ตอนที่ 7 ศึกปะทะคารมญาติจอมปลอม

ณ ศาลาชมจันทร์กลางสระสัตตบงกชของจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณ

เยวี่ยชิงฮวนในชุดอาภรณ์ผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายนกกระเรียน ซึ่งเขาบ่นอุบอิบว่าสีสันมันหวานเลี่ยนจนเกินงาม ทว่าก็ยอมสวมใส่เพราะเนื้อผ้าทอจากไหมชั้นเลิศราคาสูงลิ่ว กำลังเอนกายจิบชาหลงจิ่งอย่างสุขสำราญ มือเรียวข้างหนึ่งเคาะจังหวะทำนองงิ้วเบาๆ ส่วนอีกข้างกำลังลูบคลำ 'พวงกุญแจทองเหลือง' พวงใหญ่ที่ห้อยอยู่ข้างเอวด้วยความหลงใหลราวกับมันคือบุตรในอุทร

นับแต่ได้กุญแจคลังสมบัติมาครอบครอง ชีวิตของ 'ฮูหยิน' ตัวปลอมก็สุขสบายราวกับได้โบยบินขึ้นสู่แดนสุขาวดี ไม่มีผู้ใดกล้าขัดใจ ไม่มีผู้ใดกล้าจ้องจับผิด ซ้ำยังมีอำนาจสั่งการจับพวกพ่อบ้านฉ้อฉลไปโบยและริบทรัพย์สินคืน จนจวนแม่ทัพกลับมามีระเบียบวินัยอีกครา

"ช่างสุขขียิ่งนัก! เงินทองไหลมาเทมา ไม่ต้องออกไปตากแดดกรำฝนให้เหนื่อยยาก" ชิงฮวนพึมพำกับตนเอง มุมปากยกยิ้มกริ่ม

ทว่าความสงบสุขมักจะอยู่กับคนหล่อเหลาและงดงามได้ไม่นานนัก...

"ฮูหยิน! แย่แล้วขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

เสียงร้องเอะอะโวยวายของอาเป่าดังลั่นมาก่อนตัว บ่าวรับใช้คนสนิทวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้ามาในศาลา สะดุดชายเสื้อตนเองเกือบหน้าคะมำลงไปในสระบัว

"เจ้าจะร้องแรกแหกกระเชอไปไยอาเป่า ฟ้าถล่มหรือแผ่นดินแยกกัน!?" ชิงฮวนขมวดคิ้ว วางถ้วยชาลงอย่างอารมณ์เสีย

"มะ... มิใช่ขอรับ! แต่เป็น 'ป้าสะใภ้หวัง' ขอรับ! ฮูหยินผู้เฒ่ารองจากจวนสายรองตระกูลเฮ่อ บุกมาถึงหน้าโถงรับแขกแล้วขอรับ!" อาเป่ารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับเห็นภูตผี

ชิงฮวนเลิกคิ้ว "ป้าสะใภ้หวัง? ผู้ใดกัน ข้าไม่เห็นจะรู้จัก"

"โธ่ ฮูหยิน! นางคือญาติผู้ใหญ่ฝั่งบิดาของท่านแม่ทัพอย่างไรเล่าขอรับ! ได้ยินบ่าวไพร่ซุบซิบกันว่า นางมักจะอ้างความเป็นญาติผู้ใหญ่ มาคอยเจ้ากี้เจ้าการเรื่องในจวนแม่ทัพอยู่เสมอ โดยเฉพาะยามที่ท่านแม่ทัพไม่อยู่ นางชอบมาเบิกเบี้ยหวัด เบิกผ้าแพรพรรณไปใช้เองอย่างหน้าไม่อาย! และยามนี้... นางบอกว่าตั้งใจมา 'อบรมกริยามารยาท' ฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้ามาใหม่ และจะมาขอรับกุญแจดูแลจวนแทนชั่วคราวด้วยขอรับ!"

เพล้ง!

ราวกับมีอสนีบาตฟาดลงมากลางสระบัว เยวี่ยชิงฮวนเบิกตากว้าง ดวงตาดอกท้อที่เคยหยาดเยิ้มบัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ!

"อันใดนะ!? หญิงชราไร้ยางอายผู้นั้นจะมาแย่งชิงกุญแจคลังสมบัติของข้าหรือ! จะมาปล้นชิงเงินทองของข้าไปงั้นสิ!" ชิงฮวนผุดลุกขึ้นยืนตบโต๊ะเสียงดังปัง "ข้ามศพข้าไปก่อนเถิด! ผู้ใดกล้าแตะต้องสมบัติของข้า ข้าจะด่าทอให้บรรพชนของมันสะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องไห้เลยคอยดู!"

ชิงฮวนสะบัดชายกระโปรงดังพรึ่บ "อาเป่า! ไปหยิบปิ่นทองคำที่ล้ำค่าที่สุดในกล่องมาปักมวยผมข้าเพิ่มอีกสามอัน! ข้าจะไปทำศึกกับหญิงแก่จอมวุ่นวายผู้นั้น!"

...

ภายในโถงรับแขกใหญ่

'ป้าสะใภ้หวัง' สตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมใส่อาภรณ์ผ้าแพรสีเข้มประดับประดาด้วยเครื่องประดับทองคำจนดูรุ่มร่าม กำลังนั่งเชิดหน้าอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือฝั่งแขก นางใช้ฝาถ้วยชาเขี่ยใบชาในถ้วยอย่างเชื่องช้า ก่อนจะจิบเพียงนิดเดียวแล้วเบ้ปาก วางถ้วยกระแทกโต๊ะเสียงดัง

"ชาอันใดกัน จืดชืดไร้รสชาติ! บ่าวไพร่จวนนี้ช่างไม่ได้เรื่องได้ราว! ปล่อยให้ฮูหยินที่มาจากตระกูลตกอับดูแลจวนก็เป็นเสียเช่นนี้ ข้าวของเครื่องใช้ถึงได้ตกต่ำลงไปหมด!" นางจงใจกล่าวเสียงดังเพื่อให้บ่าวไพร่รอบๆ ได้ยิน

"ตายจริง ป้าสะใภ้หวังช่างจมูกไวลิ้นไวยิ่งนักเจ้าค่ะ"

เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบดังกังวานมาจากหน้าประตูโถง

ป้าสะใภ้หวังหันขวับไปมอง ก่อนจะชะงักงันไปชั่วขณะ ภาพที่ปรากฏคือร่างโปร่งบางของฮูหยินคนใหม่ที่เดินนวยนาดเข้ามา ท่วงท่าสง่างาม เครื่องหน้าหมดจดงดงามจนน่าริษยา บนศีรษะประดับด้วยปิ่นทองคำระย้าล้ำค่าส่องประกายจับตา

ที่สำคัญ... ที่ข้างเอวคอดกิ่วนั้น มีพวงกุญแจทองเหลืองพวงใหญ่ห้อยกระทบกันส่งเสียงดังกริ๊งๆ ราวกับจงใจโอ้อวดบารมี!

ชิงฮวนเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งประธานอย่างเนิบนาบ ไม่แม้แต่จะย่อกายทำความเคารพผู้อาวุโสกว่าตามธรรมเนียม เขายกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"ชาหลงจิ่งชั้นยอดที่องค์ฮ่องเต้เพิ่งพระราชทานให้ท่านแม่ทัพเมื่อเดือนก่อน หากป้าสะใภ้บอกว่าจืดชืด... เห็นทีลิ้นของท่านคงจะชินกับ 'น้ำล้างถ้วยชา' ตามโรงเตี๊ยมชั้นผู้น้อยกระมังเจ้าคะ ถึงได้ไม่รู้รสชาติของล้ำค่าที่สวรรค์ประทานเช่นนี้"

"เจ้า!" ป้าสะใภ้หวังตาโต โกรธจนหน้าแดงก่ำ "นี่เจ้ากล้าด่าว่าข้าลิ้นต่ำงั้นรึ! ช่างไร้มารยาท! ตระกูลจัว... อ้อ ไม่สิ ตระกูลเยวี่ยของเจ้าที่กำลังตกอับ คงไม่มีเงินจ้างอาจารย์มาสอนกริยามารยาทกุลสตรีให้เจ้าสินะ ถึงได้กล้าล่วงเกินผู้ใหญ่เช่นนี้!"

"ตายจริง..." ชิงฮวนยกมือขึ้นปิดปากแสร้งทำเป็นตกใจ "ป้าสะใภ้อย่าเพิ่งบันดาลโทสะสิเจ้าคะ ข้าเพียงแต่กล่าวตามความจริง ส่วนเรื่องมารยาท... ท่านแม่ข้าเคยสอนไว้ว่า 'จงมอบมารยาทให้กับผู้ที่คู่ควร' เจ้าค่ะ สำหรับคนบางประเภทที่ชอบมา 'ขอทาน' ทรัพย์สินบ้านผู้อื่นอย่างหน้าไม่อาย ข้าก็ไม่รู้จะต้องใช้กริยาเยี่ยงไรมารับรองดี"

คำว่า 'ขอทาน' ทำเอาบรรดาบ่าวไพร่ในโถงแทบจะกลั้นขบขันไว้ไม่อยู่ บางคนถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากจนไหล่สั่น

"นังเด็กปากคอเราะร้าย!" ป้าสะใภ้หวังผุดลุกขึ้นชี้หน้าชิงฮวน "ข้าคือฮูหยินผู้เฒ่ารอง! เป็นญาติผู้ใหญ่ของท่านแม่ทัพ! ข้าอุตส่าห์หวังดี จะมาช่วยดูแลจัดการเรื่องในจวนให้เข้าที่เข้าทาง เพราะเห็นว่าเจ้ายังเยาว์วัยนัก แถมตระกูลของเจ้าก็ขัดสน คงไม่เคยเห็นเงินทองมากมายเช่นนี้ ข้าเกรงว่าเจ้าจะหน้ามืดตามัว แอบยักยอกสมบัติของหลานชายข้าไปน่ะสิ!"

ป้าสะใภ้หวังแสยะยิ้ม ยื่นมือที่เต็มไปด้วยแหวนหยกออกมาเบื้องหน้า "ส่งพวงกุญแจคลังสมบัตินั่นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะช่วยเก็บรักษาไว้ให้เอง จนกว่าเจ้าจะเรียนรู้กฎระเบียบของจวนแม่ทัพจนครบถ้วน!"

เยวี่ยชิงฮวนมองมืออวบอูมที่ยื่นมาตรงหน้าแล้วหลุดหัวเราะเสียงดังลั่น

"ฮ่าๆๆๆ! สวรรค์เถิด! ป้าสะใภ้หวัง ท่านไปเอาความกล้าหาญระดับคนหน้าหนามาจากที่ใดกันเจ้าคะ?" ชิงฮวนเลิกคิ้วสูง ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย "กุญแจพวงนี้ ท่านแม่ทัพเป็นคนยัดใส่มือข้าด้วยตนเอง! หากท่านอยากได้นัก... ก็ข้ามศพข้าไปให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยมาง้างมือเอาไปเถิด!"

"เจ้า... เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า!"

"แล้วท่านเป็นผู้ใด เหตุใดข้าต้องฟัง?" ชิงฮวนกอดอก เชิดหน้าขึ้น "อ้อ จริงสิ เอ่ยถึงเรื่องหน้ามืดตามัวยักยอกสมบัติ... ข้าบังเอิญไปตรวจดูบัญชีเก่าๆ ของจวนมาเจ้าค่ะ..."

ชิงฮวนส่งสายตาให้อาเป่า อาเป่าที่รู้ใจรีบวิ่งไปหยิบสมุดบัญชีปกหนังเล่มหนามาส่งให้ถึงมือเจ้านายทันที

ชิงฮวนเปิดสมุดบัญชีดังพรึ่บ กวาดสายตามองตัวเลขที่เขาจดจำได้ขึ้นใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด

"เมื่อสามปีก่อน จวนสายรองเบิกเงินไป 'ซ่อมแซมหลังคา' จำนวนห้าพันตำลึง... ผ่านมาสามปีแล้ว หลังคาเรือนท่านทำจากทองคำหรืออย่างไรเจ้าคะ ถึงยังไม่นำเงินมาคืนคลังของท่านแม่ทัพ? อ้อ แล้วยังมีเมื่อต้นปี เบิกผ้าไหมสิบพับ อ้างว่าจะนำไปตัดเย็บอาภรณ์ให้ท่านย่าทวดที่ล้มป่วยหนัก... แต่ไฉนข้ากลับเห็นท่านสวมกระโปรงไหมสีนั้นมานั่งเสนอหน้าอยู่ที่นี่ได้เล่า?"

ป้าสะใภ้หวังหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก "จะ... เจ้ากล่าววาจาเหลวไหล! นั่นมันเงินที่หลานชายข้าเต็มใจมอบให้ผู้ใหญ่ต่างหาก!"

"เต็มใจหรือถูกเหลือบไรสูบเลือดกันแน่เจ้าคะ?" ชิงฮวนก้าวเข้าไปใกล้ แผ่กลิ่นอายคุกคามกดดันจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลัง "ข้าจะบอกอันใดให้นะเจ้าคะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สมบัติทุกอีแปะในจวนพยัคฆ์ทักษิณ คือสมบัติของ 'ข้า'! และข้าเป็นคนประเภทที่... เงินทองเข้าแล้วห้ามออกเด็ดขาด! หากจวนสายรองของท่านยังไม่นำเงินห้าพันตำลึงพร้อมดอกเบี้ยมาคืนภายในสามวัน ข้าจะส่งทหารไปรื้อหลังคาเรือนท่านมาประมูลขายทอดตลาดเสีย!"

"กะ... กรี๊ด! นังเด็กบ้า! นังปีศาจ!" ป้าสะใภ้หวังกรีดร้องลั่น โกรธจนเลือดขึ้นหน้า นางยกมือขึ้นกุมขมับ เซถลาไปด้านหลัง แสร้งทำเป็นหน้ามืดจะเป็นลม "โอ๊ย... ข้าจะเป็นลม... ข้าถูกเด็กเมื่อวานซืนรังแก... ผู้ใดก็ได้ ไปตามท่านแม่ทัพมา! ไปบอกเขาว่าภรรยาของเขากำลังจะสังหารญาติผู้ใหญ่!"

บ่าวไพร่ที่ติดตามนางมารีบเข้าไปประคองเจ้านายด้วยความลุกลี้ลุกลน

ชิงฮวนกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย "งิ้วฉากนี้ช่างแสดงได้ย่ำแย่ยิ่งนักเจ้าค่ะ" ชายหนุ่มหันไปสั่งทหารยามหน้าประตูเสียงเข้ม "พวกเจ้ามัวยืนทื่ออันใดอยู่! ฮูหยินผู้เฒ่ารองล้มป่วยหนักจนสติฟั่นเฟือนแล้ว รีบหามนางออกไปโยนทิ้ง... เอ้ย! ไปส่งที่รถม้าหน้าจวนเดี๋ยวนี้! อย่าให้นางมาเป็นลมตายในจวนของข้า ประเดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องอวมงคลเอาได้!"

"ขอรับฮูหยิน!" ทหารยามร่างยักษ์สองคนรับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะหิ้วปีกป้าสะใภ้หวังที่ยามนี้ลืมตาโพลงด้วยความตกใจเพราะลืมสวมบทบาทคนหน้ามืด ลากออกไปจากโถงรับแขกอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวายของนางที่ค่อยๆ ห่างออกไป

"เหอะ! คิดจะมาล้วงเงินจากถุงเงินข้าหรือ ฝันไปเถิดหญิงชราจอมวุ่นวาย!" ชิงฮวนปัดมือตนเองเบาๆ ราวกับปัดฝุ่น ยิ้มกริ่มด้วยความภาคภูมิใจในผลงานการปกป้องทรัพย์สมบัติของตนเอง

...

ในขณะเดียวกัน ที่หลังฉากกั้นไม้ฉลุลายมุมโถงรับแขก

'เฮ่อเหลียนเซียว' และรองแม่ทัพ 'กวนเฟิง' กำลังยืนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ทั้งสองคนแอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นจนจบ!

กวนเฟิงยืนอ้าปากค้าง เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก เขาเคยเห็นบุรุษด่าทอกันในสนามรบมาก็มาก แต่เพิ่งเคยเห็นสตรีที่ด่าทอได้เจ็บแสบ เชือดเฉือน และหน้าหนาได้ถึงเพียงนี้! นางไม่เพียงแต่ไม่ไว้หน้าญาติผู้ใหญ่ แต่ยังขู่จะไปรื้อหลังคาเรือนผู้อื่นเขาอีก!

"ทะ... ท่านแม่ทัพ..." กวนเฟิงหันไปมองเจ้านายด้วยความหวาดหวั่น คาดหวังว่าเฮ่อเหลียนเซียวคงจะบันดาลโทสะที่ฮูหยินทำตัวไร้มารยาทกับญาติผู้ใหญ่

แต่ทว่า... ภาพที่กวนเฟิงเห็นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

เฮ่อเหลียนเซียวกำลังยืนกอดอก แผ่นหลังพิงเสาไม้อย่างผ่อนคลาย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มกว้าง ดวงตาคมกริบที่มองลอดช่องฉลุลายไปยังร่างโปร่งบางของ 'ฮูหยิน' นั้น ทอประกายระยิบระยับไปด้วยความชอบใจ ภูมิใจ และ... หลงใหลอย่างถึงที่สุด!

"เห็นหรือไม่กวนเฟิง" เฮ่อเหลียนเซียวเอ่ยเสียงกระซิบกลั้วหัวเราะ "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าฮูหยินของข้าน่ะ... ฝีปากคมคายและด่าทอเก่งกาจที่สุดในใต้หล้า!"

กวนเฟิงแทบจะกระอักเลือด นี่ท่านแม่ทัพกำลังภาคภูมิใจที่ภรรยาตนเองด่าทอญาติผู้ใหญ่งั้นหรือ!?

"ท่านไม่คิดจะออกไปห้ามปรามนางหน่อยหรือขอรับ? ป้าสะใภ้หวังคงเอาเรื่องนี้ไปฟ้องร้องกับตระกูลสายรองแน่ๆ" กวนเฟิงท้วงติงอย่างเหนื่อยใจ

"ฟ้องร้องก็ฟ้องไปสิ ผู้ใดสนกัน" เฮ่อเหลียนเซียวไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ข้าเบื่อหน่ายที่จะต้องมาปั้นหน้าทนฟังหญิงชราผู้นั้นบ่นเต็มทีแล้ว ได้ฮูหยินมาช่วยจัดการกวาดขยะพวกนี้ออกจากจวนให้ ถือว่าข้าได้ภรรยาที่ไม่เลวเลยจริงๆ"

แววตาของเทพสงครามมองตามแผ่นหลังบางของชิงฮวนที่กำลังหมุนตัวเดินกลับไปนั่งแท่นประธานอย่างผู้ชนะ พวงกุญแจคลังสมบัติที่ข้างเอวของนางแกว่งไกวไปมา

'ช่างเป็นแมวป่าตัวน้อยที่ทั้งดุร้าย ทั้งหวงแหนสมบัติ และน่ารักน่ารังแกอันใดเช่นนี้...'

เฮ่อเหลียนเซียวหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องคนสนิท "กวนเฟิง ไปสั่งพ่อครัวให้ทำรังนกตุ๋นโสมกับขนมกุ้ยฮวาชุดใหญ่มาให้ฮูหยินที วันนี้นางใช้เรี่ยวแรงในการด่าทอไปมาก สมควรได้รับการบำรุงอย่างยิ่ง"

"..."

กวนเฟิงได้แต่มองเจ้านายตนเองด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะก้มหน้าประสานมือรับคำสั่งอย่างปลงตก

'จวนพยัคฆ์ทักษิณ... หมดสิ้นแล้วซึ่งความน่าเกรงขาม ยามนี้เหลือเพียงเทพสงครามผู้ลุ่มหลงภรรยาและยอมสยบแทบเท้าฮูหยินไปเสียแล้ว!'