《เคหาสน์คืนใจ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

คดีทำร้ายคนกลางเมืองป๋อหยางเป็นที่โจษจันไปทั่วเมือง ด้วยมีผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นมากกว่ายี่สิบคน คำให้การในมุมมองของแต่ละคนล้วนแตกต่างกันออกไปเสียงข้างมากสงสัยว่าอาจไม่ใช่อุบัติเหตุ เนื่องจากม้าตัวนั้นแม้มีท่าทีเกรี้ยวกราด แต่หากผู้ขี่มันพยายามดึงมันออกไป เหตุการณ์เช่นนี้อาจไม่เกิดนี่อะไรหวังซวงซวงหลบได้หลายครั้ง เขาก็ยังจงใจดึงม้าให้ขยับไปยังทิศทางที่นางอยู่แรงจูงใจนั้นชัดเจนมากขึ้น เมื่อกล่าวถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลฟู่ บวกกับข่าวลือก่อนหน้าที่ฟู่อวี้ได้ปฏิเสธฮั่วลี่หลัน กระทั่งทำให้คนตระกูลฮั่วขายหน้ามากไปกว่านั้นเรื่องที่ฮั่วลี่หลันเคยวางยาปลุกกำหนัด หมายใจจะขังตัวนางกับฟู่อวี้เอาไว้ในห้องสองต่อก็ถูกขุดคุ้ยขึ้นเรื่องที่ฟู่อวี้ปฏิเสธการแต่งฮั่วลี่หลันเป็นฮูหยิน แม้เขาต้องถูกปลดจากตำแหน่งว่าที่ผู้สืบทอด ก็ยิ่งทำให้ผู้คนมั่นใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน!!คราแรกสมควรเป็นเรื่องอุบัติเหตุเล็กๆ ถึงตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ยิ่งคนรู้มากก็ยิ่งพูดกันปากต่อปากในยุทธภพเองก็ไม่แพ้กันสำนักคุ้มภัยเป่ยหัวจนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครกล้าคบหาด้วย เนื่องจากเกรงว่าตัวเ

ฟู่อวี้นั่งฟังนางเงียบๆ ดูเหมือนเข้าใจขึ้นมาแล้วว่านางอยากจะกล่าวถึงเรื่องใด“ผลประโยชน์ไม่เข้าใครออกใคร มีผลประโยชน์ก็มีไมตรี ไร้ผลประโยชน์ก็ไร้ซึ่งผู้นับหน้าถือตา สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดในชีวิตนี้คือการถูกบีบบังคับ ข้าโชคดีที่บิดามารดารักและตามใจข้ากับพี่น้องที่สุด แต่เรื่องการค้าหากไม่อาจเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอ ก็จะถูกยื่นข้อเสนอเสียเอง ข้าไม่อยากเป็นฝ่ายหลัง ดังนั้นจึงต้องสร้างสิ่งที่มั่นคงและถาวร รวมไปถึงจับต้องได้ที่สุด”“แล้วเพราะเหตุใดจึงต้องเป็นท่าเรือ” เขาถาม“เพราะทางบกผู้ใดก็คิดว่าสะดวกสบายและใครๆ ก็สามารถทำได้”เขาเลิกคิ้ว “ใครๆ ก็ทำได้?”“ทะเลสาบป๋อหยางเดิมทีเต็มไปด้วยชาวประมง เรือลำเล็กออกจากฝั่งเช้าไปเย็นกลับ ปลาที่ขายก็ขายกันในระแวกแคบๆ ข้าเห็นแล้วจึงนึกขึ้นได้ ทะเลสาบกว้างขวางนี้คือข้อได้เปรียบของข้า การขนส่งทางบกต้องอ้อมไปไกลใช้เวลานาน การขนส่งทางน้ำทั้งลดทอนความเสียหาย ระยะทางและระยเวลาก็สั้นกว่ามาก สินค้ารอบหนึ่งขนส่งได้มากกว่ารถม้าสิบคัน”“ดังนั้นเจ้าจึงเริ่มกวาดซื้อที่ดินริมทะเลสาบ? เช่นนั้นรู้ได้อย่างไรว่าจุดใดน้ำลึกมากพอ”“ชาวประมงในพื้นที่รู้ทุกเรื่องในทะเลสาบที่พวก

นายท่านหวังกับคนตระกูลหวังกลับไปแล้ว ที่รั้งอยู่ก็คือฟู่ฉินและฟู่อวี้ แต่ทางด้านของฟู่อวี้ เขาจะเดินทางไปๆ มาๆ กับเรือสินค้า โดยจะกลับซ่างเหลาในทุกๆ เดือนรั้งอยู่ที่ซ่างเหลาหลายเดือน จากนั้นกลับมายังป๋อหยางอีกครั้ง ด้วยหนึ่งเดือนจะมีเรือสินค้าไปกลับถึงสามรอบการไปมาหาสู่ด้วยดีของคุณชายฟู่กับตระกูลหวัง ก็ยิ่งทำให้เรื่องงานมงคลชัดเจน ยิ่งท่าทีไม่ปิดบังของคุณชายฟู่ ก็ยิ่งทำให้ผู้คนที่เมืองป๋อหยางมั่นใจ งานมงคลนี้ต้องยิ่งใหญ่กว่าทุกๆ งานอย่างแน่นอนพิธีปักปิ่นเริ่มจัดเตรียมตั้งแต่ก่อนวันถึงหกเดือน หวังฮูหยินออกแบบลายผ้าและสั่งทอกับร้านแพรพรรณ เครื่องประดับเก่าแก่ที่ตกทอด ถูกนำออกมาทำความสะอาด เรือนทั้งหลังทำการซ่อมแซมและต่อเติม เรียกได้ว่าตระกูลหวังคึกคักและเต็มไปด้วยความยินดีปรีดายิ่งหวังซวงซวงยังคงไปช่วยงานที่ท่าเรือตามปกติ กระทั่งวันหนึ่งกลุ่มควันสีดำก็พวยพุ่งขึ้นมาจากเรือที่จอดอยู่เทียบท่า ห่างจากเรือนรับรองเล็กของหญิงสาวไปไกลมากมองเห็นเพียงกลุ่มควันลอยสูงคนงานที่อยู่โดยรอบวิ่งกันให้วุ่นวายตรงไปช่วยกันดับไฟ หวังซวงซวงให้ระดมคนช่วยกันดับไฟ นางยังคงบอกให้คนงานให้ความสำคัญกับชีวิตมากกว

“ฟู่อวี้!!!”หญิงสาวผุดลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยความตื่นตระหนก ข้างกายมีเสียงร้อนรนของผู้เป็นพี่ชาย “เสี่ยวซวงเอ๋อร์?! รู้สึกตัวแล้ว?”“พะ...พี่” หญิงสาวกะพริบตามองเขา ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา“ใช่พี่เอง รู้สึกยังไงบ้าง เธอยังจำได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ให้ตายเถอะเธอทำให้พี่ตกใจจนแทบบ้า คิดยังไงถึงไปที่นั่นทั้งยังตกน้ำตกท่าอีก”อา...พี่ชายของเธอยังอยู่ เขายังไม่ตาย!!! ลี่หวงชวนยังไม่ตาย!!เสียงประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออก “อ้าว ฟื้นแล้วเหรอ เสี่ยวหลันหลันดูสิว่าคุณน้าฟื้นแล้ว คุณน้าไม่เป็นอะไรแล้ว”“พี่สะใภ้? เสี่ยวหลันหลัน?” พี่สะใภ้เองก็ยังอยู่ หลานสาวตัวน้อยเองก็เหมือนกัน พวกเขาไม่ได้จากไปไหน และเธอเองก็กลับมายังที่ของตัวเองแล้ว ลี่ฉิงซวง...หลังจมน้ำและหมดสติไปกว่าสองวัน ลี่ฉิงซวงรู้สึกตัวขึ้นมาบนเตียงของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง หญิงสาวยังคงมีท่าทีเหม่อลอยครุ่นคิด ไม่อาจแยกแยะได้ว่าความฝันอันยาวนานนั้น เพราะอะไรถึงได้เหมือนจริงจนยากจะแยกแยะความรัก ความผูกพัน เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ทุกอย่างเหมือนจริงมากจนเธอไม่อยากลืมเลือน ไม่อยากคิดว่ามันเป็นแค่ความฝันวันเดือนปี...แตกต่าง ปีที่พี่ชาย พี่สะใภ้ รวมไปถึงหล

“ผมเรียกคุณแบบนั้นได้ใช่มั้ยครับ”หญิงสาวจ้องเขานิ่งด้วยความสงสัย “ก็...คงได้ค่ะ”ฝนตกนานมากลี่ฉิงซวงนั่งจิบชาหอมกรุ่นและพูดคุยอยู่กับเจ้าบ้านตั้งแต่เที่ยง กระทั่งบ่ายสามโมงในที่สุดฝนก็หยุดตกคนของฟู่เสวียนเข้ามาแจ้งว่ารถเปลี่ยนยางเสร็จแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นอยากกล่าวคำลา แม้ในใจยังรู้สึกแปลกๆ แต่นี่เป็นการพบกันครั้งแรก เธอก็ไม่ได้อยากเสียมารยาทด้วยการอยู่ต่อให้นานอีกหน่อยเธอมองไปยังหินแกะสลักนั้น“ผมพาไปดูมั้นครับ”เธออยากเดินไปดูใกล้ๆ จึงไม่ปฏิเสธ ดังนั้นจึงแทบไม่อยากเชื่อ เพราะนอกจากอักษร ‘เคหาสน์คืนใจ’ ที่มองเห็นไกลๆ แล้ว ยังมีอักษรเล็กๆ ที่แกะสลักกำกับต่อเอาไว้‘เคหาสน์ในความทรงจำนำพาผู้เป็นที่รัก หวนคืนกลับสู่ดวงใจ’“ทำไมต้องใช้อักษรสลับเล็กใหญ่ละคะ อ่านจากที่ไกลๆ ยิ่งทำให้ที่นี่รู้สึกเศร้า”“ครับผมผิดไปแล้ว”“เอ๋ คุณเป็นคน...”“ครับผมเอง ผมไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป” เขาฝันและในความฝันมันก็เต็มไปด้วยการรอคอย ความเจ็บปวด โหยหา และสิ้นหวัง รู้สึกตัวอีกทีหินก้อนนี้ก็มีอักษรแกะสลักแล้ว“รอสักครู่นะครับ ผมมีบางอยากจะมอบให้” เขามองหญิงสาวด้วยท่าทีลังเล“มอบให้?