Beranda / วาย / ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ / ตอนที่ 5 บัญชีลับ และความงกที่เข้าครอบงำ

Share

ตอนที่ 5 บัญชีลับ และความงกที่เข้าครอบงำ

Penulis: SophiaPsp
last update Tanggal publikasi: 2026-05-02 19:59:56

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) จวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณเงียบสงัดลงตามคำสั่งห้ามเดินเพ่นพ่านยามวิกาล

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ 'ตวัดขาเตะหุ่นไม้แสดงกางเกงซับใน' เมื่อช่วงสาย เยวี่ยชิงฮวนก็ขังตนเองอยู่ในห้องหอทั้งวันด้วยความอับอายและหงุดหงิด แผนการทำตัวเป็นฮูหยินยอดแย่พังไม่เป็นท่า ซ้ำยังโดนแม่ทัพหน้าหนาผู้นั้นแทะโลมด้วยสายตาและวาจาจนขนลุกชันไปทั้งร่าง

'ในเมื่อใช้วิธีบนดินไม่ได้ผล ก็ต้องใช้วิธีใต้ดิน!'

ชิงฮวนในชุดอาภรณ์สีเข้มรัดกุมที่แอบไปค้นพบในตู้เก็บอาภรณ์ของเฮ่อเหลียนเซียว กำลังเกาะขอบหน้าต่าง ชะโงกหน้าซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าทหารยามเดินลาดตระเวนผ่านพ้นไปแล้ว ร่างโปร่งบางก็ปีนข้ามบานหน้าต่าง ทิ้งตัวลงพื้นอย่างแผ่วเบาราวกับวิฬาร์ขโมยปลา

เป้าหมายของเขาในค่ำคืนนี้คือ 'เรือนหนังสือ' ของท่านแม่ทัพ!

ที่นั่นย่อมต้องมีของมีค่าชิ้นเล็กชิ้นน้อย อย่างเช่น ตราหยก พู่กันทองคำ หรือแท่นฝนหมึกสลักลายโบราณซ่อนอยู่เป็นแน่ เพียงเขาหยิบฉวยติดมือมาสักสองสามชิ้น เอาไปสมทบกับตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงในอกเสื้อ เท่านี้ทุนรอนในการตั้งตัวของเขาก็จะยิ่งมหาศาล!

ชิงฮวนอาศัยเงามืดของพุ่มไม้ ลัดเลาะไปตามระเบียงทางเดินอย่างคุ้นชินเพราะเมื่อตอนกลางวันหลอกถามเส้นทางจากสาวใช้มาเรียบร้อยแล้ว ไม่นานนัก เขาก็มายืนอยู่เบื้องหน้าบานประตูไม้ของเรือนหนังสือ

ชายหนุ่มหยิบปิ่นปักผมเล่มเล็กที่ขโมยมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง แหย่เข้าไปในแม่กุญแจทองเหลือง ขยับไปมาสองสามครา...

กริ๊ก...

"หึ! วิชาปลดกุญแจที่แอบจำมาจากหัวขโมยท้ายตลาดตอนอายุสิบหนาว ยังใช้การได้ดีเยี่ยม!" ชิงฮวนยิ้มกริ่ม ดันประตูให้เปิดออกแล้วแทรกตัวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

ภายในเรือนหนังสือมืดสนิท ชิงฮวนคลำหาชุดหินเหล็กไฟ ค่อยๆ จุดเทียนเล่มเล็กที่เตรียมมา แสงสว่างสลัวเผยให้เห็นชั้นตำราที่เรียงรายสูงจรดเพดาน และโต๊ะหนังสือไม้จันทน์แดงตัวใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง

วิญญาณโจรปล้นจวนเข้าสิงร่าง ชิงฮวนตรงดิ่งไปที่โต๊ะหนังสือทันที เขาดึงลิ้นชักซ้ายขวาออกดูทีละชั้น

"ไม่มี... ไม่มี... นี่ก็ไม่มี! แม่ทัพทึ่มทื่อนั่นเอากุญแจคลังสมบัติไปซ่อนไว้ที่ใดกัน!"

ชิงฮวนบ่นอุบ ลิ้นชักส่วนใหญ่มีแต่ตำราพิชัยสงคราม ม้วนจดหมาย และรายงานทางการทหารที่น่าเบื่อหน่าย จนกระทั่งเขาดึงลิ้นชักล่างสุดที่ลงสายยูแม่กุญแจไว้ออกมาได้สำเร็จด้วยปิ่นเล่มเดิม

"โอ๊ะ! สมุดอันใดกัน ปกหุ้มหนังสัตว์อย่างดี ต้องเป็นบัญชีส่วยหรือลายแทงขุมทรัพย์แน่!"

ชิงฮวนตาวาว รีบหยิบสมุดปกหนังเล่มหนาขึ้นมาเปิดดูใกล้ๆ แสงเทียน แต่ทันทีที่สายตากวาดมองตัวเลขและอักษรบนหน้ากระดาษ คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันแน่น

มันมิใช่ลายแทงขุมทรัพย์ แต่มันคือ 'สมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของจวนแม่ทัพ' ประจำปีนี้!

ในฐานะคุณชายตกอับที่ต้องคอยคำนวณเงินทุกอีแปะเพื่อความอยู่รอด ชิงฮวนมีทักษะด้านตัวเลขและบัญชีที่เข้าขั้นอัจฉริยะ เขาสามารถจับผิดบัญชีปลอมของหลงจู๊โรงเตี๊ยมได้ตั้งแต่กวาดตามองเพียงชั่วพริบตา และยามนี้... สัญชาตญาณนักบัญชีของเขากำลังกรีดร้อง!

"สวรรค์เถอะ! นี่มันบัญชีประสาอันใดกัน!" ชิงฮวนสบถเสียงดังลืมตัว "ค่าหญ้าเลี้ยงม้าเดือนละแปดร้อยตำลึง!? ม้าพวกนี้กินหญ้าผสมผงทองคำหรืออย่างไร! แล้วนี่อันใด... ค่าซ่อมแซมกำแพงจวนห้าพันตำลึง? กำแพงบ้าอันใดแพงถึงเพียงนี้ เอาเงินไปสร้างจวนใหม่ยังได้เลย!"

ยิ่งอ่าน ใบหน้าของชิงฮวนก็ยิ่งดำคล้ำด้วยความโกรธแทนเจ้าของเงิน บัญชีเล่มนี้เละเทะไม่มีชิ้นดี มีร่องรอยการยักยอกเงินอย่างโจ่งแจ้ง ตัวเลขบวกลบก็ผิดพลาดไปเสียหมด ไม่มีการแยกหมวดหมู่รายจ่ายที่ชัดเจน

"ไอ้พวกพ่อบ้านสารเลว! กล้าสูบเลือดสูบเนื้อแม่ทัพหน้าโง่นี่อย่างหน้าไม่อาย และแม่ทัพนั่นก็คงเอาแต่จับง้าวรบ เลยปล่อยให้พวกลูกอีช่างสูบพวกนี้ดูดเงินไปตั้งเท่าใดแล้วเนี่ย! เห็นแล้วมันขัดลูกตายิ่งนัก!"

ความโกรธแค้นของ 'คนรักเงิน' ที่เห็นเงินจำนวนมหาศาลถูกใช้จ่ายอย่างโง่เขลาและถูกโกงกิน ทำให้ชิงฮวนลืมเป้าหมายเดิมของการมาขโมยของไปเสียสนิท

เขากระแทกสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ ดึงเก้าอี้มานั่ง คว้าลูกคิดไม้จื่อถานที่วางอยู่มุมโต๊ะมาตั้งตรงหน้า หยิบพู่กันจุ่มหมึก แล้วดึงกระดาษเปล่าปึกใหญ่ออกมา

"ขัดหูขัดตานัก! ข้าจะรื้อบัญชีขยะพวกนี้ทำใหม่ให้หมดเลยคอยดู!"

เสียงดีดลูกคิดดังรัวและเร็วราวกับห่าฝน นิ้วเรียวยาวของชิงฮวนขยับพลิ้วไหวไปบนรางลูกคิดอย่างชำนาญ ดวงตาดอกท้อจ้องเขม็งไปที่ตัวเลขในสมุด สลับกับจรดพู่กันเขียนตัวเลขและตารางบัญชีแบบใหม่ที่เขาคิดค้นขึ้นเองลงบนกระดาษอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เวลาผ่านไปชั่วยามแล้วชั่วยามเล่า เทียนเล่มเล็กมอดดับลง ชิงฮวนก็จุดเล่มใหม่ เขาจมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเลขและการตามล่าหาเงินที่หายไปอย่างบ้าคลั่ง ลืมเลือนเวลา ลืมเลือนความง่วง ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองกำลังอยู่ในดงศัตรู

...

แสงอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเรือนหนังสือ เฮ่อเหลียนเซียวในชุดลำลองสีนิลผลักประตูเข้ามาเพื่อจะหยิบรายงานไปตรวจที่ค่ายทหาร

ทว่าภาพแรกที่เห็นกลับทำให้ก้าวเท้าของแม่ทัพหนุ่มต้องชะงัก

บนโต๊ะหนังสือของเขาเต็มไปด้วยกองกระดาษที่ถูกเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย เทียนเล่มอ้วนละลายจนเหลือแต่หยาดน้ำตาเทียนแห้งกรัง และที่สำคัญ... มีก้อนกลมๆ สวมอาภรณ์สีเข้มกำลังฟุบหลับคาโต๊ะ โดยมีมือข้างหนึ่งยังกำพู่กันแน่น ส่วนแก้มใสก็แนบอยู่กับสมุดบัญชีจนมีรอยหมึกเปื้อนเป็นทางยาว

"ฮูหยิน?" เฮ่อเหลียนเซียวเลิกคิ้ว เดินเข้าไปใกล้ด้วยความประหลาดใจ

เขาจำได้ว่าไม่ได้ให้ผู้ใดเข้ามาทำความสะอาดห้องนี้ แล้ว 'ฮูหยิน' ของเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แถมยังสวมใส่อาภรณ์ของเขาอีกต่างหาก!

แม่ทัพหนุ่มหลุบตามองแผ่นกระดาษที่วางเรียงรายอยู่ใต้แขนของคนที่กำลังหลับสนิท ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดอ่านเนื้อหาบนกระดาษ นัยน์ตาสีรัตติกาลก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง

มันมิใช่กระดาษขีดเขียนเล่น แต่มันคือ 'บัญชีสรุปรายรับรายจ่าย' ที่ถูกจัดทำขึ้นใหม่ทั้งหมด!

การลงบัญชีเช่นนี้เฮ่อเหลียนเซียวไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันถูกแบ่งเป็นช่องตารางชัดเจน แยกหมวดหมู่เสบียง ค่าตอบแทนทหาร ค่าบำรุงจวน และรายได้จากที่ดิน มีการทำเครื่องหมายวงกลมสีแดงกากบาททับตัวเลขที่น่าสงสัยในบัญชีเก่า พร้อมกับเขียนหมายเหตุตัวเล็กๆ ไว้ด้านข้างว่า...

'ค่าหญ้าม้าแพงเกินจริงสิบเท่า (พ่อบ้านจางรับสินบนร้านหญ้า) ' 'ค่าซ่อมกำแพงเบิกซ้ำซ้อนสามรอบ (หลงจู๊ร้านไม้ตบตา) ' 'รวมยอดเงินที่ถูกยักยอกไปในรอบหกเดือน: สามหมื่นห้าพันตำลึง (ไอ้พวกเหลือบไรสูบเลือด! ต้องจับไปสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น!) '

ข้อความด่าทอที่วงเล็บไว้ทำเอาเฮ่อเหลียนเซียวหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เขาพลิกดูกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า ยิ่งอ่านก็ยิ่งทึ่งและประทับใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

เขาพอจะรู้ระแคะระคายเรื่องพวกพ่อบ้านแอบยักยอกเงินมาบ้าง แต่เพราะงานที่ชายแดนรัดตัว จึงไม่มีเวลามานั่งสางบัญชีกองโตพวกนี้ คิดไม่ถึงเลยว่า... เจ้าสาวตัวปลอมที่แสนจะกะล่อนและตะกละตะกลามผู้นี้ จะมีความสามารถด้านการคำนวณระดับปรมาจารย์ซ่อนอยู่!

เฮ่อเหลียนเซียวก้มลงมองใบหน้ายามหลับของชิงฮวน คิ้วเรียวที่เคยขมวดมุ่นบัดนี้คลายออก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยมีคราบน้ำลายยืดไหลย้อยลงไปเปื้อนสมุดบัญชีจนชุ่ม

'ช่างเป็นสตรี... เอ้อ บุรุษ... ที่มีเสน่ห์แปลกประหลาดเสียจริง'

เฮ่อเหลียนเซียวอดใจไม่ไหว ยื่นนิ้วชี้ออกไปเกลี่ยคราบหมึกที่เลอะแก้มเนียนนั้นเบาๆ

"อื้อ..." ชิงฮวนครางฮือ รู้สึกถูกรบกวนเวลานอน เขางัวเงียลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก

ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาดุดันของเทพสงครามที่ยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน!

"เฮ้ย!"

ชิงฮวนสะดุ้งสุดตัว ดีดตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ แต่เพราะนั่งท่าเดิมมาทั้งคืน ขาจึงชาดิก ร่างโปร่งบางเสียหลักถลาคว่ำไปข้างหน้า

หมับ!

เป็นอีกคราที่อ้อมแขนแกร่งรวบตัวเขาเอาไว้ได้ทัน ชิงฮวนหน้าคะมำลงกับแผงอกกว้างดังอั้ก กลิ่นหอมสะอาดของบุรุษเพศลอยแตะจมูก

"ตื่นแล้วหรือ ยอดนักบัญชีของข้า?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบที่ข้างหู เจือไปด้วยความขบขันและชื่นชม

ชิงฮวนหน้าถอดสี สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตายแน่! เขาแอบลักลอบเข้าเรือนหนังสือท่านแม่ทัพยามวิกาล แถมยังมายุ่งกับเอกสารสำคัญอีก นี่มันพฤติกรรมของไส้ศึกชัดๆ!

"ทะ... ท่านแม่ทัพ! ข้าอธิบายได้นะ!" ชิงฮวนรีบผละออกจากอ้อมกอด ยืนตัวลีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "คือ... คือข้านอนไม่หลับ เลยออกมาเดินเล่น แล้วบังเอิญ... บังเอิญเห็นหนูตัวเขื่องวิ่งเข้ามาในห้องนี้! ข้าเลยตามเข้ามาตีหนู! ใช่! ข้ามาตีหนู! ส่วนกระดาษพวกนี้ ข้าแค่... ข้าแค่ขีดเขียนเล่นฆ่าเวลาเฉยๆ เจ้าค่ะ!"

เฮ่อเหลียนเซียวเลิกคิ้ว หยิบกระดาษที่เต็มไปด้วยตารางตัวเลขขึ้นมาโบกไปมา "ขีดเขียนเล่นงั้นหรือ? ช่างเป็นภาพวาดที่ช่วยข้าประหยัดเงินไปได้ถึงสามหมื่นห้าพันตำลึงเชียวนะ"

ชิงฮวนหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าหงุด รอรับโทษทัณฑ์

แต่แทนที่จะตวาดหรือเรียกทหารมาจับตัว เฮ่อเหลียนเซียวกลับเดินอ้อมโต๊ะมาหาเขา ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ก่อนจะหยิบเอา 'พวงกุญแจทองเหลือง' พวงใหญ่ที่สลักลายพยัคฆ์ออกมา แล้วยัดมันลงใส่มือของชิงฮวน

สัมผัสเย็นเฉียบและน้ำหนักของพวงกุญแจทำให้ชิงฮวนต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง

"นี่คือ..."

"กุญแจคลังสมบัติของจวนพยัคฆ์ทักษิณ ทั้งคลังเสบียง คลังอาวุธ และคลังเงินทอง" เฮ่อเหลียนเซียวตอบเสียงเรียบ แต่แววตาจริงจัง "ตั้งแต่ตั้งจวนมา ข้าไม่เคยไว้ใจให้ผู้ใดดูแลมันเลย แต่เห็นที... ข้าคงพบคนที่เหมาะสมแล้ว"

ชิงฮวนเบิกตาค้าง ปากอ้าพะงาบๆ "ทะ... ท่านจะให้ข้าดูแลคลังสมบัติ? ท่านวิปลาสไปแล้วหรือ! ข้าเป็นแค่... ข้าเป็นแค่ฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้ามาแค่วันเดียวนะ! ท่านไม่กลัวข้าหอบเงินหนีหรืออย่างไร!"

"หากเจ้าหนี ข้าก็จะตามล่าเจ้าไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว แล้วจับเจ้ามาล่ามโซ่ทองคำไว้ที่เตียงของข้า" เฮ่อเหลียนเซียวโน้มหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงอันตรายแต่แฝงความหยอกเย้า "แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่หนี... เพราะสิ่งที่อยู่ในคลังนั้น น่าสนใจกว่าตั๋วเงินไม่กี่หมื่นตำลึงในอกเสื้อของเจ้ามากนัก"

ประโยคท้ายทำเอาชิงฮวนสะดุ้งเฮือก บุรุษผู้นี้ล่วงรู้เรื่องตั๋วเงินในเสื้อเขาได้อย่างไร!?

แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม เฮ่อเหลียนเซียวก็คว้าข้อมือเขา แล้วกึ่งลากกึ่งจูงพาเดินออกจากเรือนหนังสือ มุ่งหน้าไปยังเรือนหินทึบที่อยู่ลึกสุดของจวน ซึ่งมีทหารยามคุ้มกันแน่นหนาที่สุด

"เปิดประตูคลัง" เฮ่อเหลียนเซียวสั่งทหารยาม

ประตูลูกกรงเหล็กบานใหญ่ถูกไขกุญแจและเปิดออกเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เฮ่อเหลียนเซียวดันแผ่นหลังชิงฮวนให้เดินเข้าไปด้านใน

วินาทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูและคบเพลิงด้านในถูกจุดขึ้น ดวงตาดอกท้อของเยวี่ยชิงฮวนก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า!

เบื้องหน้าของเขาคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหีบไม้จันทน์นับร้อยใบ บางหีบถูกเปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นก้อนตำลึงเงินส่องประกายวาววับ บางหีบอัดแน่นไปด้วยก้อนทองคำบริสุทธิ์ เครื่องประดับหยก ปะการังสีโลหิต และไข่มุกราตรีเม็ดเขื่องเท่าไข่นกกระทา!

แสงสีทองสะท้อนเข้าตาจนชิงฮวนตาพร่ามัว ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวยแทบทรุดลงไปกองกับพื้น วิญญาณคนหน้าเงินพุ่งพล่านสุดขีด!

นี่มัน... นี่มันแดนสุขาวดีชัดๆ!

ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงในอกเสื้อของเขากลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าไปเลยเมื่อเทียบกับขุมทรัพย์ตรงหน้า!

"เป็นอย่างไรฮูหยิน" เฮ่อเหลียนเซียวกระซิบข้างหู มองใบหน้าที่เคลิบเคลิ้มของชิงฮวนด้วยความเอ็นดู "หน้าที่ดูแลสมบัติพวกนี้ และคอยจัดการพวกเหลือบไรในจวนให้ข้า... เจ้าพอจะรับไหวหรือไม่?"

ชิงฮวนกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก มือที่กำพวงกุญแจทองเหลืองสั่นระริก

แผนการหลบหนีปีนกำแพงที่เคยวางไว้พังทลายลงในพริบตา โดนก้อนทองคำกระแทกแหลกละเอียดไม่เหลือซาก!

'หนีทำไม... หนีไปก็ต้องไปตกระกำลำบากหาเงินใหม่ สู้เป็นผู้กุมอำนาจการเงินอยู่ที่นี่... นอนบนกองเงินกองทอง มีอาหารเลิศรสให้กินทุกวัน แถมยังได้ด่าทอพวกพ่อบ้านชั่วๆ ระบายอารมณ์อีก!'

ชิงฮวนกำพวงกุญแจแนบอก หันไปฉีกยิ้มกว้างที่สุดในชีวิตให้ท่านแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณ รอยยิ้มนั้นเจิดจ้ายิ่งกว่าทองคำทั้งคลังรวมกันเสียอีก

"ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ! เรื่องเงินทองและการปราบโจรในบ้าน ถือเป็นหน้าที่ของฮูหยินอย่างข้าอยู่แล้วเจ้าค่ะ! ข้าจะดูแลคลังสมบัติของท่านให้งอกเงยยิ่งกว่าดอกเห็ดในวสันตฤดูเลยทีเดียว!"

เฮ่อเหลียนเซียวมองรอยยิ้มสว่างไสวนั้น หัวใจของชายชาติทหารที่ด้านชามานานพลันกระตุกเต้นผิดจังหวะ

เขาหัวเราะในลำคอ ยื่นมือไปโยกศีรษะที่ผมยุ่งเหยิงของชิงฮวนเบาๆ

"ดีมาก... เช่นนั้นเรามาเริ่มจากยึดทรัพย์พ่อบ้านจางกันเลยดีหรือไม่ฮูหยิน?"

"รับบัญชาเจ้าค่ะ!"

ชิงฮวนตอบรับเสียงใส แววตาลุกโชนด้วยไฟแห่งนักทวงหนี้ โดยลืมไปเสียสนิทเลยว่า... ตนเองกำลังรับบทเป็น 'สตรี' และเพิ่งตกลงปลงใจที่จะอยู่เป็น 'ฮูหยิน' ของแม่ทัพหน้าอสูรผู้นี้ต่อไปโดยสมบูรณ์!

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนพิเศษ 5 โลกคู่ขนานยุคปัจจุบัน พนักงานบัญชีตัวน้อยกับท่านประธาน

    เวลาสองทุ่มครึ่ง ณ ตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจของเมืองหลวงแสงไฟบนชั้นสามสิบห้าของอาคารสำนักงานใหญ่ 'เฮ่อเหลียนกรุ๊ป' บริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศ ดับลงไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบจอคู่ในแผนกบัญชีเพียงโต๊ะเดียวเท่านั้นต๊อกแต๊ก... แกร๊ก!เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง 'เยวี่ยชิงฮวน' พนักงานบัญชีหนุ่มวัยยี่สิบสามปี กำลังสวมแว่นตากรองแสงกรอบใหญ่ นั่งหลังขดหลังแข็งจ้องมองตัวเลขบนโปรแกรมตารางคำนวณจนตาแทบจะถลน เรือนผมสีดำขลับที่ปกติมักจะจัดทรงไว้อย่างดี บัดนี้ยุ่งเหยิงชี้ฟูจากการถูกทึ้งเพราะความเครียด"พวกฝ่ายการตลาดผลาญเงิน! เบิกค่ารับรองลูกค้ามื้อเดียวสามแสนบาท! พวกนายพาลูกค้าไปกินเนื้อวากิวเคลือบทองคำแท้หรืออย่างไร! ใบเสร็จก็มั่ว ตัวเลขก็ไม่ตรง! คิดจะตบตาเยวี่ยชิงฮวนคนนี้หรือ ฝันไปเถอะ!"ชิงฮวนบ่นงึมงำ มือขวารัวแป้นตัวเลขอย่างรวดเร็ว มือซ้ายก็หยิบขนมปังกรอบเข้าปากเคี้ยวเพื่อประทังความหิวถึงแม้เขาจะหน้าตางดงามระดับดาราชื่อดังยังต้องยอมถอยให้ ผิวพรรณขาวผ่องและมีดวงตาดอกท้อที่ผู้ใดเห็นเป็นต้องเหลียวมอง แต่ด้วยนิสัย 'ตระหนี่ขั้นสุด' และความบ้างานเพื

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนพิเศษ 4 วันหนึ่งๆ ของรองแม่ทัพกวนเฟิง

    ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ดวงอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า อากาศยามเช้าของเมืองหลวงยังคงเย็นเยียบและเงียบสงบ'กวนเฟิง' รองแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย ลืมตาตื่นขึ้นมาตรงเวลาไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นจากเตียงไม้กระดานแข็ง สวมใส่อาภรณ์ฝึกซ้อมสีเทาเข้ม คว้ากระบี่คู่ใจ เดินออกไปที่ลานกว้างหน้าเรือนพักของตนเพื่อฝึกซ้อมเพลงกระบี่ยามเช้าเฉกเช่นที่เคยปฏิบัติมาตลอดสิบปีฟึ่บ! ฟึ่บ!เสียงกระบี่แหวกอากาศดังกังวาน ท่วงท่าของกวนเฟิงเฉียบขาดและทรงพลัง ชายหนุ่มปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลอบยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ'อืม... อากาศยามเช้านี่ช่างสดชื่นเสียจริง จวนแม่ทัพที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชายชาตินักรบ นี่แหละคือแดนสุขาวดีของข้า...'ทว่า... ความคิดอันสุนทรีย์ของรองแม่ทัพกวนเฟิง มักจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งชั่วยามเสมอ นับตั้งแต่จวนแห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'ฮูหยิน' และลูกสมุนตัวน้อยก้าวเข้ามา!หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดเกราะอ่อนเรียบร้อย กวนเฟิงก็หอบม้วนรายงานการทหาร มุ่งหน้าไปยังโถงอาหารใหญ่เพื่อรายงานสถานการณ์ประจำวันต่อท่านแม่ทัพตามหน้าที่เมื่อเดินเข้าใกล้โถงอาหาร แท

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนพิเศษ 3 ลูกบุญธรรมจอมแสบ

    กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นปี จวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณยังคงตั้งตระหง่านอย่างยิ่งใหญ่และสงบสุข... หรืออย่างน้อยก็สงบสุขในสายตาของคนภายนอกยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) ณ ศาลาพักผ่อนกลางสวนหิน เยวี่ยชิงฮวนในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าคราม กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้บุนวม มือหนึ่งถือพัดจื่อถานโบกไปมา อีกมือหนึ่งคีบขนมกุ้ยฮวาเข้าปากบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า มีลูกคิดไม้ขอบทองคำและสมุดบัญชีกองโตวางอยู่ แต่วันนี้ยอดนักบัญชีแห่งจวนแม่ทัพกลับไม่มีสมาธิจะหยิบจับมันเลยแม้แต่น้อย"เฮ้อ... น่าเบื่อยิ่งนัก" ชิงฮวนพ่นลมหายใจออกมายืดยาวเป็นรอบที่สิบของวันอาเป่าที่ยืนคอยโบกพัดอยู่ข้างๆ เลิกคิ้ว "ฮูหยินเบื่ออันใดหรือขอรับ? กิจการร้านผ้าก็กำไรงาม ร้านสุราก็ลูกค้าเนืองแน่น คลังสมบัติก็เพิ่งได้ทองคำแท่งมาเพิ่มอีกสามหีบ ชีวิตฮูหยินยามนี้สุขสบายเยี่ยงเทพเซียนบนสวรรค์แล้วนะขอรับ""ก็เพราะมันสุขสบายเกินไปน่ะสิ!" ชิงฮวนผุดลุกขึ้นนั่ง ขยี้ผมตนเองจนยุ่งเหยิง "ไม่มีพวกป้าสะใภ้หน้าหนามาให้ด่าทอ ไม่มีขุนนางกังฉินมาให้เปิดโปง ไม่มีแม้แต่ตาเฒ่าหน้าอสูรมาคอยกวนโมโหข้าเลย! ช่วงนี้ตาแก่นั่นเอาแต่ขลุกอยู่ที่ค่ายทหารเตรียมการฝึก

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนพิเศษ 2 การกลับมาของจัวอีอี

    ล่วงเข้าสู่ฤดูสารท บรรยากาศในเมืองหลวงเริ่มเย็นสบาย ใบไม้สีเหลืองทองร่วงหล่นปูลาดไปตามท้องถนนณ บริเวณหน้าประตูจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณอันโอ่อ่าและน่าเกรงขาม ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่งกำลังยืนสอดส่ายสายตาอยู่ด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆสตรีนางนั้นสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายหยาบๆ สีมอซอที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน สภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงไร้ซึ่งปิ่นปักผมหรือเครื่องประดับใดๆ ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้ซูบตอบและหมองคล้ำ ซ้ำยังมีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก ราวกับเพิ่งผ่านความยากลำบากแสนสาหัสมาหมาดๆนางคือ 'จัวอีอี' อดีตคุณหนูตระกูลจัว... เจ้าสาวตัวจริงที่หนีตามบัณฑิตยากไร้ไปในวันวิวาห์พระราชทานนั่นเอง!"ฮึก... สวรรค์ช่างโหดร้ายกับข้านัก..."จัวอีอีสะอื้นไห้ พิงกำแพงอิฐหน้าจวนแม่ทัพอย่างหมดเรี่ยวแรงย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน นางหลงเชื่อลมปากอันหวานหูของบัณฑิตหนุ่มรูปงาม หอบเงินทองของมีค่าหนีตามเขาไป หวังจะได้ใช้ชีวิตคู่ฉันสามีภรรยาที่เรียบง่ายและเปี่ยมสุข ทว่า... ความเป็นจริงช่างโหดร้าย บัณฑิตผู้นั้นหาใช่คนดีไม่ พอเงินทองที่นางขโมยมาเริ่มร่อยหรอ สันดานดิบของเขาก็เผยออกมาเขาเริ่มติดการพนัน ดื่มสุราเมามาย พอขอกินไม่ได้ก็ล

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนพิเศษ 1 บันทึกรักลับๆ ของท่านแม่ทัพ

    ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) อากาศในฤดูวสันต์กำลังเย็นสบาย ภายในห้องหอของจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนสีนวลตาเฮ่อเหลียนเซียวนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ มือซ้ายถือตำราพิชัยสงคราม ทว่าสายตาคมกริบกลับมิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขากำลังจับจ้องไปยัง 'ร่างโปร่งบาง' ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตาอย่างหลงใหลเยวี่ยชิงฮวน... ฮูหยินรักของเขากำลังสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อนิ่ม ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นหลวมๆ ด้วยปิ่นหยก บนตักของเจ้าตัวมีหีบไม้ใบเล็กที่เปิดอ้า เผยให้เห็นก้อนทองคำและตั๋วเงินปึกใหญ่ มือเรียวหยิบก้อนทองขึ้นมาขัดถูด้วยชายเสื้อจนขึ้นเงา ก่อนจะนำมาแนบแก้มแล้วถูไถไปมาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่"หนึ่งหมื่นตำลึง... สองหมื่นตำลึง... อา... ทองคำจ๋า เจ้าช่างหอมหวานและเย็นชื่นใจเสียจริง!" เสียงหวานเจื้อยแจ้วพึมพำกับก้อนทอง ราวกับกำลังบอกรักสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้าเฮ่อเหลียนเซียวมองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆผู้คนในเมืองหลวงต่างก็คิดว่า ท่านแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณผู้ยิ่งใหญ่ โชคร้ายที่ถูกตระกูลเยวี่ยหลอกลวง ยัดเยียด

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนที่ 20 ร้านซาลาเปา และเกี้ยวหลังใหม่ (จบ)

    ลมหนาวยามดึกพัดบาดผิวจนเยวี่ยชิงฮวนต้องห่อไหล่เข้าหากัน ชายหนุ่มในชุดบุรุษสีเข้มเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันมืดมิดของเมืองหลวงด้วยความระแวดระวัง แม้ในใจจะแอบเจ็บปวดที่ต้องทิ้งจวนแม่ทัพมา แต่พอเอามือตบหน้าอกที่ตุงไปด้วยตั๋วเงินปึกใหญ่ ความเศร้าก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงไปได้บ้าง"มีเงินเสียอย่าง อยู่ที่ใดก็ไม่อดตายหรอกน่า..." ชิงฮวนพึมพำปลอบใจตนเองเขาตั้งใจจะไปรอที่ประตูเมืองฝั่งใต้ ทันทีที่ประตูเมืองเปิดในยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) เขาจะปะปนไปกับขบวนพ่อค้าเร่ เดินทางลงใต้ไปตั้งรกรากใหม่ เปิดเหลาอาหารเล็กๆ สักแห่ง หรือไม่ก็เปิดโรงรับจำนำ ใช้ชีวิตเป็นเถ้าแก่เยวี่ยผู้มั่งคั่งและหล่อเหลาแผนการหนีช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!ทว่า... สวรรค์มักจะชอบเล่นตลกกับคนหน้าเงินเสมอจ๊อกกกก~เสียงคำรามกึกก้องไม่ได้มาจากท้องฟ้า แต่มันมาจากกระเพาะอาหารของคุณชายรองเยวี่ย!ชิงฮวนชะงักฝีเท้า ยกมือขึ้นกุมท้องตนเองหน้ายู่ "โธ่เอ๊ย... มัวแต่โศกเศร้าคร่ำครวญเขียนหนังสือหย่าจนลืมกินมื้อดึกเลย หิวยิ่งนัก!"เขาเงยหน้าขึ้นมองประเมินระยะทาง ยามนี้เขาเพิ่งหนีห่างจากจวนแม่ทัพมาได้แค่สามลี้เท่านั้น แต่ด้วยความที่ไม่ได้ออกกำล

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนที่ 6 รองแม่ทัพกวนเฟิง กับความสับสนในชีวิต

    แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณ เสียงฝีเท้าของม้าศึกหลายสิบตัวควบตะบึงฝุ่นตลบ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูจวนอันโอ่อ่าชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะสีเงินวาววับกระโดดลงจากหลังม้าอย่างทะมัดทะแมง ใบหน้าคร้ามแดดมีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านหางตา บ่งบอกถึงการผ่านศึกสมรภูมิมาอ

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนที่ 4 ปฏิบัติการ "ฮูหยินยอดแย่" เริ่มต้นขึ้น!

    แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาแยงตาคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เยวี่ยชิงฮวนครางฮือในลำคอ พลิกตัวหนีแสงสว่าง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังคงตึงแน่นของตนเองเบาๆเมื่อคืนนี้ หลังจากที่เขาสวาปามไก่ย่างตัวอวบอ้วนไปจนเหลือแต่กระดูก ดื่มน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมจนหยดสุดท้าย เขาก็หมายมั่

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนที่ 3 เชยคางคนงาม... ฮูหยินไฉนมีลูกกระเดือก?

    กาลเวลาภายในห้องหอราวกับหยุดนิ่ง เยวี่ยชิงฮวนนั่งตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจจนหน้าผากเนียนมีหยาดเหงื่อผุดซึม ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง แก้มทั้งสองข้างของเขายังคงป่องนูนเพราะถั่วลิสงและขนมกุ้ยฮวาที่อัดแน่นอยู่เต็มกระพุ้งแก้มเงาดำของร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาใกล้จนได้กลิ่นสุรามงคลจางๆ ผสมกับกลิ่นกายบุรุษที่ให้คว

  • ชายาตัวป่วนของท่านแม่ทัพ   ตอนที่ 2 ห้องหอมหาภัย กับขนมมงคลที่หายไป

    เยวี่ยชิงฮวนก้าวเท้าออกจากเกี้ยวเจ้าสาวด้วยท่วงท่าที่พยายามทำให้ดูนุ่มนวลที่สุดเท่าที่บุรุษผู้ไม่เคยสวมใส่กระโปรงจะพึงกระทำได้ มือหนาของเฮ่อเหลียนเซียวที่กุมมือเขาไว้นั้นร้อนผ่าวราวกับเตาผิงไฟในฤดูเหมันต์ ความร้อนนั้นแผ่ซ่านผ่านแถบผ้าไหมสีแดงที่มัดข้อมือเขาไว้ ทะลุเข้าสู่ผิวเนื้อจนชิงฮวนลอบสะดุ้งต

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status