All Chapters of ซีรีย์รักนี้พี่ขอเหมา: Chapter 41 - Chapter 50

“พิมพ์เสียวค่ะเบส...อื้อ! ฮื้อๆ...” เสียงครางกระเส่าหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มของพิมพ์ชนก เธอพยายามรวบรวมสติที่เลือนรางจากฤทธิ์ยา แต่ร่างกายกลับทรยศ ส่งผ่านความปรารถนาอันเร่าร้อนออกมาอย่างไม่อาจควบคุม“เบสขา...พิมพ์ไม่ไหวแล้วค่ะ อื้อ!” เธอเอ่ยอ้อนวอน ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเชิญชวน ไม่ใช่เพียงแค่เชิญชวน แต่เป็นการเรียกร้องอย่างสิ้นหวังจากก้นบึ้งของหัวใจที่กำลังถูกเผาผลาญด้วยไฟราคะชญานนท์ใช้มืออันอบอุ่นและแข็งแกร่งลูบไล้ไปเบาๆ บนใบหน้างามของเธอ สัมผัสแผ่วเบานั้นยิ่งทำให้พิมพ์ชนกบิดเร่าด้วยความกระสัน เขาก้มลงใช้ปลายจมูกโด่งกดเบาๆ ไปบนหน้าผากนวลเนียนอย่างแสนอ่อนโยนและรักใคร่ สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นของหญิงสาวตรงหน้าอย่างโหยหา กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเธอ มันช่างเย้ายวนให้เขาลุ่มหลงจนแทบคลั่งมาเฟียหนุ่มค่อยๆ ละเลียดไล้ปลายจมูกอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลลงมายังแก้มนวลของหญิงสาว ก่อนจะแนบหน้าผากตนเองลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกของเขาสัมผัสกับปลายจมูกเล็กๆ ของเธออย่างนุ่มนวล จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกัน เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกท

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านลายสวยเข้ามาในห้องนอนหรูหรา ต้องทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะความจ้าที่แยงตา พิมพ์ชนกค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงสีทองอร่ามทักทายกับการเริ่มต้นวันใหม่อีกครั้ง ทว่าในใจของเธอกลับยังคงอบอวลไปด้วยความรู้สึกหลากหลายจากค่ำคืนที่ผ่านมา ทั้งความสุขสม ความเหนื่อยอ่อน และความสับสนที่ยังคงค้างคาเธอหันไปมองรอบๆ ห้องอย่างสำรวจ ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือบางลูบใบหน้าเพื่อไล่ความง่วงงุน มือเรียวเลื่อนไปเสยผมยาวสลวยที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่รวมกันไปทางด้านหลัง ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ทำให้ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาเล็กน้อยพิมพ์ชนกค่อยๆ เดินออกมาจากห้องนอนช้าๆ บ้านดูเงียบผิดปกติ เธอสงสัยว่าเขาไปไหนกันแน่ ก่อนจะเดินไปเห็นชายหนุ่มยืนสั่งงานกลุ่มคนในชุดคล้ายกันอยู่ด้านล่าง ความสงสัยในใจที่คิดว่าเขาทำอาชีพอะไรจึงกระจ่างขึ้นมาบ้างแล้ว หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน เธอคว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนไว้ขึ้นมาถือไว้ ยังไงวันนี้ก็ตื่นเช้าแล้ว งั้นอาบน้ำเลยดีกว่า พอเขาก

สองอาทิตย์ต่อมา... ความเงียบงันได้เข้าปกคลุมชีวิตของชญานนท์นับตั้งแต่พิมพ์ชนกจากไป ไม่มีข้อความตอบกลับ ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีแม้แต่เงาของเธอในทุกที่ที่เขาเคยคาดหวังจะเจอ ความเจ็บปวดจากการจากลาครั้งนั้นยังคงกัดกินหัวใจเขาไม่ต่างจากบาดแผลที่กรีดลึกชญานนท์รีบขับรถหรูออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังบ้านของแม่เลี้ยงด้วยความหวังว่าจะได้พบใครบางคนที่จะช่วยคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้ แต่เมื่อไปถึง เขากลับไม่พบพิมพ์ชนก มีเพียงพลอยชมพูนั่งอยู่คนเดียวในบ้าน ชายหนุ่มจึงรีบเดินเข้าไปหาเธอ“วันนี้บ้านเงียบดีจัง ไปไหนกันหมดเหรอ...น้องพลอย” ชญานนท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เป็นปกติที่สุด สายตาคมกริบคอยสังเกตท่าทีของเด็กสาว มาเฟียหนุ่มคิดว่าพี่สาวของเธอคงจะยังไม่ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น พลอยชมพูคงจะเกลียดเขาตามพี่สาวเธอไปอย่างแน่นอน“พี่แพทไปมหา’ลัยตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ส่วนพี่พิมพ์มีไฟล์ทบินตั้งแต่เมื่อวานเย็น” พลอยชมพูตอบด้วยสีหน้าเซ็งๆ เธอคงจะเหงาไม่น้อยที่พี่สาวทั้งสองไม่อยู่“เหงาแย่เลยล่ะสิ อืม...งั้นวันนี้ให้พี่พาไปเที่ยวดีมั้ยครับ” มาเฟียหนุ่มลูบศีรษะเด็กสาวอย่างรักใคร่

เกือบจะเย็นแล้ว ชญานนท์จึงรีบพาพลอยชมพูนั่งเครื่องกลับกรุงเทพฯ เมื่อไปถึงบ้าน ชญานนท์เห็นพิมพ์ชนกลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้านมาพอดี แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังที่จะได้พูดคุยกับเธอ มาเฟียหนุ่มจึงไม่รอช้า เขารีบตามไปจนถึงหน้าประตูห้องของเธอปัง!เสียงปิดประตูใส่หน้าชญานนท์อย่างแรง ทำให้พลอยชมพูที่วิ่งตามมาถึงกับงงงวย เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่สาวกับพี่ชายที่แสนดีของเธอ“มีอะไรหรือเปล่าคะ...พี่เบส” พลอยชมพูถามด้วยความสงสัย“อ๋อ ปะ...เปล่าหรอกครับ พี่พิมพ์น่าจะโกรธอะไรพี่สักอย่าง น้องพลอยไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวพี่ก็จะกลับแล้ว” ชญานนท์ตอบเลี่ยงๆ ด้วยสีหน้าเจื่อนๆ“หว้า!...แย่จังพลอยคิดว่าพี่เบสจะค้างคืนที่นี่ซะอีก” พลอยชมพูทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย“คงไม่ได้หรอกครับ พี่มีงานต้องทำต่อ” ชญานนท์ปฏิเสธอย่างสุภาพ“โอเคค่ะ งั้นพลอยไปอาบน้ำก่อนนะคะ”“ขอบคุณนะคะ สำหรับทริปเล็กๆ ในวันหยุด” เด็กสาวเดินเข้ามาขอบคุณชายหนุ่มเสร็จ จู่ๆ เธอก็เขย่งตัวขึ้นจูบแก้มสากของเขาเบาๆ จากนั้นเธอก็รีบวิ่งเข้าห้องของตัวเองไปทันที ไม่มีใครรู้หรอกว่า เธอกำลังอายหน้าแดงหลังจากที่ปิดประตูห้องเข้ามาชญานนท์จำต้องเดินคอต

ชญานนท์ก้าวออกจากห้องพักมาพบกับลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ ใบหน้าของเขายังคงฉายแววเคร่งเครียดและมุ่งมั่น ลูกน้องทั้งสองมองหน้าเจ้านายอย่างรอคอยคำสั่ง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ชญานนท์ก็เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว“ไปบ้านแม่เลี้ยงฉัน” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไปสะสางเรื่องราวกับพิมพ์ชนกให้กระจ่าง“ครับนาย” ลูกน้องทั้งสองตอบรับพร้อมกันอย่างแข็งขันชญานนท์รีบตรงไปยังบ้านของจิราภร ทว่าก่อนจะถึง เขากลับเห็นรถของพิมพ์ชนกแล่นสวนออกไปจากซอยด้วยความเร็ว ชญานนท์ไม่รอช้า รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรบอกลูกน้องที่ขับรถตามหลังเขามาทันที“ฉันจะขับตามรถคุณพิมพ์ไป” คำสั่งเด็ดขาดถูกส่งออกไป“ครับนาย” ลูกน้องสองคนขับรถตามหลังเพื่อคอยคุ้มกันเจ้านายอย่างใกล้ชิด ราวกับเงาที่ติดตามไปทุกที่รถของชญานนท์พุ่งทะยานออกจากซอยหน้าบ้าน ติดตามรถของพิมพ์ชนกไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็ตามทันพอดีตอนที่เห็นรถของเธอเลี้ยวเข้าไปในห้างสรรพสินค้ากลางเมืองกรุง ชญานนท์ไม่รอช้า รีบลงจากรถแล้วตามเธอเข้าไปทันที ร่างระหงของพิมพ์ชนกเดินหายเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอย่างรวดเร็ว หลายอาทิตย์มานี้ เธอพยายามหลบหน้าเขาตลอดเวลา ราวกับเ