KABANATA 5

KARA’S POV

Suot ko ang isang magenta backless dress, at habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, parang effortless ang elegance ko. Ako na rin ang nag-makeup. Sinabi ko kay Daddy na hindi na kailangang mag-hire pa ng makeup artist kasi kaya ko naman gawin mag-isa. Pinartner ko ang dress sa black stilettos at Chanel sling bag kung saan nasa loob ang essentials ko—lipstick, foundation, phone, at wallet.

Sabi ni Daddy, a-attend kami sa business partnership launch ng Mercer’s Thread at Ayolla Apparel. Isa siya sa mga invited business personalities, kaya isinama niya ako. Naka-black suit siya gaya ng lagi, at suot ang makapal niyang salamin. Biro niya pa na hindi na niya mabilang kung ilang beses na siyang nagpapalit ng glasses simula noong pitong taong gulang pa lang siya.

Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang antukin. Dapat sana lalabas ako kasama sina Sancha at Louisse para mag-club, kahit alam naming pagod kami kinabukasan sa trabaho sa office. Pero sanay na kami. Gabi-gabing puyat has always been normal for us—parang school days lang, laging kulang sa tulog, pagod, at minsan lasing pa.

“Kara, we’re here,” anunsyo ni Daddy.

Siya mismo ang nag-drive, hindi na niya inabala ang driver namin kasi day off nito kinabukasan. Humingi kasi ng permiso yung driver para um-attend ng Family Day ng anak niya sa school, at ayaw ni Daddy na maabala pa siya.

Ang sweet talaga ng dad ko.

“There are so many people,” bulong ko, sapat lang para marinig niya.

“I think there were more people in the clubs you’ve been to, Kara… what do you think?” sabi niya, kaya inirapan ko siya.

Tumawa lang siya at binuksan ang pinto ng kotse para sa akin. Hinawakan ko ang braso niya habang naglalakad kami papasok sa entrance na puno ng magagarang ilaw at dekorasyong bulaklak.

“Good evening, Mr. Viancé!” bati ni Zaniel Mercer.

Kilalang multi-billionaire siya na maraming businesses. Hindi lang negosyo ang pinagkakakitaan niya. At surprisingly, bata pa siya—siguro ilang taon lang ang tanda sa akin. Sumunod na bumati kay Daddy si Madam Rizannon, owner ng Ayolla Apparel. Mula maliit na brand, ngayon isa na siyang malaking pangalan.

“So this is Kara, your only daughter?” sabi ni Mrs. Fing.

Pure Chinese siya pero married sa Filipino kaya dito na siya naninirahan at nagne-negosyo sa Pilipinas.

Halos kilala ko silang lahat. Simula pa noong bata pa ako, lagi akong isinasama ni Daddy sa ganitong mga event. Pero kahit sanay na ako, overwhelmed pa rin ako minsan sa dami ng taong nakakakilala sa kanya. Siguro kaya walang pahinga si Daddy—lagi siyang busy, para takasan yung lungkot niya para kay Mommy. Ayon kay Grandma Andrea, namatay si Mommy matapos akong ipanganak. Kaya sobrang protective si Daddy sa akin. Ako na lang ang natitira sa kanya.

“Mr. Stewheinz, I thought you weren’t coming!”

Parang tumigil ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang surname na ’yon. Lalo na nang sumunod ang pamilyar na tawa at nag-iba agad ang pakiramdam ko.

Bumati si Daddy sa kanya, at nang itulak niya ako ng bahagya para mag-hello, wala akong choice.

“G-Good evening, sir,” mahina kong sabi, nakayuko.

Narinig ko ang mahinang tawa niya. Nang tingnan ko siya, may ngiti siyang mapanloko.

“So, Mr. Finnian Matthew Stewheinz, how is my daughter’s performance lately in your company?” tanong ni Daddy habang may hawak na wine glass.

Umupo siya sa tapat ko at nag-relax sa upuan. Kitang-kita ko ang mga tattoo niya na parang gumagapang sa ilalim ng gray suit niya, lalo na sa leeg. Sobrang gwapo niya… at sobrang hot ngayong gabi.

Pero kailan ba siya hindi?

“Mr. Viancé… your daughter is not performing well,” diretso niyang sabi.

Halos mabulunan ako.

“WHAT?!” bigla kong sabi, napalingon lahat sa table.

Tumawa siya, nakatingin pa rin sa akin nang may halong pang-aasar.

“B-bakit?!” sisimulan ko sana, pero pinutol niya ako.

“Because your daughter is the best intern in my company,” dagdag niya. “Very punctual, passionate, and responsible.”

Biglang napalitan ng paghanga ang mga mukha ng mga tao sa paligid. Naririnig ko ang papuri sa akin, pero hindi ako makapagsalita. Nakatingin lang ako sa lalaking may tattoo, na parang alam ang epekto niya sa akin.

“That’s good to hear. I’m happy… very, very happy,” sabi ni Daddy bago uminom ng wine.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang laging may paraan ang tadhana para pagtagpuin kami, kahit saan pa ako pumunta. Hindi ko rin maintindihan kung bakit kinakabahan ako sa kanya. Siguro dahil may nangyari na sa amin dati.  At kahit anong gawin ko, hindi ko na mabubura ’yon.

Pero kahit gano’n… hindi ko maikakaila na hanggang ngayon, siya pa rin ang nakakagulo sa buong sistema ko. Dahil hindi ko na kaya, nagpaalam ako kay Daddy at sinabing pupunta ako sa powder room. Plano ko na talagang hindi na bumalik at sa kotse na lang maghintay. Pero pagpasok ko sa CR, punô ito. Dahil sa dami ng guests sa event at hotel venue, wala na akong choice kundi lumabas at gumamit ng ibang comfort room.

Hindi ko inaasahan na paglabas ko ay may mainit at matibay na braso na biglang yumakap sa baywang ko. Pagtingin ko ay si Mr. Stewheinz. Nasa likod ko siya, hawak ako, at nakatitig nang direkta sa akin.

At sa sandaling iyon ay isang bagay lang ang sigurado ko. May kakaiba siyang epekto sa akin na hindi ko kayang ipaliwanag.