جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เธอหยิบสลากมาแล้ว แต่ไม่ได้สนใจจะใช้เวลาช่วงเลิกเรียนเดินตามหารุ่นพี่ปีสองเจ้าของรหัสนักศึกษาที่ตนเองได้แม้แต่น้อย ก็อย่างที่บอกว่าเธอต้องการรู้แค่รหัสนักศึกษาของคนที่เป็นสายรหัสเดียวกับพี่กันของเธอเท่านั้น แต่หากถามเขาออกไปตามตรง กันภัยคงไม่มีทางบอก ก็เขาตั้งกำแพงกับเธอขนาดนั้น ซิดนีย์ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมพี่กันไม่รักเธอเหมือนที่เธอรักเขา เธอทั้งรักทั้งใส่ใจขนาดนั้น แต่นับวันเขายิ่งถอยออกห่างจากเธอทีละน้อย ทุกวันนี้ แม้แต่ห้องนอนก็ห้ามเธอเข้า!! คนเดียวที่พอจะช่วยอะไรได้บ้างคงเป็นพี่ชายที่เพิ่งส่งข้อความไปด่านอนเที่ยง ซิดนีย์จะยอมกลืนน้ำลายคุยพี่ชายตนเองดีๆ สักวัน นิ้วเรียวประดับด้วยคริสตัลสีชมพูบนปลายเล็บกดโทรออกหาพี่ชายแท้ๆ ของตนเองทันทีที่ออกจากห้องเลกเชอร์ เธอไม่สนว่าออสโลกำลังทำงาน ขับรถหรือเข้าห้องน้ำ เรื่องของเธอใหญ่ที่สุด (พี่ขับรถอยู่...) น้ำเสียงแบบเดียวกับที่กันภัยมักใช้ปรามเธอเวลาทำตัวไม่น่ารักดังออกมาจากปลายสาย คนตัวเล็กนั่งไขว่ห้างกับม้าหินอ่อนรีบเข้าเรื่องเพื่อไม่ให้เป็นการเสีย

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของลูกสาวมาเฟียผ่านเข้าสู่เดือนที่สามไปได้อย่างราบรื่น แม้จะถูกรุ่นพี่ผู้หญิงหลายคนเขม่นกับนิสัยและการแต่งตัวเกินหน้าเกินตา แต่คนพวกนั้นก็ทำได้เพียงนินทาลับหลังและจิกกัดลอยๆ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าหากนินทาให้เจ้าตัวได้ยิน ซิดนีย์จะเดินมานั่งร่วมวงฟังคำนินทาด้วยทันที เพื่อนในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอมีแบบนับนิ้วได้ ความแสบซ่าเอาเรื่องของเธอกระฉ่อนไปทั้งคณะจนตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นได้ง่าย หากจะมีใครกล้ามาคุยด้วยก็คงมีแค่กริชที่เป็นพี่รหัสกับเอยเอยสาวน้อยนักเรียนทุนที่ไม่มีเพื่อนคบเหมือนกัน ซิดนีย์ไม่ได้ชอบเอยเอยแต่ก็ไม่ได้เกลียด แม้บางครั้งคนตัวเล็กรำคาญจนต้องเดินหนีอีกฝ่าย แต่เอยเอยก็ยังสู้ชีวิตพยายามเข้ามาคุยด้วยอย่างไม่ย่อท้อ ส่วนการไม่มีเพื่อนสนิทไม่ใช่ปัญหาเวลาเรียน เธอเรียนเก่งและฉลาด หลายๆ วิชาก็มีนักศึกษาจากต่างคณะมาเรียนด้วย จึงไม่ใช่เรื่องน่ากังวลเวลาทำงานกลุ่ม “ซิดนีย์~!!” เสียงของเอยเอยดังขึ้นตั้งแต่รองเท้าส้นสูงของเธอเหยียบลงบนบันไดขั้นแรกของคณะ เอยเอยในชุดนักศึกษาขนาดพอดีตัววิ่งเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มด

หลายสัปดาห์ต่อมา เจ้าของร่างบางเดินนวยนาดเข้ามาในคฤหาสน์ โดยมีบอดีการ์ดลากกระเป๋าเดินทางตามหลังมาติดๆ ซิดนีย์กลับจากญี่ปุ่นในช่วงเย็นทันมื้อค่ำอย่างที่รับปากปะป๊ากับหม่ามี้เอาไว้ ของฝากของคนสำคัญเธอถือเข้าบ้านด้วยมือตนเอง ที่เหลือจึงเป็นหน้าที่ของบอดีการ์ดและสาวใช้ “ปะป๊ากับหม่ามี้อยู่ไหนคะพี่นุช” ซิดนีย์หันไปถามสาวใช้ในบ้าน เมื่อเห็นว่าวันนี้บ้านเงียบกว่าทุกครั้ง ทั้งที่ตอนเธอเดินเข้ามาเห็นว่ารถจอดอยู่ครบทุกคัน “คุณท่านกับนายหญิงปลอบคุณออสโลอยู่ที่สระน้ำข้างบ้านค่ะ คุณออสโลกลับมานั่งซึมเกือบสัปดาห์แล้วตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน” คิ้วเรียวเลิกขึ้นกับคำพูดประหลาดที่ได้ยิน พี่ชายเธอกลับมาอยู่บ้าน? แถมคนแบบนั้นน่ะนะ เศร้าเป็น เหอะ! การแสดงของออสโลคงหลอกได้แค่ปะป๊ากับหม่ามี้และแมวเท่านั้นแหละ ซิดนีย์ไม่เชื่อหรอกว่าคนนิสัยเย็นชาแบบนั้นจะทุกข์ร้อนได้ “แล้วพี่กันกลับมาไหม?” เธอไม่สนใจอาการพี่ชายแม้แต่น้อย เลือกที่จะเอ่ยถึงคนสำคัญอีกคนของบ้านที่ผันตัวไปเป็นบอดีการ์ดคู่หูกับพี่ชายตนเองแทน “คุณกันไม่ได้กลับมาค่

ร่างสูงของบอดีการ์ดหนุ่มยืนอยู่หน้าสินค้าประเภทชากาแฟนับร้อยยี่ห้อ เพราะไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้จึงได้แต่ยืนนิ่งปล่อยลูกสาวเจ้าของสายการบินจัดการเลือกสิ่งที่ต้องการด้วยตนเอง “ที่นี่นำเข้าชาจากจีนหลายยี่ห้อเลย บางยี่ห้อตอนนี้ที่จีนยังหายากด้วยซ้ำ” นิ้วเรียวตกแต่งด้วยน้ำยาทาเล็บสีแดงคุณภาพดีหยิบกระปุกชาสีเหลืองมาให้เขาดู “ชาตัวนี้เกรดพรีเมียม โรงงานมีการควบคุมอุณหภูมิในทุกขั้นตอนการผลิต คนจีนชอบชงดื่มกับนมทำให้รู้สึกผ่อนคลาย” เธอสอนเป็นความรู้ให้ ส่วนกันภัยก็ยืนฟังอย่างตั้งใจ เอลลี่วางกระปุกชาลงบนตะกร้าสีดำที่บอดีการ์ดหนุ่มเป็นคนถือ ใช้มือข้างที่คล้องแขนแกร่งอยู่ดึงตัวเขาให้เดินตามไปยังชั้นวางชาอีกประเภท “ที่นี่มีชาดอกไม้ด้วย? ถ้านายชอบฉันอยากให้นายลองดื่มมัน ชาพวกนี้ส่วนมากไม่มีคาเฟอีน มันจะช่วยให้หลับสบายต่อให้เจอเรื่องเครียดขนาดไหนมาก็ตาม” เธอหยิบมันวางลงบนตะกร้าก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างยั่วยวน “ฉันซื้อให้ เผื่อนายจะดื่มแล้วนึกถึงฉัน” มือข้างที่คล้องแขนของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นจับต้นแขนและดึงเข้าหาตัว ส่งผลให้ร่างสูงของบอดีการ์ดของคู่ค้ารา

“พี่กันลงมาได้ยังไง?” เมื่อกี้เธอมัวแต่ตกใจเพราะหงายหลังตกเรือมา ไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เรือเป็นแบบนั้นด้วยซ้ำ “ผมก็ตกเรือเหมือนกัน” เขาตอบทั้งที่ยังกอดเอวเล็กเอาไว้แน่นและใช้สายตาคมมองตามเรือที่กำลังขับวนกลับมารับ “บาดเจ็บหรือเปล่าครับ?” “ไม่เจ็บ” น้ำเสียงห้วนของคนนึกขึ้นได้ว่ากำลังทะเลาะกันกลับมาอีกครั้ง อยากสะบัดตัวเล่นตัวให้เขาตามง้อมากกว่านี้ แค่คลื่นที่กำลังซัดเข้าหาทั้งคู่เป็นระลอกกลางทะเลทำให้ซิดนีย์เลือกที่จะลอยคอนิ่งๆ รอเรือมารับ “ผมต้องทำยังไงคุณหนูถึงจะหายโกรธ” แต่กลายเป็นคนข้างหลังเธอเองที่เหนื่อยกับอาการหมางเมินนี้จึงตัดสินใจถามออกไปตามตรงเป็นครั้งที่สอง “ผมไปส่งเพราะหน้าที่...” “ที่ยืนให้มันล้วงกลางห้างนี่ก็หน้าที่!?” “คุณหนูก็ยืนล้วงผมกลางห้างเหมือนกัน” “ซิดนีย์ไม่เคยทำ!!” คนจำไม่ได้รีบปฏิเสธ “หน้าร้านขายกระโปรงนักศึกษา ถ้าผมไม่ตีมือคุณหนูก่อนผมถูกกำไปแล้ว” เขาเองก็เถียงเธอสู้เหมือนกัน “ฮ่าๆๆ” ในที่สุดคนเล่นตัวก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับเอนศีรษะไปพิงบ่