Chapter 3: Home Is the Worst Place

“K-kuya… saan mo ba ako dinadala?”

Halos mabasag ang boses ko sa panginginig habang pilit kong hinihila ang braso ko mula sa mahigpit niyang pagkakahawak.

Hindi siya sumagot.

Mas lalo lang siyang humigpit.

“Tumahimik ka.”

Mabilis ang mga hakbang niya, halos natitisod ako sa kakahabol. Ramdam ko ang sakit sa pulso ko sa bawat paghila niya, ngunit mas masakit ang kaba na unti-unting sumisiksik sa dibdib ko.

Sa likod namin, naririnig ko ang mga yapak nina Nanay at Tatay.

Pero wala ni isa sa kanila ang pumipigil.

Walang nagtatanong.

Walang nagtatanggol.

Parang… normal lang ang lahat.

Napalingon ako sa paligid.

Pinagtitinginan kami ng mga tao, may ilan pang nagbubulungan. Pero walang lumalapit. Walang gustong makialam.

Sanay na sila.

Katulad ko.

Bigla akong natigilan nang makita ko kung saan kami papunta.

Hindi.

Hindi pwede.

“Huwag… Kuya, huwag dito.”

Nanghina ang tuhod ko.

Ngunit hindi siya tumigil.

Huminto siya sa harap ng isang bahay na pilit kong binubura sa alaala ko.

Kumirot ang dibdib ko.

Dito.

Dito ‘yung lugar kung saan muntik nang mawala sa akin ang lahat.

“Roel!”

Malakas niyang kinatok ang pinto.

Gusto kong tumakbo.

Gusto kong sumigaw.

Pero parang nanigas ang buong katawan ko.

Ilang segundo pa ang lumipas bago bumukas ang pinto.

At doon siya lumabas.

Pareho pa rin ang itsura niya.

Pareho pa rin ang ngisi.

At higit sa lahat—pareho pa rin ang tingin.

Parang wala lang nangyari noon.

“Uy,” natatawa niyang sabi, tila natutuwa pa sa nakita.

“Ano yun pre?” Tanong niya kay Kuya pero hindi iniaalis ang tingin sa akin.

“Hindi ba’t sinabi mong magbabayad ka ng kahit anong halagang sabihin namin basta makasama mo lang ang kapatid ko ng isang gabi. Heto siya. Kailangan namin ngayon ng pera.” Halos mapaiyak ako sa sinabi ni Kuya sa kanyang kaibigan. Balak niya akong ibenta.

Lumingon ako kila Nanay at Tatay na tahimik lang at nakikinig sa usapan nila Kuya. Basta talaga pera hindi na nila ako maalala bilang anak nila.

“Ngayon ka pa talaga dumating. Wala akong pera ngayon.”

Natahimik si Kuya.

Unti-unting lumuwag ang pagkakahawak niya sa braso ko.

Saglit akong napapikit.

“Ganun?” malamig niyang sagot.

“Oo pare, kakatapos ko lang bayaran si Bryan. Ikaw naman kasi palagi kang huli kung kailan ko gusto yang kapatid mo, saka ka naman umaayaw.” Ani niya na parang sinisisi pa ang Kuya ko.

Tahimik.

Mabigat.

At sa isang iglap—itinulak niya ako.

Napabagsak ako sa semento.

Napangiwi ako sa sakit habang nararamdaman ko ang gaspang ng lupa sa aking palad.

“Wala ka talagang silbi.”

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang pagkakatulak niya o ang mga salitang iyon.

Hindi ko na pinilit pang tumingala.

Ayokong makita ang mga mukha nila.

Ayokong makita kung gaano ako kababa sa paningin nila.

“Sayang,” marahan kong narinig ang boses ni Roel.

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

Mas lalo akong nanlamig.

“Pwede ka naman maiwan kung gusto mo.”

Napaatras ako, kahit nakaluhod pa rin ako sa lupa.

Nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi.

Hindi na mauulit.

Hindi ko na hahayaang mangyari ulit.

Mabilis akong tumayo, kahit nanginginig ang tuhod ko.

Hindi ko na sila pinansin.

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin nila.

Tumakbo ako.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta.

Ang alam ko lang—kailangan kong makalayo.

--------

Pagbalik ko sa bahay, tahimik na ulit ang lahat.

Parang walang nangyari.

Parang hindi ako muntik ibenta.

Nasa sofa si Nanay, nanonood ng TV.

Hindi man lang siya napatingin sa akin.

“Oh, anong drama na naman ‘yan?”

Napatigil ako.

Unti-unting bumigat ang dibdib ko.

“Nay…” mahina kong sabi, “ipinagbibibili ako ni Kuya tapos wala man lang kayong ginawa.”

Walang sagot.

Kahit isang tingin—wala.

“Alam mo ‘yon…” nanginginig kong dagdag, “alam mong muntikan na akong pagsamantalahan noon—”

“Kasalanan mo rin.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

“Hindi sapat ang binibigay mo.”

Nanahimik ako.

Doon ko tuluyang naramdaman—wala nga pala akong kakampi dito sa bahay na ito.

“Tumigil ka na sa kaartehan mo,” dagdag pa niya.

Sa likod ko, narinig ko ang mahinang tawa ni Kuya.

“Grabe ka naman, Isla,” nakangisi niyang sabi. “Akala mo naman ang linis-linis mo.”

Dahan-dahan akong napalingon sa kanya.

At sa pagkakataong iyon—napuno na ako.

Paak!

Umalingawngaw ang tunog ng sampal.

Nanlaki ang mata niya.

Hindi ko hinintay na saktan niya ako.

Tumalikod ako at tumakbo papunta sa kwarto ko.

Isinara ko ang pinto nang malakas.

At doon—saka lang ako tuluyang bumigay.