Alle Kapitel von เพื่อนร้ายองศารัก: Kapitel 21 – Kapitel 30

ตอน 15 งั้นเราก็เฬวกันทั้งคู่องศาเดินผ่านห้องน้ำชั้นล่าง คนเยอะทั้งชายหญิงมักมั่วสุมกันอยู่ในนั้นถึงแออัดไปด้วยผู้คนแต่ก็เห็นแผ่นหลังไอ้เด็กเวรนั่นแวบ ๆ เขายกมุมปากก่อนจะก้าวขากว้างๆ ไม่กี่ก้าวก็ถึงโต๊ะเป้าหมายชายหนุ่มเคยมาที่นี่แล้ว ซึ่งตอนที่ออมบอกแบบบังคับเขาไม่ทันนึกว่าที่ไหน พอน้องรหัสส่งโลมาก็รู้ทันที ถึงอย่างนั้นไม่บ่อยเท่าร้านประจำ ผับเอ็นเจเป็นสถานบันเทิงที่นิยมสำหรับหมู่วัยรุ่นและวัยทำงาน ร่างสูงมาถึงโต๊ะ กดตามองใบหน้าสวยแดงนิด ๆ จะว่าเมาง่ายคงไม่ใช่ยัยออม เพราะเธอคอแข็งอยู่ ไม่เหล้าแรงก็โดนมอมให้ดื่มเยอะ“ฉันเมาแล้วใช่ไหม เห็นนีลเป็นไอ้องศา” ออมชี้นิ้วใส่คนตรงหน้าพร้อมขยี้ตาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ขมวดคิ้วพยายามจ้องชัด ๆ“ฮึ! ขนาดเมายังจำได้ ไง” องศานั่งลงข้างคนตัวเล็ก ที่นั่งเป็นมุมกำแพงพอดี มันดูส่วนตัวตามที่ว่า ชายหนุ่มมองแก้มแดงผ่านแสงไฟหลากสี“มาทำอะไร กูกำลังเดตกับแฟนอยู่นะ เสียบรรยากาศ”ยังมาบอกว่าเสียบรรยากาศ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่รักมากรักหนา ขนาดโดนมอมเหล้าขนาดนี้ยังคิดว่ามันเป็นคนดีโรแมนติก คนมีแฟนท่าจะเพ้อฝันเก่งแบบนี้ทุกคนเลยรึเปล่า“มาดูว่ามึงเสร็จมันไปยัง” ข้ออ้

นีลโทรมาบอกออมว่า ตัวเองขอกลับก่อนเพราะมีธุระด่วน ไม่ทันที่ออมจะเอ่ยถามอะไรออกไปสายก็ถูกตัดอย่างไว หญิงสาวมองหน้าจอว่างเปล่าแล้วถอนหายใจ หัวสมองค่อย ๆ คิดตามคำพูดว่ามีธุระ สำคัญขนาดไหนถึงทิ้งเธอไว้ที่นี่ตามลำพังพยายามคิดบวกว่า อาจเป็นเรื่องสำคัญจากคนที่บ้านก็เป็นได้ ในเมื่อเราคบกันแล้ว เรื่องความเชื่อใจย่อมต้องมาก่อนอารมณ์ ทว่าเราคบกันครอบครัวไม่รู้ ยกเว้นเธอไม่มีครอบครัวให้บอกออมนั่งลงหยิบแก้วน้ำสีอำพันแล้วยกดื่ม รสชาติฝาดบาดคอก็ไม่หวั่น เพื่อดื่มดับความร้อนรนในใจ“มันว่าไง”“เขาบอกกลับก่อน มีธุระ”“มึงก็เชื่อ?”“อืม ช่างเถอะ เขาคงมีธุระจริงๆ”ออมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วดื่มต่อ เสียงเพลงจากดีเจช่วยบรรเทาความคิดเล็กคิดน้อยให้หายจากหัวสมอง ยิ่งดนตรีดังกระหึ่มยิ่งดื่มเหล้ามากขึ้นตามอารมณ์ในตอนนี้ และเหมือนไม่มีวี่แววจะหยุด จนกระทั่งองศาจับข้อมือสวยชะงักไว้แล้วดึงแก้วออกจากมือ“พอแล้ว เดี๋ยวเมา”“กูอยากเมา ไม่ได้เหรอ” ออมหันขวับมอง พูดเสียงยานลากยาว เอียงตัวเข้าใกล้องศาพลางปราดมองดุ ทว่ายื่นมือหยิบแก้วที่เขาตั้งห่างจนได้และครอบครองไว้สำเร็จ เธอฉีกยิ้มแล้วกระดกต่อหน้าเพื่อนสนิทอย่างยี

@ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์สองวันต่อมา...“มึงตั้งใจเรียนก่อนดิ๊ เหม่อเชี่ยอะไรไม่รู้”“คนไม่มีแฟนไม่เข้าใจหรอก ว่าการรอทรมานแค่ไหน” คำพูดเศร้าใจแต่ก็กลับตั้งใจเรียน ฟังอาจารย์สอนต่อ ทว่ามันไม่เข้าหูเลยสักนิด สมองโฟกัสเรื่องอื่น แฟนเธอหายไปตั้งแต่คืนนั้น สองวันแล้วที่ไม่ได้ข่าวคราว“ความรักไว้ช่วงพัก ตอนนี้เรียนก่อน อาทิตย์หน้ามีควิซ” ขุนเขาพูดขึ้น เรื่องรักก็พอเข้าใจ เรื่องเรียนก็สำคัญ อย่างน้อยอกหักยังมีเรียนมีต้องศึกษาทุกวัน“กูอยากจะบ้าตาย” ออมยีหัวตัวเอง ฟุบหน้าลงบนโต๊ะเรียนหลังเลิกเรียนออมมานั่งโต๊ะม้าหินอ่อนลานเกียร์เหมือนเช่นทุกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กไลน์ส่วนตัวแฟนหนุ่มด้วยหัวใจที่ซึมเซานัก ตั้งแต่เขาลากลับก่อนแล้วทิ้งเธอไว้ที่ผับ ไม่ได้ส่งข้อความหรือแม้แต่โทรเบอร์ก็ไม่มีสักสายไม่รู้เกิดอะไรขึ้นร้ายแรงถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น ซ้ำเสียงก็ดูสั่นกังวลจนเธอเองนึกเป็นห่วง ที่บ้านเกิดปัญหาใหญ่อะไรรึเปล่า“อะ! หลานรหัสกูฝากน้ำมาให้”องศาวางแก้วน้ำชาเย็นลงบนโต๊ะตรงหน้าออม หลานรหัสเขาใจดีเลี้ยงน้ำคนละแก้ว ซื้อให้ทุกคนไม่เว้นแต่คนไม่เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ ใจป๋าได้ไอ้ขุนเขา แฟนมันนี่

@ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์หลังจากที่องศากลับไปแล้ว ออมนั่งสงบสติอารมณ์ต่ออย่างใจเย็น ถอนหายในเฮือกใหญ่ ถอดแว่นตาออกแล้วนวดเบาๆ ข้างขมับ ทำไมแทนที่เธอจะรู้สึกดีที่ได้ปกป้องแฟนหนุ่ม กลับรู้สึกแย่ลงจนใจหล่นวูบวาบขึ้นกลางอก ร้อนผ่าวเหมือนมีเปลวไฟมาหล่อหลอมอย่างไรอย่างนั้น“ไอ้ออม ทำไมมึงนั่งคนเดียว ไอ้องศาล่ะ?”ขุนเขากับไอรีนมาที่โต๊ะ เมื่อเห็นว่าเหลือแค่เพื่อนสาวคนสนิทคนเดียวก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที จะว่ายังไม่ถึงก็ไม่ใช่เห็นแก้วน้ำวางอยู่สองอัน สังเกตสีหน้าตึงของออมแล้วเหมือนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างที่พวกเขาไม่อยู่“มึงจะไปถามหาคนเลวอย่างไอ้บ้านั่นทำไม ปล่อยมันไปไกล ๆ กูเกลียดมัน”ออมสวมแว่นตากลับอย่างเดิม โพล่งออกมาใส่อารมณ์อย่างแดกดัน พึ่งจะสงบจิตสงบใจไม่ทันไร ได้ยินเพื่อนอีกคนเอ่ยถึงอีกแล้ว หญิงสาวกัดฟันแน่นยามที่คำพูดร้าย ๆ ออกจากปากหนาของคนที่เธอพึ่งทะเลาะ“อะไรกันวะ มึงทะเลาะกับมัน?”“เออ มันอยากใส่ความแฟนกูนัก”ขุนเขาพอจะต่อเรื่องราวของสองคนเพื่อนสนิทได้แล้ว ทั้งสองคนเป็นพวกปากเปราะใช้คำพูดตรงไปหน่อย ชายหนุ่มถอนหายใจนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับออม ส่วนไอรีนนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับออม

@มหาวิทยาลัยKวันต่อมา…องศามาเรียนคาบบ่ายด้วยสภาพหน้าตึงขรึม เมื่อวานเขาดื่มเหล้าย้อมใจที่ร้านประจำจนเจ้าของส่ายหน้า ไปตั้งแต่ทะเลาะกับเพื่อนสนิทกลับคอนโดเที่ยงคืน สภาพเช้านี้แฮงค์มากแต่ต้องมาเรียน เพียงเข้าคลาสมาก็ตรงไปนั่งอีกฝั่งของขุนเขา โดยที่เขาไม่สนใจมองเพื่อนตัวเล็กอย่างออม ชายหนุ่มตั้งใจฟังอาจารย์สอน พลางควงปากกาในมือเล่นเหมือนทุกวัน“ตอนเย็นไปร้านเฮียแจ็คปะ ไอรีนอยากทานข้าวร้านนั้น”“ไม่อะ กูจะไปเตะบอล” องศาตอบกลับเสียงเรียบ นานแล้วที่เขาไม่ได้ยืดเส้นยืดสาย วันนี้หลังเลิกเรียนไม่ต้องทำอะไร วอร์มตัวรอไปเตะบอลกับเด็กคณะตัวเองสักรอบการเรียนวันนี้มันอึดอัดจนขุนเขาถอนหายใจแล้ว หายใจเล่า ชายหนุ่มไม่เคยอยู่ตรงกลางตั้งแต่ปีหนึ่งยันตอนนี้ เพราะเพื่อนไม่เคยทะเลาะกันร้ายแรงถึงขั้นไม่พูดจากัน“ออม มึงช่วยจดข้อนั้นหน่อย ใส่สมุดก็ได้”ขุนเขาขอความช่วยเหลือเพื่อนผู้หญิงคนเดียว เห็นเจ้าตัวนั่งเงียบก็เลยชวนคุย พลางมองเพื่อนสองคนสลับกันไปมาจนคอแทบเคล็ดออมพยักหน้าเปิดกล่องปากกาเพื่อหยิบแท่งคู่ใจ ทว่ามันไม่ได้อยู่ในนี้ หญิงสาวส่งมือควานหาในกระเป๋าสะพายก็ไม่เจอ ก่อนสายตาดันสบเข้ากับมือแกร่งที่