ตอนที่ 2 ห้องหอมหาภัย กับขนมมงคลที่หายไป

เยวี่ยชิงฮวนก้าวเท้าออกจากเกี้ยวเจ้าสาวด้วยท่วงท่าที่พยายามทำให้ดูนุ่มนวลที่สุดเท่าที่บุรุษผู้ไม่เคยสวมใส่กระโปรงจะพึงกระทำได้ มือหนาของเฮ่อเหลียนเซียวที่กุมมือเขาไว้นั้นร้อนผ่าวราวกับเตาผิงไฟในฤดูเหมันต์ ความร้อนนั้นแผ่ซ่านผ่านแถบผ้าไหมสีแดงที่มัดข้อมือเขาไว้ ทะลุเข้าสู่ผิวเนื้อจนชิงฮวนลอบสะดุ้ง

ตลอดเส้นทางเดินเข้าสู่จวน ชิงฮวนต้องเผชิญกับความยากลำบากถึงสามประการ

ประการแรก... อาภรณ์ชุดเจ้าสาวนี้ทั้งหนา ทั้งหนัก และยาวรุ่มร่ามจนเขาแทบจะสะดุดชายกระโปรงตนเองล้มคะมำอยู่หลายรอบ หากมิได้มือแกร่งของคนข้างกายคอยพยุงกึ่งลากเอาไว้ เขาคงได้ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นให้เป็นที่ขบขันของแขกเหรื่อไปแล้ว

ประการที่สอง... มงกุฎหงส์ทองคำประดับไข่มุกบนศีรษะนั้นหนักอึ้งราวกับแบกหินโม่แป้งเอาไว้ ทุกคราที่เขาขยับคอ ไข่มุกระย้าก็จะแกว่งไปมาตีหน้าผากดังแปะๆ ชวนให้เวียนศีรษะเป็นที่สุด

และประการที่สาม ซึ่งเป็นปัญหาที่หนักอกที่สุด... เขาต้องคอยเกร็งกล้ามเนื้อหน้าอก และใช้ท่อนแขนหนีบซ่อนก้อน 'ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึง' เอาไว้ไม่ให้มันขยับเขยื้อนหรือร่วงหล่นลงมากลางงาน! สวรรค์ย่อมรู้ดีว่าหากตั๋วเงินปึกนี้ร่วงหล่นลงพื้น ความลับเรื่องที่บุรุษปลอมตัวมาคงถูกเปิดโปงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เข้าห้องหอแน่ๆ!

การกราบไหว้ฟ้าดินผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วและราบรื่นกว่าที่คิด ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังในจวนของแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณ แขกเหรื่อต่างนั่งตัวเกร็ง ยิ้มแย้มอย่างฝืนธรรมชาติ ราวกับถูกบังคับให้มาร่วมงานไว้อาลัยมากกว่างานมงคลสมรส

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการ เยวี่ยชิงฮวนก็ถูกแม่สื่อและสาวใช้พยุงตัวแยกจากเจ้าบ่าวเพื่อมุ่งหน้าไปยัง 'ห้องหอ' ที่อยู่ลึกเข้าไปในเรือนด้านหลัง

"ฮูหยิน ระวังขั้นบันไดนะเจ้าคะ" เสียงแม่สื่อกระซิบอย่างนอบน้อม

ชิงฮวนถูกประคองให้ไปนั่งลงบนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูเตียงสีแดงสด ปักลายนกยวนยางคู่มงคล บนเตียงโรยด้วยพุทราจีน ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัว ตามธรรมเนียม 'จ่าวเซิงกุ้ยจื่อ' ที่มีความหมายมงคลว่าขอให้รีบมีบุตรชายสืบสกุลโดยเร็ว

'บุตรชายอันใดกัน ข้าเป็นชายชาตรี จะเอาที่ใดไปคลอดให้พวกเจ้าเล่า!' ชิงฮวนค่อนขอดในใจ

"เอาล่ะเจ้าค่ะ ฮูหยินโปรดนั่งรอท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่ ห้ามเปิดผ้าคลุมหน้าออกก่อนที่เจ้าบ่าวจะมาเปิดให้นะเจ้าคะ มิเช่นนั้นจะผิดผี ผิดธรรมเนียม..." แม่สื่อร่ายยาวถึงกฎระเบียบและข้อห้ามต่างๆ อีกนับสิบข้อ ก่อนจะถอยหลังออกไปพร้อมกับสาวใช้ และปิดประตูห้องหอลงอย่างเงียบเชียบ

แอ๊ด... ปัง...

สิ้นเสียงประตูปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง ชิงฮวนนั่งหลังตรงแหน่วอยู่บนเตียง หูเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่หน้าห้องแล้ว

"ฟู่..."

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมายืดยาว ไหล่ที่เกร็งจนปวดเมื่อยลู่ลงทันที เขารีบยกมือที่ถูกมัดหลวมๆ ขึ้นมา ใช้ฟันกัดปมผ้าไหมสีแดงแล้วกระตุกเพียงสองสามที แถบผ้าก็คลายออกอย่างง่ายดาย

"อิสรภาพ!" ชิงฮวนโยนแถบผ้าทิ้งไปบนเตียง ก่อนจะรีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อเพื่อตรวจดูความปลอดภัยของ 'สมบัติ' ทันที

ก้อนตั๋วเงินยังอยู่ครบถ้วนและปลอดภัยดี ชิงฮวนลูบคลำมันด้วยความรักใคร่ ดวงตาใต้ผ้าคลุมหน้าเปล่งประกายเป็นรูปก้อนตำลึงทอง

เอาล่ะ ขั้นตอนต่อไปคือการสำรวจเส้นทางหลบหนี!

ชิงฮวนตั้งใจจะเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นเพื่อมองหาหน้าต่างบานที่ใกล้ที่สุด ทว่า...

โครกคราก...

เสียงท้องร้องประท้วงดังกึกก้องปานอัสนีบาต มิได้มาจากท้องฟ้าด้านนอก แต่มันมาจากกระเพาะของคุณชายรองเยวี่ยที่ประท้วงอย่างหนักหน่วง!

"โอ๊ย... หิวเหลือเกิน" ชิงฮวนยกมือขึ้นกุมท้องตนเองด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายเมื่อรุ่งสาง เขายังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยแม้แต่เม็ดเดียว โดนจับมัด โดนยัดใส่เกี้ยว โดนเขย่าไปมาเป็นชั่วยาม พลังงานถูกใช้ไปกับการเกร็งหน้าอกหนีบตั๋วเงินจนหมดสิ้น

'ไม่ได้การล่ะ หากจะปีนกำแพงจวนแม่ทัพหนี ข้าต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาล หากหิวจนไส้กิ่วเช่นนี้ มีหวังปีนไม่พ้นขอบกำแพงแล้วตกลงมาคอหักตายพอดี' ชิงฮวนหาข้ออ้างให้ความตะกละของตนเองอย่างมีหลักการ

ชายหนุ่มตัดสินใจเลิกผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้น พาดมันไปไว้ด้านหลังมงกุฎหงส์ เพื่อให้สายตาเป็นอิสระ

ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องหอขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แสงเทียนสีแดงสว่างไสวส่องให้เห็นเครื่องเรือนไม้เนื้อดี ทว่าสิ่งเหล่านั้นไม่อาจดึงดูดความสนใจของเยวี่ยชิงฮวนได้เท่ากับ... 'โต๊ะกลมกลางห้อง'

บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยอาหารมงคลนานาชนิด!

มีทั้งไก่ต้มตัวอวบอ้วน ปลาทอดราดน้ำส้มสายชูรสเปรี้ยวหวาน ขาหมูตุ๋นน้ำแดงที่ส่งกลิ่นหอมฉุย กาน้ำชา สุรามงคล และที่สะดุดตาที่สุดคือจานกระเบื้องเคลือบที่ใส่ 'ขนมกุ้ยฮวา' ชิ้นสี่เหลี่ยมสีเหลืองนวลน่าลิ้มลอง จัดเรียงไว้อย่างงดงาม

ดวงตาดอกท้อของชิงฮวนเบิกกว้าง น้ำลายสอเต็มปาก

"สวรรค์โปรด... นี่มันงานเลี้ยงระดับเหลาอาหารชั้นเลิศชัดๆ!"

วิญญาณคนอดอยากเข้าสิงร่างคุณชายตกอับทันที ชิงฮวนลืมเลือนแผนการหลบหนี ลืมความน่าเกรงขามของแม่ทัพหน้ายักษ์ ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองกำลังสวมกระโปรงยาวรุ่มร่าม เขากระโดดลงจากเตียง ถลันเข้าไปนั่งแหมะอยู่ที่เก้าอี้หน้าโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว

"ขอกินเอาแรงสักหน่อยก็แล้วกัน ถือเสียว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ข้าต้องมานั่งปวดคอเพราะมงกุฎบ้านี่!"

เอ่ยจบ มือเรียวก็เอื้อมไปหยิบขนมกุ้ยฮวาชิ้นแรกเข้าปาก

"อื้อหือ..." ชิงฮวนหลับตาพริ้ม สัมผัสถึงความนุ่มละมุนของแป้งขนมและความหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาที่กระจายไปทั่วโพรงปาก "อร่อยยิ่งนัก! อร่อยกว่าร้านตระกูลซื่อที่ตลาดตะวันออกตั้งสิบเท่า! สมกับเป็นของกินในจวนแม่ทัพจริงๆ!"

เมื่อชิ้นแรกผ่านไป ชิ้นที่สอง สาม และสี่ก็ตามมาติดๆ อย่างรวดเร็วราวกับพายุพัดกวาดล้าง

ชิงฮวนไม่สนใจจะใช้ตะเกียบด้วยซ้ำ เขาใช้มือหยิบขนมยัดเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า แก้มทั้งสองข้างพองออกราวกับกระรอกที่ตุนอาหารไว้เต็มกระพุ้งแก้ม ริมฝีปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงบัดนี้เลอะเทอะไปด้วยเศษขนมสีเหลืองนวล แต่เจ้าตัวก็หาได้ใส่ใจไม่

"งั่มๆๆ อั่ก... แค่กๆ!"

เพราะสวาปามเร็วเกินไป ขนมจึงติดคอ ชิงฮวนทุบอกตนเองดังอั้กๆ รีบคว้าจอกสุรามงคลที่วางอยู่ข้างๆ ยกขึ้นซดรวดเดียวหมดจอกเพื่อล้างคอ รสชาติเผ็ดร้อนของสุราชั้นดีไหลบาดคอลงไป แต่ก็ช่วยให้ขนมที่ติดคอหลุดลงกระเพาะไปได้

"ฮ่าาา... รอดตายไปที" ชิงฮวนปาดปากตนเอง ลูบท้องที่เริ่มนูนขึ้นมานิดๆ ด้วยความพึงพอใจ

เขาก้มมองจานขนมกุ้ยฮวาที่บัดนี้ว่างเปล่าไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีสิ่งใดวางอยู่ ก่อนจะเบนสายตาไปหาจานถั่วลิสงเคลือบน้ำตาลและพุทราจีนเชื่อมที่วางอยู่ใกล้ๆ

'ขนมหมดแล้ว กินถั่วต่อก็แล้วกัน ข้ายังไม่อิ่มเลย'

ชิงฮวนกำลังจะยื่นมือไปกำถั่วลิสงเข้าปากอีกกำใหญ่ แต่ในจังหวะนั้นเอง...

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอดังแว่วมาจากระเบียงด้านนอก เสียงนั้นกำลังมุ่งตรงมายังห้องหอ!

ชิงฮวนชะงักมือค้างกลางอากาศ ขนอ่อนหลังคอตั้งชัน ลางสังหรณ์ร้องเตือนภัยในหัวดังก้อง

ท่านแม่ทัพปีศาจกลับมาแล้ว!

แอ๊ด...

เสียงกลอนประตูถูกปลดออก ตามมาด้วยบานประตูไม้ที่ถูกผลักให้เปิดออกอย่างช้าๆ

ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ชิงฮวนตกใจจนสติกระเจิง เขารีบกวาดถั่วลิสงและขนมชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เหลืออยู่บนโต๊ะยัดเข้าปากจนหมดรวดเดียวในเสี้ยววินาทีเพื่อทำลายหลักฐานถึงจะทำลายไม่หมดก็เถอะ

จากนั้นเขาก็ดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ พุ่งพรวดกลับไปที่เตียงนอนอย่างรวดเร็วราวกับวานรพลัดถิ่น กระแทกก้นนั่งลงบนกองพุทราจีนและเมล็ดบัวบนเตียงอย่างแรง

"โอ๊ย! เจ็บก้น!" ชิงฮวนสะดุ้ง แต่ไม่มีเวลาให้ร้องครวญคราง เขารีบดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงที่พาดอยู่ด้านหลังมงกุฎลงมาปิดบังใบหน้าของตนเองอย่างลวกลวก

ทันเวลาพอดิบพอดีกับที่ชายกระโปรงเพิ่งจะหยุดสะบัด ร่างสูงใหญ่ของ 'เฮ่อเหลียนเซียว' ในชุดมงคลสีแดงเข้มปักลายมังกรดำก็ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องหอ

บรรยากาศในห้องที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหาร บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายกดดันและกลิ่นสุราจางๆ ที่ติดตัวแม่ทัพหนุ่มมา

ปัง!

ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมกับลงกลอนอย่างแน่นหนา

ชิงฮวนนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง สองมือบีบเข้าหากันแน่นจนเหงื่อซึม ภายใต้ผ้าคลุมหน้า ดวงตาของเขาเบิกโพลง แก้มทั้งสองข้างป่องนูนจนแทบจะปริแตกเพราะถั่วลิสงและขนมที่ยังเคี้ยวไม่หมดเต็มกระพุ้งแก้ม

เขาอยากจะกลืนมันลงไป แต่ปากก็แห้งผากจนกลืนไม่เข้า จะคายออกมาก็ทำไม่ได้เพราะผ้าคลุมหน้าปิดอยู่ ได้แต่อมไว้อย่างนั้นจนปวดกรามไปหมด

ตึก... ตึก... ตึก...

ฝีเท้าของเฮ่อเหลียนเซียวค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้เตียงนอนทีละก้าว... ทีละก้าว... ราวกับจังหวะของมัจจุราชที่กำลังเดินเข้ามาหาเหยื่อ

ชิงฮวนกลั้นหายใจจนหน้าแดงก่ำ ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์บนสวรรค์ขอให้อีกฝ่ายตาบอดชั่วคราว หรือไม่ก็เมามายจนจำสิ่งใดไม่ได้

เฮ่อเหลียนเซียวหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียง ร่างสูงตระหง่านทอดเงาทับร่างโปร่งบางของ 'เจ้าสาว' จนมิด ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนที่คิ้วกระบี่จะเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

จานขนมกุ้ยฮวาบนโต๊ะว่างเปล่า...

เก้าอี้ถูกเลื่อนออก...

และที่สำคัญที่สุด...

สายตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มหลุบต่ำลง มองดูลักษณะของ 'ฮูหยิน' ของตนที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่บนเตียง

ผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้นดูเบี้ยวไปนิดหน่อย แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ... บริเวณชายผ้าคลุมหน้าและบนตักของเจ้าสาว มี 'เศษขนมกุ้ยฮวาสีเหลืองนวล' ร่วงหล่นอยู่ประปราย แถมบริเวณช่วงแก้มภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น ยังดูป่องนูนแปลกๆ ราวกับอึ่งอ่างพองลม

ยิ่งไปกว่านั้น... เขายังได้ยินเสียง 'กร้วมๆ' เบาๆ เล็ดลอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้านั้นด้วย

เฮ่อเหลียนเซียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่เคยดุดันและเย็นชากลับทอประกายขบขันและสนใจอย่างประหลาด เขายื่นมือขวาออกไปช้าๆ หมายจะเลิกผ้าคลุมหน้านั้นขึ้น เพื่อดูหน้าเจ้าสาวผู้แสนจะ 'ตะกละตะกลาม' ของตนให้ชัดๆ เสียแล้วสิ!