Mag-log in
KARA'S POV
“Sumama ka sa’min, okay?” sabi ni Sancha pagkatapos kong matapos mag-empake ng gamit ko.
Katatapos lang ng huling subject namin for the afternoon session, at alas-sais na ng gabi. Isa-isang nagbubukas ang mga ilaw sa hallway at classroom, kita mula sa bintana sa tabi ng upuan ko.
“Clubbing?” tanong ko.
“Ano pa ba?” sagot ni Sancha. “Academic Break na next week, so hindi na tayo magkikita. Alam mo naman kung gaano ka-strict ang dad mo. Kahit walang pasok, hindi ka pa rin pinapalabas.”
Sumabat si Louisse habang inaayos ang gusot niyang buhok, maingat na tinatali. “Totoo. Para kang grounded kahit walang klase.”
“Hello, naka-uniform pa tayo, mga tanga,” sabi ko sabay scoff. “Hindi tayo papapasukin ng security at bouncers. Naka-ID pa tayo, oh.”
Papalayo na sana ako nang bigla akong hilahin ni Sancha sa braso. Napalingon ako sa kanya at nakita ko ang pilyang ngiti sa labi niya.
“Sa tingin mo ba i-i-invite kita nang hindi ako prepared?” sabi niya habang binubuksan ang bag niya at inilalabas ang dalawang dress.
Napahiyaw kaming tatlo at nagyakapan. Sigurado kaming makakalusot kami sa security mamaya. Hindi na kami minor. Pwede na kaming mag-club. At sanay na rin naman akong magsinungaling kay Daddy kapag lalabas ako. Sinasabi ko lang na mag-o-overnight ako kina Sancha o Louisse dahil may tatapusin kami. Lagi naman siyang busy sa trabaho, kahit bantay-sarado pa rin ako.
Diretso kami sa dorm nina Sancha at Louisse. Pagpasok pa lang namin, nagkalat na agad ang mga gamit—sa kama, sa vanity, sa bawat sulok ng kwarto. Normal na ‘yon kapag sabay-sabay kaming nagre-ready. Parang mini fashion show na may kasamang makeup tutorial sa maliit nilang space.
“Bilisan niyo, girls! Late na!” sigaw ni Louisse habang sinisindi ang malaking ring light nila.
Lumapit ako sa salamin at kinuha ang napili kong dress mula sa bag ni Sancha. Itim, fitted, at sobrang ikli—halos kasing-ikli ng pasensya ni Daddy sa mga kalokohan ko. Pag-angat ko pa lang, napa-squeal si Louisse.
“Grabe, Kara. Papatayin ako ng mom ko kung magsusuot ako ng ganyan,” sabi niya, halatang bilib.
Tinaasan ko siya ng kilay at ngumiti nang mayabang.
“Well, buti na lang hindi siya ang mom ko.”
Isinuot ko ang dress. Agad kong naramdaman ang lamig ng tela na kumakapit sa balat ko na parang pangalawang balat. Sakto ang fit sa baywang ko at tama lang ang bagsak sa balikat. Sa bawat malalim na hinga ko, mas lumalantad ang cleavage ko. Hindi ko alam kung excitement ba o kaba ang gumagapang sa balat ko, pero isang bagay ang sigurado—hindi ako uuwi ngayong gabi na walang nangyayari.
Tumayo ako at umikot sa harap ng salamin. Sobrang ikli nito na isang maling galaw lang, baka pati kaluluwa ko makita na. Pero perfect ito para sa gabing hindi para sa pagiging mahinhin.
Full glam ang peg ko sa makeup. Smokey eyes, winged liner na kayang pumatay ng kaluluwa, at overlined red lips—'yung tipong kayang magpa-uhaw sa lalaki sa isang ngiti lang. Saglit akong tumitig sa repleksyon ko.
Damn, ang ganda ko! Napangiti ako sa sarili ko.
Hell, gusto kong makipag-make out tonight. Walang pangalan, walang introductions, at pure init lang.
Pagkatapos naming mag-ready, inayos namin ang “proof” namin. Umupo kami sa sahig na parang mga kriminal na gumagawa ng alibi.
“Ayan. Kunwari may ginagawa tayong project,” sabi ni Louisse habang nagpapanggap sa video na gumagawa kami ng scrapbook.
Kumuha ako ng pictures ng mga papel, laptop, at ballpen na nakakalat sa mesa. Pinili ko pa ang best angle para mukhang legit.
“Paano yung outfits natin?” tanong ni Louisse.
“I-edit ko na,” sagot ni Sancha.
Pagkatapos niyang mag-edit, sinend ko lahat kay Daddy.
Dad, nasa bahay ako ni Sancha. May kailangan kaming tapusin for tomorrow.
Hindi pa rin ako kontento, kaya nag-send pa ako ng video ni Sancha na kunwari nagre-recite.
“Ang galing mo umarte. Pwede ka nang mag-movie,” biro ko.
“Hindi ‘to N*****x, girl,” sagot niya sabay tawa.
Makalipas ang ilang segundo, nag-reply si Daddy.
Okay. Don’t go home late.
Napatigil ako.
Humiga ako sa kama nila habang nagta-type.
Late? Hindi nga ako uuwi.
Nagkatinginan kaming tatlo, tapos sabay-sabay kaming sumigaw.
Mabilis ulit nag-reply si Daddy.
Just be safe.
Pagdating namin sa club, parang gumaan ang dibdib ko. Malakas ang music, mabigat ang bass, at parang sumasabay ang tibok ng puso ko sa bawat beat. Kumikislap ang neon lights, halos parang buhay. Kahit nasa entrance pa lang kami, ramdam ko na agad ang vibe.
Pagpasok namin, halos hindi pa ako nakakahinga nang iniwan na ako agad ng dalawa. Nakahanap na sila ng mga lalaking type nila at kumapit na doon.
Ako? Diretso sa bar.
Umorder ako ng drink, at habang naghihintay, may konting hilo na akong nararamdaman. Hindi ko alam kung sa alak ba o sa anticipation. Iba ang pakiramdam, parang may paparating, parang may mangyayari.
Ilang sandali pa, may lalaking umupo sa tabi ko—walang paalam at walang salita.
Sumulyap ako sa kanya at ang unang napansin ko ay ang leeg niya. Puno ng tattoo. Hindi lang basta tattoo—yung tipong sinadyang ilagay para painitin ang dugo mo. Napansin ko rin ang piercing sa kaliwang tenga niya na kumikislap sa ilaw ng bar. Naka-white long sleeves siya, medyo bukas sa itaas, kita ang collarbone.
Malinis, maputi, at nakakaakit.
At ang relo niya?
Sobrang mahal. Yung tipong hindi ko mabibili kahit ibenta ko pa ang sarili ko at kaluluwa ko. May kuwintas din siyang suot, hindi lang pang-design—signature piece talaga.
Rich bad boy energy. Favourite ko ‘yan!
“One shot of tequila, please,” sabi niya sa bartender, firm at sobrang sexy ang English.
Napatingin ako sa kanya. Nahuli niya akong nakatitig at dahan-dahang tinaasan ng kilay, parang nang-aasar.
Doon ko siya nakita nang maayos.
Damn! Ang gwapo niya.
Hindi ‘yung campus crush lang—’yung rich boy with daddy issues na kayang sirain ang emosyon mo pero worth it pa rin.
Matangos ang ilong, mapupulang labi, at makakapal na kilay. Mahahabang pilikmata at mas makinis pa ang balat kaysa sa akin, kahit may twelve-step Korean skincare routine pa ako.
“Why are you staring at me, hm?” tanong niya.
Damn.
Muntik na akong mabulunan. Ang boses niya—malalim, may accent, at delikadong nakakaakit.
God, bakit mo ako tine-test?
Hindi ko na alam kung paano nangyari, pero pagkamulat ko, nasa dance floor na kami. Magkadikit ang katawan namin, mainit ang hininga niya sa leeg ko, at naghahalikan na kami—halik na may halong alak, pagnanasa, at kawalang-ingat.
Magkakasalikop ang dila; sinisipsip ang labi. Walang pakialam kung may nakakakita. Mas nagiging matapang ang mga kamay niya, gumagala sa bewang ko, sa kurba ng katawan ko, sa pwet ko, minsan umaakyat sa dibdib ko o bumababa sa tiyan ko. Wala akong pakialam. Hindi ko siya kilala, pero gusto ko ang ginagawa niya, at gusto ko siya ngayong gabi.
“Let’s get a room,” bulong niya sa tenga ko.
Paos ang boses niya, pagod at gutom.
Tumingin ako sa kanya.
Damn.
Mukhang mag-e-enjoy ako sa gabing ‘to.
KARA’S POVHindi ko ito maintindihan.Kahit ilang beses ko pang balikan sa isip ko ang naging pagpupulong na iyon, kahit gaano karaming paliwanag ang pilitin kong buuin para magkaroon ito ng kahulugan, wala pa rin sa mga iyon ang nagiging tama. Ang hiling ni Mr. Stewheinz na araw-araw akong mag-report sa kanya ay mali sa paraang hindi ko maipaliwanag nang maayos.Hindi ako sekretarya. Hindi ako personal assistant. At lalong hindi ako ang taong uutusan niya sa kahit anong bagay.“Isa akong engineer,” mahinang bulong ko habang nakaupo sa aking mesa, nakatitig sa mga site plan sa screen ng computer ko ngunit hindi ko naman talaga nakikita ang mga ito. “Hindi kung ano man itong ginagawa ko.”Nakatigil ang mga daliri ko sa ibabaw ng keyboard, naninigas at puno ng inis. Ang mga engineer ay dapat nasa site, dumadalo sa mga meeting, lumulutas ng mga problema, at gumagawa ng mga bagay na may tunay na halaga. Hindi nagsusumite ng araw-araw na repor
THIRD PERSON'S POVHindi na nag-abala si Finnian Matthew Stewheinz na buksan pa ang mga ilaw nang makapasok siya sa kaniyang condominium.Marahang nagsara ang pinto sa kaniyang likuran, na para bang ikinulong siya sa isang espasyong binubuo lamang ng salamin, bakal, at katahimikan. Inihagis niya ang kaniyang mga susi sa console table, at ang tunog ng metal ay umalingawngaw sa malawak at halos walang lamang silid.Habang naglalakad patungo sa sala, niluwagan niya ang kaniyang kurbata at tuluyang hinubad ito, na para bang buong araw siyang sinasakal nito. Sa labas ng malalawak na bintana, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod—buhay na buhay, walang tigil, at walang katapusan. Ngunit sa loob niya, pagod lamang ang nangingibabaw.Marahan siyang bumagsak sa sofa at itinakip ang isang braso sa kaniyang mga mata. Mabagal at kontrolado ang pag-angat at pagbaba ng kaniyang dibdib, na para bang pinipilit niyang ipaalala sa sarili kung paano muling huminga.
KARA'S POVMarahang nagsara ang pinto pagkakalabas ni Mr. Stewheinz, ngunit nanatili ang bigat ng presensiyang iniwan niya sa silid, na tila makapal na usok na ayaw maglaho. Samantala, napabuntong-hininga si Mr. Lu at sumandal sa kanyang upuan. Marahan niyang minasahe ang sentido habang pilit na ngumingiti.“Hay…” malalim niyang buntong-hininga. “Palpak ang naging pag-uusap natin.”Tahimik lang akong nakatayo, mahigpit na magkahawak ang mga kamay sa harapan ko.“Hindi niya tinanggap ang bagong proposal,” pagpapatuloy ni Mr. Lu. “Wala man lang kahit kaunting senyales na handa siyang pag-isipan iyon.”Dahan-dahan akong tumango. Hanggang ngayon ay mabigat pa rin ang dibdib ko matapos ang biglaang pagkikita namin ni Finnian.Bigla niya akong tiningnan nang diretso, na para bang may sinusukat siyang bagay na hindi ko nakikita.“Engr. Viancé,” bigla niyang sabi, “alam mo ba kung bakit isinama kita rito ngayong araw?”
KARA'S POVMakalipas ang Isang Taon...Tahimik na nakatayo sina Sancha, Louisse, at Aaron sa likuran ko habang pababa akong nag-i-scroll sa screen. Nangangatog ang mga daliri ko sa pagkakahawak sa mouse. Mahina lamang ang ugong ng computer, ngunit natatabunan iyon ng malakas na tibok ng puso ko. Parang walang katapusan ang listahan ng mga pangalan, na tila sinasadya kaming subukin—ang pasensya namin, at pati na rin ang katinuan namin.“Dahan-dahan lang,” mahinang bulong ni Louisse habang hinahawakan ang likod ng upuan ko. “Masyado kang mabilis mag-scroll. Baka may malampasan ka.”“Hindi ko mapigilan,” mahina kong sagot, tuyong-tuyo ang lalamunan ko. “Parang lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba.”Napatawa nang kinakabahan si Aaron. “Matapos ang lahat ng dugo, pawis, at puyat... ito na 'yon. Isang scroll lang ang magpapasya sa lahat.”Humalukipkip si Sancha habang kinakagat ang ibabang labi. “Anuman ang mangyari, ginawa natin ang
KARA'S POVHindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas na iyon, pero buong puwersa kong sinuntok ang likuran niya. Hindi niya iyon inaasahan.Napasubsob siya sa unahan, nabitawan ako, at napahandusay malapit sa labasan ng club. Nang makalaya ako, nanghina ang mga tuhod ko, pero sapat ang galit na nag-aalab sa dibdib ko para manatili akong nakatayo. Itinuro ko siya habang nanginginig ang buo kong katawan, at mas malakas pa sa musikang umaalingawngaw mula sa loob ng club ang boses ko.“Bakit mo ginawa 'yon kay Aaron?!” sigaw ko. “Ano bang problema mo?!”Napatawa siya nang mapakla at puno ng panunuya habang hinihimas ang likod ng ulo niya, na para bang biro lang ang lahat ng ito. Pagkatapos ay itinuon niya muli sa akin ang malamig at matalim niyang tingin.“Sinabi ko na sa'yo,” mababa ngunit mapanganib niyang wika, “ayokong may ibang lalaking hu—”“HUWAG!” putol ko sa kanya, halos mapasigaw. Lumapit pa ako kahit unti-unti nang kina
KARA'S POVLumipas ang mga araw at sa wakas ay natapos din ang aking OJT. Kasabay ng pagtatapos nito ay ang kakaibang bigat na bumalot sa akin. Nagawa ko ngang malampasan ang lahat, ngunit may bakanteng espasyong hindi ko maipaliwanag.Hindi dumalo si Mr. Stewheinz sa araw ng pamamahagi ng mga sertipiko. Sinubukan kong huwag isipin iyon, pero hindi ko mapigilan ang kirot sa dibdib ko dahil sa pagkawala ng kaniyang presensya—ang paraan ng paglapit niya, ang impluwensiya niya sa akin, at ang lahat ng tungkol sa kaniya.Pinagmasdan ko ang paligid. Halos lahat ng kaibigan ko ay nag-uumapaw sa saya habang tinatanggap ang kani-kanilang sertipiko, handang harapin ang susunod na yugto ng kanilang buhay.Ngunit para sa akin...May kulang."Sa wakas! Tapos na rin tayo!" masayang sigaw ni Sancha bago niya kami niyakap ni Louisse.Nanatili naman si Aaron matapos ang seremonya dahil nagpapatuloy pa rin ang internship niya sa kompanya







