All Chapters of ซีรีย์รักนี้พี่ขอเหมา: Chapter 21 - Chapter 30

วันนี้จิราภรได้ขับรถคันใหม่ของจิราวัฒน์ไปทำงาน ถึงจะไม่ใช่ออกรถใหม่ป้ายแดง แต่อย่างน้อยเขาก็เพิ่งออกมาได้ไม่ถึงปี และมันก็ยังดีกว่าคันเดิมที่เธอใช้อยู่ คันนั้นบอกได้คำเดียวว่าโคตรเก่าอายุเกือบเท่าลูกสาวคนโตเลยก็ว่าได้“แม่รถของคุณลุง นั่งสบายเลยนะคะ แล้วก็กว้างด้วย” พลอยชมพูเอ่ยชมเมื่อขึ้นมานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว“จ้ะลูก แต่แม่ว่ามันสูงไปหน่อย” “รถเอนกประสงค์ก็แบบนี้แหละค่ะแม่ มีตั้งเจ็ดที่นั่ง แบบนี้เราไปไหนพร้อมกันได้สบายเลยเนาะ..พี่พิมพ์” พลอยชมพูบอกจิราภรแล้วก็หันไปพูดกับพี่สาวอย่างอย่างดีใจและแล้วจิราภรก็ขับรถมาจนถึงโรงเรียนของลูกสาวคนสุดท้อง ก่อนที่พลอยชมพูจะหิ้วกระเป๋าลงจากรถไปผู้เป็นแม่ก็รีบกำชับลูกสาวขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง“เย็นนี้เลิกเรียนอย่าเถลไถลไปไหนนะลูก ถ้าแม่กลับดึกแม่จะบอกให้พี่เบสเอารถมารับ” “ได้ค่ะแม่” พลอยชมพูรับคำมารดาแล้วรีบลงจากรถไปชญานนท์ก็ไม่ต้องขับมอเตอร์ไชด์อีกแล้ว เพราะเขาใช้รถเก๋งของจิราภรคันเดิมไปโรงเรียนและวันนี้เขามีตุ๊กตาหน้ารถอย่างพชรมนนั่งคู่ไปด้วย“พี่เบสขับระวัง ๆ นะคะ รถคุณแม่ยิ่งลูกผีลูกคนอยู่ด้วย” “ครับ พี่พอจะรู้ใจมันแล้วล่ะ ค่อย ๆ ขับไปไม

ในห้วงยามแห่งความเงียบงันยามค่ำคืน ชญานนท์ลืมตาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นระรินของพลอยชมพูที่ซบอยู่ข้างกาย “พี่ขอโทษที่ทำให้พลอยตื่นนะ...นอนต่อเถอะ” เขากระซิบเสียงพร่า ดวงตาคู่สวยของเด็กสาวปรือขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นแววไร้เดียงสาที่จับจ้องมายังเขา รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม ก่อนที่เธอจะขยับกายเข้าใกล้ จุมพิตแผ่วเบาลงบนแก้มสากของเขาเพียงหนึ่งครั้ง การกระทำอันเรียบง่ายนั้นกลับทำให้หัวใจของชญานนท์พองโตราวกับได้รับน้ำทิพย์ชโลมใจ“พลอยรักพี่เบสที่สุดในโลกเลยค่ะ...” เสียงหวานใสเอ่ยแผ่วเบา คลอเคลียอยู่ในความเงียบงันของราตรี ชญานนท์ก้มลงจุมพิตหน้าผากมนเป็นการตอบแทน “พี่เบสก็รักน้องพลอยนะครับ...” พลอยชมพูกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ซึมซับความอบอุ่นจากกายแกร่งที่โอบล้อมเธอไว้“น้องพลอยจ๋า...พี่ขอถามอะไรหน่อยสิ” ชญานนท์เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังคงไม่หลับใหล“อะไรเหรอคะ” พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเป็นประกายด้วยความสงสัย“ทำไม...เวลากลัวฟ้าผ่าถึงได้มาหาพี่เบสล่ะ” คำถามที่แฝงไปด้วยความอยากรู้ถูกเอ่ยออกมา“ก็เวลาพลอยได้อยู่กับพี่เบส...พลอยรู้สึกอบอุ่นแล้วก็รู้สึกปลอดภัยที

ลมหายใจหอบกระชั้นของจิราภรณ์ดังระรัว เมื่อริมฝีปากหยักได้รูปของชญานนท์ผละออกจากยอดปทุมถันสีระเรื่อที่บัดนี้บวมช้ำจากการถูกบดขยี้ เธอแหงนหน้าขึ้นครวญครางอย่างเสียวซ่าน เสียงหวานพร่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง“ฮือออออออ...ฮื้อออออออ.....ซี๊ดดดดดดด.....เบสจ๋า....เบส.....เบสขา.......น้า....เสียวววววว....ได้..โปรด...หยุดเถอะ...น้าจะขาดใจ...อยู่แล้วววว....อื้ออยยยยยยย....”ชญานนท์กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างอารมณ์ดีที่สามารถทำให้แม่เลี้ยงสาวผู้เย้ายวนทรมานได้ถึงเพียงนี้ ก่อนจะใช้ปากหยักได้รูปดูดดื่มความหอมหวานบนเนินอกอวบอิ่มอย่างเมามันไม่รู้สึกเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างสุดแสนจะย่ามใจ เมื่อเด็กหนุ่มเร่งเร้าจังหวะนิ้วที่กำลังปรนเปรออยู่ตรงร่องสวาทเข้าไปอีกระลอก เขาสังเกตเห็นอาการของแม่เลี้ยงสาวอันโอชะตรงหน้าที่แบะโคนขาทั้งสองข้างออก และเริ่มที่จะแอ่นเนินเนื้ออวบอูมนั้นเด้งสู้นิ้วของตนเองอย่างเร่าร้อนความเสียวซ่านรัญจวนจิตที่ถูกสอนโดยเด็กหนุ่มรุ่นลูก ทำให้จิราภรณ์ลืมสิ้นซึ่งความอาย เธอแอ่นสะโพกผายขึ้นสู้นิ้วของลูกเลี้ยงหนุ่ม พร้อมๆ กับแบะสองขาตัวเองออกให้มือหยาบของเด็กหนุ่มกระท

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ชญานนท์หลุดออกจากภวังค์แห่งความหลัง ปลายสายคือ จิราภร น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและเกรงใจอย่างเช่นทุกครั้งที่โทรมาไหว้วานเขา“เบสจ๊ะ... คืนนี้พิมพ์เขาจะไปงานเลี้ยงรุ่น น้ากลัวว่าลูกสาวคนโตของน้าจะกลับดึก น้าไม่อยากให้เขาขับรถเองคนเดียว เบสพอจะสละเวลาไปรับไปส่งพี่เขาหน่อยได้ไหมจ๊ะ”คำขอร้องของแม่เลี้ยงสาวเปรียบเสมือนคำสั่งประกาศิตสำหรับเขา แม้ตอนนี้จิราภรจะย้ายไปประจำอยู่ที่เชียงใหม่ และพยายามกลับมาหาลูกสาวทั้งสามเกือบทุกสัปดาห์ แต่ระยะทางและความรับผิดชอบก็ทำให้เธออดห่วงลูกๆ ไม่ได้ โดยเฉพาะลูกสาวคนโตอย่าง พิมพ์ชนกชญานนท์ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านที่แสนคุ้นเคยด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ทันทีที่เสียงฝีเท้าเขาดังขึ้น พลอยชมพู น้องสาวคนเล็กในวัย 17 ปี ที่ดูสะพรั่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ก็วิ่งหน้าตั้งออกมาต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มสดใส“พี่เบส!!.. มาถึงเร็วจัง พี่พิมพ์ยังแต่งตัวไม่เสร็จเลยค่ะ”เจ้าหญิงตัวน้อยที่เคยกลั่นแกล้งเขาเมื่อครั้งเยาว์วัย บัดนี้ดูเติบโตเป็นสาวน้อยผู้ร่าเริง ชญานนท์ระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาคมดุอ่อนแสงลงเมื่อมองน้อสาวคนเล็ก“ไม่เป็น

สายตาคมกริบจ้องมองตามแผ่นหลังบางของพิมพ์ชนกจนกระทั่งเธอหายลับเข้าไปในงานเลี้ยง ทันทีที่อยู่ตามลำพัง บรรยากาศผ่อนปรนเมื่อครู่ก็มลายหายไป ชญานนท์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาต่อสายถึงลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“สวัสดีครับนาย”“คุณแพทกลับมาหรือยัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำถามถึง ‘ใครอีกคน’ ที่อยู่ในความดูแล“เพิ่งก้าวเข้าบ้านเมื่อครู่นี้เองครับนาย” อาซันรายงานกลับมาอย่างรวดเร็ว“ดูแลพวกเธอให้ดี อย่าให้ระคายผิวแม้แต่นิดเดียว... เข้าใจไหม”“ครับนาย ผมจะดูแลด้วยชีวิต”ชญานนท์กดวางสาย ก่อนจะเปิดแอปพลิเคชันเพื่อดูภาพจากกล้องวงจรปิดในบ้านพัก ภาพบนหน้าจอเผยให้เห็นสองสาวที่เขารักและห่วงใยที่สุดกำลังช่วยกันลำเลียงจานอาหารไปยังโต๊ะอาหารอย่างร่าเริง รอยยิ้มของพวกเธอผ่านหน้าจอดิจิทัลทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบเขานึกถึงวันวาน... วันที่เขาเคยสลัดคราบมาเฟียผู้โหดเหี้ยมมาสวมผ้ากันเปื้อน ยืนทำอาหารให้พวกเธอทานในห้องครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของความรัก แต่บัดนี้ กำแพงแห่งสถานะและความลับกลับทำให้เขาทำได้เพียงเฝ้ามองพวกเธอผ่านเลนส์กล้องอย่างโดดเดี่ยวตรู๊ด... ตรู๊ด...สัญญาณเรียกเข้าจากต่างประเทศฉุดเขาออกจา