแสร้งทำเป็นจิบชา“ท่านคงไม่บังเอิญสืบจนรู้ด้วยกระมัง ...ว่าคนที่ปล่อยข่าวลือหมายทำลายความสัมพันธ์ของข้ากับพี่ใหญ่ แท้ที่จริงก็คือคุณชายลู่จากอิงถาน”เรื่องที่มีคนปล่อยข่าวลือว่านางคือทายาทผู้สืบทอดกิจการตระกูลหวังตัวจริง ไม่ใช่หวังชางเฉิงพี่ชายของนาง โม่อิ๋งสืบรู้นานแล้วว่าเป็นฝีมือของลู่ฉีเมิ่ง“เจ้ารู้แล้ว? รู้แต่ก็ยังปล่อยให้เขาเข้าใกล้?”“เขาเป็นคู่ค้าของตระกูลหวัง คู่ค้าที่บิดาของข้าเป็นคนเจรจา หากความสัมพันธ์สองตระกูลที่บิดาได้มาอย่างยากลำบาก อยู่ๆ ต้องมีอันจบลงเพราะเรื่องของข้า เช่นนี้ตระกูลหวังจะถูกมองเช่นไร ข้าไม่สนเรื่องข่าวลือเพราะรู้ว่าท่านพ่อกับพี่ใหญ่ไม่ถือสา เรื่องที่ไม่ใช่ความจริงจะอย่างไรก็ไม่มีทางทำอะไรข้าได้”เขาอมยิ้ม...รอยยิ้มหล่อเหลานี้ อยู่ๆ ก็ทำให้นางนึกถึงรอยยิ้มของฟู่เสวียน รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนทว่าแตกต่าง

ซวี่เซียงเหยากล่าวต่อราวกับไม่ทันสังเกตเห็น ทั้งที่หญิงสาวจ้องเขาเขม็ง “เรื่องที่ข้าได้ยินมาล้วนผ่านการยืนยัน การส่งออกหรือนำเข้าสินค้าล้วนต้องผ่านการตกลงจัดเก็บภาษี ท่านลืมไปแล้วหรือ”“อ้อ...นั่นสินะ ข้าเลอะเลือนไปแล้ว”ซวี่เซียงเหยาหัวเราะ “พูดถึงข่าวลือ จะอย่างไรก็ต้องมีต้นตอ ไม่ว่าจะจากที่ใด สับสนแค่ไหน เจ้าว่าจริงหรือไม่ซวงซวง”อยู่ๆ ก็หันมากล่าวกับนาง หวังซวงซวงเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า สังเกตท่าทีของคนทั้งสอง...หรือว่าซวี่เซียงเหยาเองก็รู้ว่าลู่ฉีเมิ่งเป็นต้นตอข่าวลือเกี่ยวกับนาง?!สนทนากันได้ไม่นานคนตระกูลฟู่ก็เดินผ่านมา เห็นชัดว่าพวกเขามาเดินเล่นที่ตลาดเช่นกัน ทว่าหนึ่งในนั้นไม่มีฟู่อวี้ฟู่ฉินรีบเข้ามาทักทายหวังซวงซวง ที่เหลือน่ะหรือ...ล้วนทำเป็นมองไม่เห็นนางและทักทายซวี่เซียงเหยา พวกเขากล่าวชื่นชมซวี่เซียงเหยาที่ไม่ถือตน เป็นถึงท่านหญิงจวนขุนนาง แต่กลับมานั่งเพิงบะหมี่ที่ไม่สะดุดตานี้ หากไม่เห็นกับตาคงไม่มีใครเชื่อถึงอย่างนั้น...ยังไม่ทันได้ตกลงกันว่าคนตระกูลฟู่จะร่วมวงในเพิงบะหมี่หรือไม่ คนของคฤหาสน์ตระกูลฟู่ก็เร่งร้อนมาตามทั้งหมดกลับไป ท่าทีตื่นตระหนกเร่งร้อนนั้น แม้แต่ล