جميع فصول : الفصل -الفصل 48

ปึก! ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงดังเป็นระยะจนถึงเวลาเช้าตรู่อีกวัน เธอหลับเขาหยุด แต่เมื่อเธอตื่นก็เริ่มสานต่อเกมรักต่อจากครั้งก่อนอย่างขยันขันแข็ง ซิดนีย์เริ่มไม่แน่ใจว่าหมื่นสี่ที่ให้ไป มันต้องขนาดนี้เชียวหรือ “พะ พอแล้ว ซิดนีย์มีควิซ” เธอประท้วงทั้งที่สองฝ่ามือยังคนยันผนังเอาไว้ ชุดนักศึกษาที่เพิ่งสวมใส่เมื่อสิบนาทีก่อนเริ่มยับยู่ยี่จากกิจกรรมที่ทำร่วมกันหน้าประตูห้องพักของบอดีการ์ดหนุ่ม “บะ บอกให้หยุดไง อื๊อ~” เธอเสร็จสมตัวสั่นตอดรัดบุรุษเพศที่สวมเครื่องป้องกันไว้ กันภัยปลดปล่อยในปลอกยางคุณภาพดี ก่อนจะดึงมันออกและทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ ด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยไม่ต่างจากการปลดปล่อยพลังงานเวลาออกกำลังในโรงฝึกบอดีการ์ด ไม่ใช่แค่เธอที่เสื้อยับเหมือนไปฟัดกับหมามา คนหล่อเนี้ยบอย่างกันภัยก็เช่นกัน แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว ทิชชูเปียกจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ในการใช้ทำความสะอาดร่างกายของคนทั้งสอง คนอายุมากกว่าเช็ดทำความสะอาดตนเองอย่างเร่งรีบ จากนั้นจึงบรรจงเช็ดตัวให้ลูกสาวเจ้านายก่อนเป็นลำดับต่อมา

ไอ้โรคจิตนั่นหายเข้ากลีบเมฆนับตั้งแต่วันที่ส่งคลิปมาป่วน และเป็นเรื่องบังเอิญที่เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่อาจารย์ปรเมศวร์ขอลากิจเพื่อไปจัดการธุระส่วนตัวต่างจังหวัด หลังจากออสโลรู้เรื่องที่น้องสาวอย่างเธอถูกพวกโรคจิตตามรังควาน มาเฟียหนุ่มก็มอบหมายให้นทีเป็นคนคอยรับส่งเธอไปเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งซิดนีย์ก็ไม่ได้อิดออดงอแงแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรตอนเย็นเธอกับกันภัยก็ใช้ชีวิตด้วยกันอยู่ดี ปะป๊าไม่ใช่พวกยอมรับอะไรง่ายๆ หากผลีผลามดาหน้าเข้าไปบอกท่านว่าชอบพอกันคงไม่พ้นถูกจับแยก แน่นอนว่าซิดนีย์มีแผนสำรองเป็นการเข้าทางหม่ามี้คนสวย 'ผัวดุ ไม่น่ากลัวเท่าเมียงอน' เจ๊ไข่เป็นคนสอนคำนี้ ซิดนีย์จำได้ขึ้นใจ ร่างเล็กกะทัดรัดเดินนวดนาดไปตามโถงทางเดิน วันนี้เธอเสียเวลาไปกับการแอบเติมลิปสติกในห้องน้ำมา เพราะวันนี้คนที่มารับกลับคือกันภัยไม่ใช่นที คำสั่งพี่ชายก็ส่วนหนึ่ง แต่โดยมากจะเป็นเขาเองที่แลกงานกับนทีเพื่อมารับเธอ เธอมีความสุขแทบบ้า รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอที่หลงเขาหัวปักหัวปำ “ซิดนีย์~” เสียงจ๋องๆ ของใครบางคนดังขึ้นจาก

“ทำไมหน้าลูกเป็นแบบนั้น ซิดนีย์” คำถามจากปากของมาเฟียใหญ่ทำเอาซีกหน้าที่ถูกตบชาขึ้นมายิ่งกว่าเดิม ซิดนีย์ก้มหน้าพยายามหาข้อแก้ตัวที่ฟังดูสมเหตุสมผล ถูกลูกบอลเตะโดนหน้า หรืออุบัติเหตุชนกับอะไรสักอย่างจนได้แผล แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาและมองเห็นลูกน้องของบิดา ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เธอส่งข้อความเรียกใช้ก็ตัดใจ พ่อเธอไม่ใช่คนโง่ ไม่งั้นคงไม่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ “ปะ ป๊าคงรู้แล้ว...” “ให้ตอบ ไม่ใช่ให้ย้อน!” น้ำเสียงกัมปนาทที่ไม่ค่อยได้ยินดังขึ้นจนหลับตาปี๋ มือสั่นเทาของเธอขยุ้มชายกระโปรงพลีตตนเองแน่นไม่กล้าสบตา “ค่ะ ซิดนีย์ทำ” เธอสารภาพอย่างยอมจำนน “พูดให้มันชัดๆ ซิดนีย์ทำอะไร!!” น้ำเสียงทรงพลังตะคอกกลับมา เธอกลัวไปหมด ป๊าไม่เคยตะคอกใส่หน้าขนาดนี้ กันภัยที่เห็นเหตุการณ์เดินเอาตัวเข้ามาบังเธอเอาไว้ เขาเองก็รู้ว่าซ่อนเธอจากป๊าไม่ได้ เพราะนั่นยิ่งทำให้ท่านโกรธ “ไม่ใช่เรื่องของมึง...” น้ำเสียงเย็นเยียบไร้คำสั่งใดๆ ตามมา แต่ฟังปุ๊บแล้วรู้ได้ทันว่าหมายถึง ‘ให้ถอย’ ซิดนีย์รีบขยับตั

ซิดนีย์เดินตามพนักงานบริษัทที่อาสาเดินนำเธอไปส่งยังหน้าห้องผู้บริหาร ร่างเล็กกะทัดรัดอวดหุ่นสวยเดินก้าวขาฉับๆ เรียกสายตาจากพนักงานทั้งชายทั้งหญิงให้หันมามองผู้ชายมักจะมองเธอด้วยสายตาชื่นชม และผู้หญิงก็มักจะมองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยชอบมอง ถ้าบังเอิญสวยแย่งซีนก็ขอโทษด้วย “น้องซิดนีย์” เจ้าของชื่อหันขวับตามเสียง มองหาคนที่บังอาจเรียกชื่อตนเองตีสนิท เธอจำไม่ได้ว่ารู้จักใครในตึกนี้นอกจากพ่อ พี่ชาย กันภัย และนที ผู้หญิงผมลอนสีน้ำตาลยืนส่งยิ้มให้มาแต่ไกล ใบหน้าสวยพอใช้ได้กับแววตาใจดีทำให้เธอเลิกคิ้ว หน้าคุ้นๆ “พี่ใบข้าวไง” อีกฝ่ายเดินเข้ามาหา ให้ซิดนีย์มองหน้าชัดๆ “ตอนเด็กๆ พี่ไปเล่นที่บ้านด้วยประจำ จำได้ไหม?” “อ้อ จำได้แล้วค่ะ สวัสดีค่ะ” ซิดนีย์ยกมือไหว้เพราะเป็นลูกอาดีนส์ ลูกน้องของพ่อ หากจำไม่ผิดแม่ของใบข้าวเองก็เป็นเพื่อนสนิทของแม่เธอ แต่ใบข้าวกลับไม่สนิทกับเธอแม้แต่น้อย เมื่อก่อนใบข้าวมาที่บ้านก็มักจะเล่นกับออสโลผู้เป็นพี่ชายมากกว่า ระหว่างซิดนีย์กับใบข้าวเจอกันแบบ