All Chapters of ซีรีย์รักนี้พี่ขอเหมา: Chapter 11 - Chapter 20

ข่าววันนี้..เจ้าหน้าที่พร้อมกลุ่มชาวบ้านออกตามหาหัวหน้าอุทยานในเขตอุทยานแห่งชาติทับลาน ที่หายเข้าป่าลึกเมื่อสองวันที่แล้ว และช่วงเช้ามืดของวันนี้ทีมสำรวจก็ออกตามหาจนไปพบศพคุณจิราวัฒน์ที่คาดว่าน่าจะถูกเสือกัดตายในป่าแห่งซึ่งอยู่ในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติทับลาน เช้าวันนี้เวลาประมาณตีห้าเจ้าหน้าที่และชาวบ้านก็ได้นำกำลังออกตาหาหัวหน้าอุทยานที่หายตัวไปเป็นวันที่สาม และได้พบว่าหัวหน้าอุทยานได้เสียชีวิตแล้ว สาเหตุชาวบ้านคิดว่าน่าจะมาจากหัวหน้าอุทยานไปเจอกับเสือโคร่งตัวใหญ่ที่หิวโซ และน่าจะโดนเสือทำร้าย เพราะมีรอยที่เสือลากร่างเหยื่อไปไกลหลายกิโลเมตรก่อนขย้ำและแทะกินจนเหลือเพียงส่วนบน และเจ้าหน้าที่ที่ออกไปพร้อมกันกับหัวหน้าอุทยานตอนนี้ก็พบว่าเสียชีวิตแล้ว ชาวบ้านสันนิษฐานว่าก่อนเกิดเหตุร้ายหัวหน้าอุทยานและเจ้าหน้าที่ได้วิ่งหนีเสือเข้าไปในป่า แต่แล้วก็หนีไม่รอด“น้าฝ้ายทำใจดี ๆ ไว้นะครับ” “เบส เราออกเดินทางกันเถอะ” “น้าฝ้ายไหวมั้ยครับ” ชญานนท์และพลอยชมพูช่วยกันประคองจิราภรไปนั่งพัก ส่วนพชรมนก็รีบหยิบรีโมตขึ้นมาปิดทีวีทันที ชญานนท์และจิราภรออกเดินทางกันมาได้เกือบจะเป็นเวลาห้าโมงเย็น สภาพรถ

ระหว่างที่นั่งรถกลับจิราภรก็นึกถึงคำพูดของยายหลานที่ได้บอกเธอเมื่อสักครู่ เกี่ยวกับเรื่องของเสือที่ออกอาละวาด“จริงสินังหนู ป้าเจอมันมากับตาเลยนะ” ผู้เป็นยายรีบอธิบายด้วยความจริง“ยายเมี้ยน อย่าเพิ่งทำให้คุณเขา เข้าใจไขว้เขวสิ” รื่นฤดีรีบบอกยายไม่ให้พูดอะไรมากไปกว่านี้เพราะจิราภรไม่ใช่คนในพื้นที่“แล้วพวกคุณมาจากที่ไหนกันคะ” รื่นฤดีเอ่ยถาม“ดิฉันกับสามีเดินทางมาจากกรุงเทพฯ จ้ะ” จิราภรก้มหน้าก้มตาตอบ“อ๋อ” “แล้วตอนนี้พวกคุณพักในอุทยานใช่มั้ย” รื่นฤดีภรรยาน้อยของจิราวัฒน์เอ่ยถาม“ใช่ค่ะ” “ทางที่ดีพวกคุณรีบกลับเถอะค่ะ แล้วคืนนี้ก่อนจะนอนก็ปิดห้องนอนให้เรียบร้อย อย่าเปิดหน้าต่างเอาไว้เด็ดขาด” รื่นฤดีก็ยังมีใจเป็นห่วงจึงรีบเอ่ยเตือน“ค่ะ ขอบคุณที่เตือนนะคะ” หลังจากที่กลับมา จิราภรก็นึกกลัวเสือขึ้นมาทันที เธอจึงไปขอนอนกับชญานนท์ ซึ่งเด็กหนุ่มก็ไม่ได้ว่าอะไร ภายในห้องนอนไม่มีเตียง มีเพียงฟูกผืนเดียวที่ใช้ปูนอนกับพื้น บรรยากาศที่หนาวเหน็บทำให้เด็กหนุ่มต้องแบ่งปันผ้าห่มพื้นเล็ก ๆ ไปให้แม่เลี้ยงสาวของเขา“ขอบใจจ้ะเบส น้ารีบก็เลยไม่ได้หยิบผ้าห่มของตัวเองมาเลย” หม้ายสาวบอกอย่างตรงไปตรงมา“คุณน

“เดี๋ยวเบสไปไล่ตุ๊กแกให้น้าหน่อยสิ”“ได้ครับน้าฝ้าย” พอเข้าห้องน้ำมาเด็กหนุ่มก็ไม่เห็นตุ๊กแกเลยสักตัว“ไม่เห็นมีสักตัวเลยครับน้าฝ้าย”“สงสัยมันคงไปแล้วล่ะ เบสคอยอยู่ตรงนี้ก่อนนะ”“หน้าห้องน้ำเหรอครับ” เขาคิดว่าเธอคงให้เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเธอพูดว่า“ในห้องน้ำสิ!! น้ากลัว ทั้งเสือ ทั้งตุ๊กแกเลยตอนนี้” เด็กหนุ่มร้อนวูบไปทั่วร่างเมื่อได้ยินหม้ายสาวพูดแบบนั้น“เบสหันหลังไป น้าจะอาบน้ำ”“น้าฝ้ายให้ผมออกไปรอข้างนอกห้องก่อนก็ได้นะครับ..ในนี้ไม่มีตุ๊กแกแล้ว” ชญานนท์รีบบอกเพราะตอนนี้ใจของเขารัวเหมือนกลองเพล และก็เริ่มควบคุมมันไม่ได้“ไม่เอาเบส..น้ากลัว เกิดเสือมันโผล่มาตอนนี้จะทำยังไง ไหนยังจะตุ๊กแกอีก ดูสิได้ยินเสียงมันร้องแถวนี้ด้วยอะ”เมื่อเป็นเช่นนั้นชญานนท์ก็ไม่สามารถต่อต้านอำนาจของกิเลสได้ เขาอดใจไม่ไหวที่จะแอบมองแม่เลี้ยงสาวที่ยืนเปลือยเปล่าอยู่เป็นระยะ ‘น้าฝ้ายของเบส ช่างหุ่นดีเหลือเกิน’ แม้จะเห็นเธอเพียงด้านหลัง แต่ก็ทำให้เขาจินตนาการออกว่าด้านหน้าของเธอจะเป็นอย่างไร หุ่นหล่อนเป็นทรงนาฬิกาทราย แม่เลี้ยงของเขาดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดีถึงอายุเธอจะเตะเลขสามปลาย ๆ แล้วก็ตาม

จิราภรหลับตาพริ้มทำตามที่เด็กหนุ่มขอร้องอย่างว่าง่าย เธออยากรู้นักว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมีอะไรมาทำให้เธอตื่นเต้นบ้าง ชญานนท์ค่อย ๆ ดันเรียวขาเพื่อให้แม่เลี้ยงสาวชันเข่าขึ้นไป พอเขากำลังจะแบะขาเธอออกเท่านั้นแหละ มือเรียวบางก็รีบกุมของสงวนเอาไว้ทันทีอย่างอัตโนมัติ“อือ..ไม่เอา!..เบสจะทำอะไรน้า” “อย่าดื้อสิครับ เอามือออกก่อน” “ไม่เอ้า!!!!...น้ารู้นะว่าเบสจะทำอะไร” “เอาออกก่อนนะครับ” “อื้อ..ไม่เอาเบส น้าไม่ชอบให้เลียตรงนั้น” “ทำไมล่ะครับ” เขายิ้มหวานแล้วเอ่ยถาม“น้าทนไม่ค่อยไหวนะสิ” “ทนนิดเดียวก็ไม่ได้เหรอครับ” “ไม่ได้” “น่านะ..ลองดู” พูดจบเด็กหนุ่มก็ดึงข้อมือบางของหม้ายสาวออกแล้วรวบเอาไว้ข้างลำตัว จากนั้นจึงก้มหน้าลงไปดูดกลืนความหวานจากกลีบกุหลาบงามทันที และเป็นครั้งแรกที่เขาได้ทำแบบนี้ให้ผู้หญิง ทฤษฏีของเขาที่ได้จากหนังเอวีถูกเอามาใช้จริง ๆ แล้ววันนี้“อื้อ ไม่เอา โอ๊ย!.. เบส อื้อ ๆ เบส อี้ยยย!” หม้ายสาวดิ้นรนบิดสะโพกไปมาอย่างทรมานเพียงแค่โดนปลายลิ้นของเขาสะกิดเบา ๆ เท่านั้น“ฮื่อๆ เบสจ๋า ปล่อยน้าเถอะ” “อะไรกันครับ แค่สะกิดนิดเดียวเอง อดทนหน่อยนะ..นะที่รัก” “เบส ๆ น้าทำให้เบสเองไ

หลังจากการผจญภัยอันแสนน่าประทับใจถึงสามวัน ในที่สุดจิราภรและชญานนท์ก็กลับถึงสถานที่ที่เรียกว่าบ้านอย่างปลอดภัย“เย้..เย้..คุณแม่กับพี่เบสมาถึงบ้านแล้ว!!” เสียงของพลอยชมพูลูกสาวคนเล็กของจิราภรพูดอย่างดีใจเมื่อเห็นรถของผู้เป็นมารดาขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน เธอรีบวิ่งออกไปต้อนรับอย่างดีใจ “เป็นไงบ้างคะแม่…ขับรถกลับมาเองเหนื่อยมั้ยคะ?” เสียงของพลอยชมพูเอ่ยถามด้วยความรักและเป็นห่วงต่อคุณแม่ของเธอ“ไม่เหนื่อยหรอกลูก แล้วแม่ก็คิดถึงหนูที่สุดในโลกเลย..แล้วพี่ ๆ ไปไหนกันหมดละจ๊ะ” จิราภรพูดจบก็โผล่เข้ากอดลูกของเธอด้วยความคิดถึง“อุ๊ยยย!!...แหมยัยน้องคนนี้นิ..ไม่ยอมโตซะทีนะ” พี่สาวคนโตที่เดินออกมาต่อว่าพลอยชมพูแล้วก็เข้าไปกอดคุณแม่ของเธอบ้าง“เป็นไงบ้างจ๊ะยัยพิม แม่ขอบใจนะที่ช่วยดูแลน้องแทนแม่น่ะ” จิราภรรีบบอกกับพิมพ์ชนกลูกสาวคนโตอย่างเป็นกันเอง ชญานนท์ที่ได้เห็นแบบนี้แล้ว ความรู้สึกเดิม ๆ มันก็บังเกิดขึ้นในใจของเขาอีก พิมพ์ชนกสวยหวานไม่แพ้คุณแม่ของเธอ เมื่อเธออยู่ใกล้ทีไรหัวใจของเขาก็ว้าวุ่นทุกทีไป ชุดลำลองที่ใส่อยู่บ้านของเธอช่างรัดรูปยิ่งนัก เสื้อกล้ามตัวจิ๋วกับกางเกงที่เป็นผ้ายืดขาสั้นที่ใส่แ