All Chapters of ซีรีย์รักนี้พี่ขอเหมา: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในห้องน้ำที่เงียบสงบ พิมพ์ชนกยืนจ้องมองเงาสะท้อนของหญิงสาวในกระจกนิรันดร์ แววตาที่เคยฉายแววหยิ่งทระนงกลับหม่นแสงลงด้วยความน้อยใจที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ความเจ็บปวดแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้จู่โจมหัวใจเธอเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกนั่น“คนใจร้าย... อุตส่าห์แต่งตัวตั้งนาน ชมสักคำก็ไม่มี แถมยังมาหาว่าเราแต่งโป๊อีก” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามสะกดกั้นอารมณ์ขุ่นมัวให้จางหายไป ก่อนจะเติมแป้งและลิปสติกให้ใบหน้ากลับมาดูสมบูรณ์แบบดั่งนางฟ้าอีกครั้ง แล้วจึงตัดสินใจก้าวออกจากห้องน้ำกลับสู่ความวุ่นวายเบื้องหน้าเมื่อรัตติกาลเคลื่อนคล้อย ปาร์ตี้ก็เริ่มทวีความร้อนแรง เครื่องดื่มสีสวยที่เปี่ยมไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ถูกลำเลียงมาเสิร์ฟแก้วแล้วแก้วเล่า เจนจิราปรี่เข้ามากึ่งลากกึ่งจูงให้เธอไปรวมกลุ่มที่ฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางเสียงดนตรีบีทหนักๆ ที่ดังกังวานจนพื้นสั่นสะเทือน พิมพ์ชนกถูกรายล้อมด้วยเสียงเชียร์และแรงยุจากเพื่อนๆ จนต้องยกแก้วขึ้นดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวที่เคยปลอดโปร่งเริ่มพร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุรา วูบหนึ่งเธอกลับนึกถึงชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่จอดรถรออย

ร่างระหงในชุดเดรสเน้นสัดส่วนเดินโงนเงนฝ่าความมืดสลัวของทางเดินหน้าห้องน้ำ สติที่เริ่มพร่าเลือนทำให้เธอต้องก้มหน้านิ่งเพื่อพยุงร่างกายไม่ให้ล้ม พิมพ์ชนกพยายามเบี่ยงตัวหลบเมื่อรู้สึกว่ามีร่างสูงใหญ่ยืนขวางทางอยู่ แต่ไม่ว่าเธอจะเบี่ยงซ้ายหรือขยับขวา เงาดำทะมึนนั้นก็ยังคงตามมาสกัดกั้นทางเดินของเธอไว้ไม่ยอมเลิกรา“จะรีบเดินกลับเข้าไปให้มันรังแกอีกหรือไง... กลับบ้านได้แล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยฉุดให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความขัดใจ ทันทีที่นัยน์ตาหวานฉ่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์สบประสานกับใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉย หัวใจของเธอก็พลันเต้นผิดจังหวะ“เบส...” เธอพึมพำชื่อเขาออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว แววตาดุดันของเขาในยามนี้ดูมีอำนาจจนเธอรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว“กลับเถอะคุณพิมพ์ ผมว่าอาการคุณเริ่มไม่ปกติแล้ว” ชญานนท์ไม่รอคำอนุญาต มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็ก ความร้อนจากฝ่ามือของเขาซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อจนพิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามขัดขืนตามสัญชาตญาณ“ปล่อย! ปล่อยนะ... ฉันยังไม่กลับ!” เธอดื้อแพ่งพร้อมสะบัดข้อมือออก แต่กลับถูกพันธนาการไว้แน่นกว่าเดิม ชายหนุ่มหยุดก้าวเดินแล้วหันกลับมาประจันหน้า“ค

ก่อนจะลากลับผู้เป็นบิดาในมาดของผู้ทรงอิทธิพล ได้ทิ้งนามบัตรที่มีที่อยู่และเบอร์ติดต่อไว้ให้ลูกชาย ทว่าสิ่งที่ทำให้ชญานนท์ถึงกับมือสั่น มันคือบัตรเครดิตที่วางทับลงมาบนฝ่ามือของเขาเป็นชิ้นสุดท้าย“บัตรใบนี้พ่อให้ลูกเอาไว้ใช้... วงเงินไม่จำกัด อยากได้อะไรก็ซื้อ หรือถ้าเดือดร้อนเรื่องอะไร ลูกสามารถใช้เงินในนี้ได้ทันทีไม่ต้องบอกพ่อ”“แต่ว่า... ตอนนี้ผมยังไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้นครับพ่อ” ชญานนท์รีบปฏิเสธทันที เงินทองที่หล่นทับทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด“ถือว่าให้พ่อได้ชดเชยเวลาที่หายไปเถอะนะเบส... ให้พ่อได้ทำหน้าที่พ่อสักครั้งเถอะ” เมื่อเห็นแววตาเว้าวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันของผู้เป็นบิดา ชญานนท์จึงจำต้องรับมาเก็บไว้ลึกที่สุดในกระเป๋า โดยหารู้ไม่ว่าพลาสติกใบจิ๋วนี้คือจุดเริ่มต้นที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง อย่างไม่มีวันหวนกลับหลังจากกลุ่มชายชุดดำจากไปราวกับพายุที่สงบลง ชญานนท์เดินกลับมายังโรงอาหารด้วยความรู้สึกเหมือนมีเมฆหมอกปกคลุมอยู่ในหัว โดยมีปณตเดินกึ่งวิ่งตามมาติดๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น“อเมซิ่งมากเลยว่ะเพื่อน! จู่ๆ พ่อแกก็ปรากฏตัวอย่างกับในหนัง” ปณตพูดโพล่งออกมาทันทีที่ทั้งคู่นั่งลงบนม้า

วันนี้ชญานนท์มาหาบิดาของเขาถึงที่พัก เขาตั้งใจจะมาขอบคุณเรื่องที่บิดาช่วยเหลือเขาในวันนั้น แต่คำพูดของบิดาก็ต้องทำให้ชญานนท์คิดแล้วคิดอีก เพราะไม่อยากทิ้งลูก ๆ ของจิราภรไว้ตามลำพัง“ถ้าลูกต้องการความช่วยเหลือหรือว่าเงินจากพ่อ พ่อไม่เคยมีปัญหาอะไร เพียงแค่ขอให้ลูกมาอยู่กับพ่อแค่นั้น” ชญานนท์ไม่อยากทิ้งลูกสาวของจิราภร เขาจึงตัดสินใจที่จะยังไม่ใช้เงินของบิดา และอีกอย่างถ้าเขาเอาเงินนั้นมาใช้ ทุกคนในบ้านรวมถึงแม่เลี้ยงก็จะต้องสงสัยว่าเขาได้เงินมาอย่างไรสองเดือนต่อมา...ใกล้เปิดเทอมใหม่ ชญานนท์ที่ต้องเข้าเรียนมหาลัยจึงต้องไปขอความช่วยเหลือจากบิดาของเขาอีกเป็นครั้งที่สอง เขาไม่อยากรบกวนแม่เลี้ยง รายนั้นแค่เธอเลี้ยงลูก ๆ ของเธอทั้งสามคนก็หนักพออยู่แล้ว“ผมจะหาเงินมาคืนให้พ่อหลังจากที่ผมเรียนจบแล้วครับ” ชญานนท์รีบบอกกับบิดา“ไม่ต้องหรอกลูก เบสแค่มาทำงานให้พ่อเมื่อลูกเรียนจบแล้วก็พอ และระหว่างนี้พ่อขอให้เบสทำบางสิ่งบางอย่างให้พ่อบ้าง..ลูกพอจะทำได้มั้ย” “อะไรเหรอครับ” ชญานนท์เอ่ยถามด้วยความสงสัย“พ่ออยากให้ลูกไปเรียนศิลปะป้องกันตัว” ชญานนท์ยิ้มออกแล้วก็รีบพูดกับบิดาทันที“อ๋อ ก็ได้นะครับ ปกติผ

“เบสขา...ถอดชุดเดรสให้พิมพ์สิคะ” “ผมขอโทษนะ..พิมพ์ ขอโทษที่ผมก็ห้ามตัวเองอีกไม่ได้เหมือนกัน” เพราะสติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทำให้ชญานนท์ลืมตัวไปไกล เขาก็ไม่อาจห้ามความต้องการของตัวเองได้ จึงไม่ลังเลที่จะมอบร่างกายนี้ให้กับเธอ เขาถลกชุดเดรสขึ้นแล้วเกี่ยวชั้นในตัวจิ๋วออกอย่างรวดเร็วชญานนท์ไม่คิดว่าพิมพ์ชนกจะเป็นสาวบริสุทธิ์ เพราะก่อนหน้านี้เธอควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า การแทรกตัวตนเข้าไปอย่างรุนแรงก็ทำให้เธอกรีดร้อง “โอ๊ย!...อ๊ากห์!!! อื้ยยย!..เบสขา พิมพ์เจ็บ เจ็บอ๊ะ..อื้อ หื้อ ๆ กรี๊ด!!!” เสียงร้องของหญิงสาวทำให้ชญานนท์เงยหน้าจากทรวงอกอวบใหญ่ละลานตาที่กำลังฝังใบหน้าลงไปคลุกเคล้า เขาตกใจกับเสียงร้องของเธอ “พิมพ์!!! คุณยังไม่เคยเหรอ!” เขาถามเอาคำตอบ ทว่าได้ยินแต่เสียงครางปวดร้าวอย่างเจ็บปวด “ฮือ ๆ เจ็บ ฉันเจ็บ อา...อร๊าย!!!! เบส เบาๆ” หญิงสาวเจ็บจนครวญครางแทบไม่เป็นภาษาชญานนท์เอื้อมมือประคองเรือนร่างแอร์สาวให้เอนลงไปนอนบนเตียงนุ่มและอุ้มเธอให้ขยับตัวไปนอนในท่าที่สบายที่สุด “ใจเย็น ๆ นะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยให้พิมพ์หายจากอาการนี้เองนะ” มาเฟียหนุ่มดันเรียวขาสวยขึ้นตั้งฉากแล้วแบะขาของเธอออก เขาต