Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เมื่อกลับถึงบ้านเจนจิรา ความรู้สึกกังวลยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ เธอตัดสินใจโทรหาปานระพีเพื่อนสนิท แต่กลับเป็นเสียงแหบห้าวของนายอั้มที่รับสายแทน“สวัสดีครับน้องเจน” เสียงนั้นกรอกสายมาหาเธออย่างคุ้นเคย แต่กลับแฝงด้วยความรู้สึกแปลกๆ“เอ่อ!.. สวัสดีค่ะพี่อั้ม เพื่อนเจนอยู่ตรงนั้นมั้ยคะ” เจนจิราพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด“ปานน่ะเหรอ หลับไปแล้วน่ะสิ พอดีเมื่อเย็นนี้พี่พาปานไปหาหมอพอกลับมากินยาแล้วก็หลับไปเลย” นายอั้มตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นห่วง แต่เจนจิรากลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล“ปานไม่สบายเหรอคะ...พี่อั้ม” เจนจิราถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนอย่างแท้จริง“เป็นไข้นิดหน่อยครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะ หมอบอกว่าทานยาสองสามวันก็หายแล้ว” นายอั้มพยายามพูดให้เจนจิราสบายใจ“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เจนขอไปเยี่ยมปานหน่อยได้มั้ยคะ” เจนจิราตัดสินใจลองถามเพื่อหยั่งเชิง“เอ่อ..ตอนนี้ปานเค้ามาพักอยู่บ้านพี่ที่เชียงใหม่นะ...เจนจะมาได้เหรอ” น้ำเสียงของนายอั้มดูลังเลเล็กน้อย“พี่ลองส่งโลเคชั่นมาให้เจนหน่อยสิคะ เผื่อเจนสะดวกจะได้แวะไป” เจนจิราไม่ละความพยายาม“อ๋อ..ได้สิ ว่าแต่เจนจะมาคนเดียวเหรอ” นายอั้มถามย้ำด้วยน้ำ

กลางดึกคืนนั้น ปานระพีรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ในกาย พยายามพยุงร่างที่สั่นเทาให้ลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าไปยังบานประตูอันเป็นความหวังเดียว ทว่าฝีเท้ากลับต้องชะงักงัน เมื่อถูกตรึงไว้ด้วยสายตาคมกริบดุจมัจจุราชที่จับจ้องมาจากเบื้องหลัง“หยุด!!! กลับไปนั่ง อยากให้กูมัดมือมันตีนอีกหรือไง นี่กูอุตส่าห์สงสารนะ เห็นแก่ลีลารักของมึงหรอกกูถึงยอม!” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งเฉียบขาด พร้อมปลายนิ้วชี้ที่จ่อตรงมายังเธอ ราวกับมนต์สะกดที่สาปให้ร่างบางต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่ ความเหนื่อยล้าเกาะกินไปทั่วร่างแต่กระนั้นเธอก็ยังพยายามฝืนสังขาร เมินเฉยต่อแววตาคุกคามที่จ้องจะฉีกกระชากเธอเป็นชิ้นๆ“เพื่อนมึงมันเสือกลีลากับกูเอง... แทนที่กูจะได้ส่งมึงไปพร้อมกับเพื่อนตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว กลายเป็นว่ากูต้องรอมันอยู่คนเดียว” นายอั้มเค่นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงหยาบกระด้างเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความหงุดหงิดและเจตนาอันอำมหิต“ไอ้นรกส่งมาเกิด... ไอ้คนชาติชั่ว!” ปานระพีแผดเสียงด่ากราดด้วยความแค้นสุมอก ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะร่วงหล่น“มึงจะด่ากูยังไงก็ได้ตามสบาย เพราะอีกไม่นานมึง

เครื่องบินแตะรันเวย์สนามบินเชียงใหม่พร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ ผ่อนกำลังลง ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอาคารผู้โดยสาร อาซันและสุวรรณลูกน้องคนสนิทที่ถูกส่งตัวมาก่อนล่วงหน้า ก็มายืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อาซันรายงานผู้เป็นนายทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นายครับ... เมื่อคืนผมสองคนซุ่มดูบ้านหลังนั้นตามที่นายสั่ง” อาซันรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ แววตาแฝงความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้“เจอตัวผู้หญิงที่ฉันให้ตามหาหรือเปล่า” ชญานนท์ไม่รอให้พูดจบก่อนจะเค้นถามสั้นๆ “ยังเลยครับนาย...” อาซันลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบพลางกวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง “เมื่อคืนมีรถเข้าออกหลายคันมาก ผมเห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งถูกคุมตัวเข้าไปในบ้านครับ”“แล้วในกลุ่มนั้นมีคนที่ฉันให้ตามหาหรือเปล่าอาซัน” พิมพ์ชนก แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล“ผมพยายามสังเกตแล้วครับคุณพิมพ์ เธอไม่ได้อยู่ในกลุ่มผู้หญิงที่เพิ่งถูกคุมตัวมา แต่อาจจะอยู่ในบ้านหลังนั้นครับ”“ออกรถอาซัน เราไม่มีเวลามากแล้ว” ชญานนท์รีบบอก ก่อนจะก้าวขึ้นรถตู้อย่างรวดเร็ว ตามติดด้วยพิมพ์ชนก ปณต และ เจนจิรา สุวรรณบอดี้การ์ดคู่ใจเดินไปขึ้นรถอีกคันที่มีลูกน้องอยู่เต็มรถ ทุกคน

สัมผัสที่สั่นเทาและน้ำเสียงสั่นพร่าของภรรยาสาวทำให้สติของชญานนท์ค่อยๆ คืนกลับมา เขาลดปืนลงช้าๆ พิมพ์ชนกรีบกุมมือหนาของเขาไว้แล้วกึ่งจูงกึ่งพยุงให้เดินออกมาที่รถเพื่อตัดขาดจากภาพอัปยศเบื้องหน้า ในขณะที่ปณตเดินเข้าไปสำรวจร่างที่ไร้สติของนายอั้ม ซึ่งบัดนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวเสียโฉมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เมื่อกลับมาถึงรถ พิมพ์ชนกรีบสำรวจรอยแผลบนกายสามีด้วยใจที่ระทึก“คุณเบส... เสื้อคุณขาด มีเลือดออกด้วย เจ็บมากไหมคะ” เธอถามเสียงสั่น แววตาที่มองสำรวจรอยเลือดและแผลฟกช้ำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทน“ผมไม่เป็นไรมากหรอกพิมพ์... แผลแค่นี้เอง” ชญานนท์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงยังคงความเย็นชาทว่าแววตาเริ่มอ่อนแสงลงเมื่อเห็นความกังวลของเมียรักเสียงไซเรนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ รถตำรวจหลายคันพุ่งเข้าปิดล้อมที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับรถพยาบาลที่พิมพ์ชนกโทรประสานงานไว้ล่วงหน้าสถานการณ์เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เจนจิราที่เพิ่งเริ่มรู้สึกตัวในสภาพสะลึมสะลือถูกปณตช่วยประคองขึ้นรถพยาบาลอย่างระมัดระวัง ในขณะที่อาซันก็ทำหน้าที่ประคองปานระพีที่ยังอยู่ในอาการขวัญเสียขึ้นรถพยาบาลไปในเวลาไล่เลี่ยกันเหตุการณ์นองเลือดจบลงท่า

หลังมื้ออาหารผ่านไป ทั้งสามคนย้ายเข้าไปยังโซนวีไอพีด้านในร้านเพื่อฟังดนตรีสดที่บรรเลงสไตล์แจ๊ซและเพลงสากลคลาสสิก บรรยากาศภายในห้องสลัวราง มีเพียงแสงเทียนที่ส่องสว่างรำไร กระทบใบหน้าสวยล้ำของสองสาวที่ชญานนท์รักสุดหัวใจภายนอกร้าน อาซันและลูกน้องนับสิบชีวิตคอยยืนคุมเชิงอย่างเข้มงวด มอบพื้นที่ส่วนตัวให้เจ้านายได้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่“เบสคะ...เพื่อนคุณบ้านอยู่ที่ไหน ทำไมเขาถึงรีบกลับจัง” พิมพ์ชนกเอ่ยถามถึงปณต“บ้านปณตอยู่น่านครับ เขาคงคิดถึงพ่อกับแม่น่ะ เลยขอตัวกลับไปพักผ่อนที่นั่น” ชญานนท์ตอบพลางขยับเข้าไปชิดภรรยาทั้งสอง มือหนาพาดลงบนพนักพิง โอบล้อมทั้งคู่ไว้ในอ้อมกอดกลายๆเมื่อบทสนทนาเริ่มบางเบาลงตามจังหวะดนตรี ชญานนท์ก็กระซิบถามขึ้น“คืนนี้น้องพลอยต้องกลับไปนอนหอไหมครับ”“ไม่ค่ะ...คืนนี้พลอยอยากนอนกับพี่เบส” พลอยชมพูตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าซบลงที่ลาดไหล่แกร่งของเขา “เดือนหน้าพี่เบสก็ต้องไปฝรั่งเศสตั้งนาน พลอยอยากอยู่ใกล้ๆ พี่ให้มากที่สุด” พิมพ์ชนกเห็นความผูกพันของทั้งคู่ก็ยิ้มอย่างเข้าใจ เธอโน้มตัวเข้าไปจูบแก้มสามีเบาๆ ก่อนจะสบตาน้องสาว“ตามสบายเลยจ้ะน้องพลอย คืนนี้พี่ยกพี่เบสให้พลอยคนเดียว