LOGINรัญภาคย์ไม่ได้หัวเราะอย่างที่บอกกับขวัญพิชชาแต่เขาน้ำตาซึมเมื่อเห็นรูปของขวัญพิชชาตั้งแต่วันแรกที่เธอท้อง หญิงสาวถ่ายรูปไว้ทุกๆ วัน ในเดือนแรกๆ เขาแทบมองไม่ออกเลยว่าเธอกำลังท้องและรูปแรกก็เป็นรูปที่เธอถ่ายจากในห้องนอนที่บ้านหลังเล็กของเขา แต่พอภาพท้ายๆ ก็เป็นภาพที่มีทิวทัศน์มากขึ้นเบื้องหลังมักเป็นภูเขา เขาเดาว่าคงจะเป็นบ้านของรชตพัฒน์ เขาไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณรชตพัฒน์และพาขวัญยังไงถึงจะเพียงพอกับที่ทั้งสองคนนั้นช่วยเหลือภรรยาของเขา“ขอบคุณนะครับที่ยังเก็บรูปไว้ให้พี่ดู”“ตอนแรกก็คิดว่าเอาไว้ดูคนเดียวค่ะ แต่พี่รัญทำตัวน่ารักกับขวัญและลูกมาตลอด ขวัญเลยคิดว่าพี่รัญควรได้ดูรูปพวกนี้”“ขวัญถ่ายเองเหรอครับ”“แรกๆ ขวัญก็ถ่ายเองค่ะ แต่ภาพหลังๆ พี่ภีมถ่ายให้เพราะพี่ภีมบอกว่าอยากให้ภาพดูสดใส”“ขวัญโชคดีที่ได้เจอคุณภีม”“ค่ะ ขวัญก็คิดอย่างนั้นค่ะ พี่ภีมและพี่พาทำให้ขวัญผ่านช่วงนั้นมาได้”“ครับ พี่เองก็เป็นหนี้บุญคุณสองคนนั้น”“ขวัญดีใจที่พี่ไม่ได้คิดว่าขวัญกับพี่ภีมมีอะไรเกินเลยมากกว่าพี่สาวน้องสาว”“ก็ตอนนั้นพี่ไม่รู้นี่ครับ ตอนนี้รู้แล้วเลยคิดว่ารอหนูชมพู่โตจะให้หนูชมพู่มาเป็นลูกสะใภ้” เขาบอกที
“นี่ค่ะ ภาพก่อนหน้าที่ฉันพูดถึง ฉันไม่ได้มีแต่ภาพนะคะ ยังมีเป็นไฟล์วีดีโอด้วยนะคะถ้าใครอยากดูก็ได้ค่ะ” ขวัญพิชชาส่งภาพหลายๆ ภาพที่เธอเอามาจากกล้องวงจรปิดให้กับพนักงานคนอื่นๆ ดูเป็นภาพที่ธัญชนกกับลลิตากำลังช่วยกันถอดเสื้อของรัญภาคย์และภาพที่ธัญชนกนอนลงไปข้างๆ ชายหนุ่ม พอเห็นภาพที่เธอยื่นให้แล้วทุกคนก็หันมาสนใจภาพจากโทรศัพท์มือถือของขวัญพิชชาและส่งให้กันดูจนครบ พอทุกคนได้ดูภาพกันจนครบก็เข้ามาขอโทษรัญภาคย์ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะคนที่เขากลัวว่าจะโกรธคือขวัญพิชชาคนเดียวเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว“คุณมินนี่จะดูด้วยไหมคะ รู้สึกว่าจะมีลิลลี่เพื่อนของคุณอีกคนอยู่ในนั้นนะคะ”ธัญชนกรู้สึกหน้าชาเพราะเธอไม่คิดว่าหลักฐานทั้งหมดนั้นจะออกมาในรูปแบบนี้เธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนหญิงสาวหยิบกระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไหจากบริษัททันที“หวังว่าทุกคนคงเข้าใจตรงกันแล้วนะคะว่าเรื่องทุกอย่างเป็นแบบไหน” ขวัญพิชชาบอกกับพนักงานจากนั้นเธอก็เดินตามรัญภาคย์เข้าห้องทำงานของเขา“พี่ไม่คิดเลยว่าขวัญจะรอบคอบและมีสติขนาดนี้”“ก็เพราะว่าตอนนี้ขวัญไม่ใช่คนเดิมแล้วนี่คะ วันเวลาที่ผ่านมาสอน
มินิคูเปอร์สีเหลืองคาดดำแล่นด้วยความเร็วสูงไปบนถนนมิตรภาพ หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยมีใบหน้าเครียด จุดหมายปลายทางครั้งนี้อยู่ที่คอนโดฯ แห่งหนึ่งในตัวเมือง ที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอต้องขับรถออกมาจากบ้านครั้งนี้เธอไม่ได้หนีปัญหาอย่างเคย แต่เธอกำลังมาหาข้อเท็จจริงแล้วจะกลับไปจัดการเรื่องทุกอย่าง ถ้าเรื่องที่เธอได้รับรู้ก่อนมาที่นี่เป็นเรื่องจริงเธอก็จะไม่หนี แต่เธอจะคุยกับเขาด้วยเหตุผลเพราะเธอไม่ใช้ตัวคนเดียว เธอมีลูกชายที่ต้องนึกถึงเป็นอันดับแรกเธอแวะที่ร้านจำหน่ายกล้องวงจรปิดจากนั้นก็ให้ช่างจากร้านตามเธอไปที่คอนโดฯ แล้วดึงภาพของคืนที่รัญภาคย์มานอนที่คอนโดฯ ใส่เฟลชไดร์ฟให้เธอ ขวัญพิชชาจ่ายเงินค่าเสียเวลาให้กับช่างแล้วเธอก็เอาโน้ตบุ๊กที่อยู่ในรถขึ้นมานั่งดูภาพทั้งหมดไปเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่ที่รัญภาคย์กลับเข้ามาที่คอนโดฯ ในคืนที่เขาบอกว่าทานยาแล้วรีบนอนเธอนั่งมองภาพไปเรื่อยๆ ในใจก็ภาวนาว่าขออย่าให้เธอได้เห็นภาพอะไรแบบที่ธัญชนกบอกกับเธอเลย หญิงสาวเห็นรัญภาคย์เดินเข้ามาในห้องในมือกำลังถือโทรศัพท์เธอมองเวลาที่ปรากกอยู่บนจอภาพแล้วคิดว่าตอนนั้นเขาคงกำลังคุยกับเธอ จากนั้นก็เป็นภ
พอพาต้นน้ำเข้านอนแล้วขวัญพิชชาก็มาจัดกระเป๋าเสื้อผ้าสำหรับตัวเองและลูกชายเพื่อพรุ่งนี้จะได้พากันออกเดินทางแต่เช้า จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อเห็นข้อความที่รัญภาคย์ส่งมาเธอก็รู้สึกเป็นห่วงเพราะเขาอยู่คนเดียวแล้วเธอก็ไม่รู้ว่ายาที่ธัญชนกซื้อมาให้นั้นเป็นยาอะไรทำไมสามีเธอถึงได้บอกว่าง่วง เธอรู้สึกเป็นห่วงเขาจนนอนไม่หลับครั้นจะโทรศัพท์ไปหาก็คิดว่าเขาคงหลับไปแล้ว ขวัญพิชชาได้แต่ภาวนาให้เขาไม่เป็นอะไรมาก เธอเปิดลิ้นชักเตรียมกุญแจตามที่เขาบอกแล้วก็พบใบเสร็จค่ากล้องวงจรปิดของคอนโดฯ ขวัญพิชชายิ้มกว้างอย่างโล่งใจเพราะเธอจะได้เห็นว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเชื่อมต่อกับระบบกล้องวงจรปิดที่คอนโดฯ แล้วเธอก็เห็นว่าตอนนี้ชายหนุ่มหลับไปแล้วทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ปิดไฟ ‘คงจะเหนื่อยมากจริงๆ’ เธอคิดในใจรุ่งเช้าขวัญพิชชาก็ขับรถพาต้นน้ำไปหารัญภาคย์ที่คอนโดฯ ตามที่ได้นัดกันไว้ พอไปถึงก็ตรงขึ้นไปบนห้องของเขา เธอไขกุญแจเข้าไปทันทีเพราะเห็นจากกล้องวงจรปิดแล้วว่าเขายังนอนอยู่ที่เดิม“พ่อคร้าบ ต้นน้ำมาแล้ว” เด็กชายกฤษฎิ์หิรัญกระโดดขึ้นไปบนเตียงที่รัญภาคย์นอนอยู่รัญภาคย์ได้ยินเสียงเหมือ
เสียงออกดังที่หน้าประตูจากนั้นไม่นานก็มีเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้าน ขวัญพิชชาในชุดอยู่บ้านมีผ้ากันเปื้อนสวมทับสภาพดูไม่ต่างจากแม่ครัวเท่าไหร่นัก เธอเดินออกมาดูด้วยตัวเองเนื่องจากวันนี้ต้นน้ำออกไปข้างนอกกับลดาและพาอ้อมใจไปด้วย“สวัสดีค่ะ คุณมินนี่หรือเปล่าค่ะ” แม้จะยังไม่เคยเจอกับผู้ช่วยของรัญภาคย์แต่ก็พอจะเดาออก“ใช่ค่ะ มินนี่เอาเอาเอกสารมาคุณรัญ” หญิงสาวพยายามมองเข้าไปในบ้านเพื่อนหวังจะเห็นหน้าเจ้านายหนุ่ม“คุณรัญบอกให้ฝากไว้ที่ฉันก่อนก็ได้ เพราะคุณรัญกำลังออกกำลังกายอยู่ค่ะ”หญิงสาวรูปร่างสูงโปรงแต่งหน้าแต่งตัวทันสมัยยื่นแฟ้มเอกสารให้เธอแล้วก็ขอตัวกลับโดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ แต่ขวัญพิชชาก็ไม่ใส่ใจเพราะเธอกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้ร่วมงานกันอยู่แล้ว ผู้ช่วยสาวขับรถออกจากบ้านของเจ้านายที่เป็นพี่ชายของเพื่อนแล้วก็นึกเสียดายที่มารู้จักเขาช้าไป พี่ชายของเพื่อนคนนี้นอกจากจะฐานะดีอย่างที่ผู้หญิงหลายคนชอบแล้วยังจะหน้าตาดี หุ่นดีจนเธอนึกอยากจะมีเขาเป็นแฟนขึ้นมาทันที ธัญชนกแวะร้านกาแฟก่อนถึงบริษัท เพราะถ้าเข้าไปตอนนี้ก็ใกล้เวลาพักกลางวันพอดี เธอไม่ค่อยมีเพื่อนในที่ทำงานเพราะพึ่งจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่
แม้จะมีงานที่ร้านกาแฟเพิ่มเข้ามาอีกแต่ขวัญพิชชาก็ยังทำหน้าที่อื่นๆ อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอจะตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารให้กับทุกคนเช่นเดิม จากนั้นก็ใช้เวลาอยู่กับต้นน้ำจนกระทั่งเด็กชายนอนหลับในตอนบ่ายเธอก็จะเข้าไปที่ร้านกาแฟเพียง 2 ชั่วโมงแล้วก็ไปช่วยรัญภาคย์ทำงานต่อ เธอมีความสุขที่ได้ทำงานทุกอย่างและไม่เคยเหนื่อยเลยสักนิดเช้านี้เธอก็ตื่นมาทำอาหารเช้าสำหรับลดา รัญภาคย์และยังมีอาหารของต้นน้ำที่เธอจะเป็นคนทำเองทุกขั้นตอน เพราะเธออยากให้ลูกชายได้ทานอาหารที่มีประโยชน์ละถูกหลักอนามัยที่สุด“ต้นน้ำหิวหรือยังครับลูก” เธอถามเด็กชายกฤษฎิ์หิรัญด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะน่าฟัง “ยังไม่หิวเลยครับแม่ขวัญ ต้นน้ำอยากรอพ่อก่อนครับ”“ย่าว่าถ้าหิวต้นน้ำก็ทานก่อนเลยก็ได้นะลูก เดี๋ยวสักพักพ่อก็คงลงมา” ลดาไม่อยากให้หล่นชายหิ้วท้องรอ แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกแปลกใจที่วันนี้ลูกชายลงมาทานอาหารช้ากว่าปกติก็ตาม “คุณแม่กับต้นน้ำทานพร้อมกันเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวขวัญขึ้นไปดูพี่รัญเองว่าทำไมวันนี้ถึงลงมาช้า”ขวัญพิชชาเปิดประตูห้องนอนเข้าไปก็เห็นที่นอนว่างเปล่า เธอคิดว่าตอนนี้เขาคงกำลังอาบน้ำแต่เสียงที่เธอได้ยินทำให้เธอต้องร
ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วร้านที่ดูรกร้างถูกปรับปรุงและตกแต่งเสร็จภายใน 1 สัปดาห์ ขวัญพิชชาเพิ่มมุมสำหรับเด็กไว้ในร้านด้วย เพราะอยากให้ลูกค้าที่มีลูกเล็กๆ ได้มีโอกาสออกมาดื่มกาแฟนอกบ้านโดยพาเด็กมาด้วย เธอแยกบริเวณไว้อย่างชัดเจนเพราะบางครั้งลูกค้าที่ไม่เคยมีลูกก็ต้องการความเป็นส่วนตัว ขนมและเ
เช้าวันต่อมาต้นน้ำก็ออกไปเที่ยวกับแตงกวาโดยมีเบญจวรรณและรชตพัฒน์อาสาเป็นคนดูแล รัญภาคย์ไว้ใจเขามากขึ้นเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับขวัญพิชชาในเชิงชู้สาวเลยสักนิด“พี่ถามได้ไหมว่าทำไมขวัญหนีไปอยู่กับคุณภีม” เมื่อได้เปิดใจคุยกันแล้วเขาก็อยากรู้ทุกเรื่องของเธอหลังจากหนีไปจากเขา“ขวัญไม่ได้ตั้งใจหนีไป
ต้นน้ำมีสุขภาพที่แข็งแรงแม้ว่าแรกเกิดจะน้ำหนักตัวน้อยและต้องเข้ารับการผ่าตัด รัญภาคย์และขวัญพิชชาพาเขาไปตรวจตามนัดและครั้งล่าสุดหมอก็บอกว่าต้นน้ำหายเป็นปกติแล้ว ตอนนี้ต้นน้ำในวัน 11 เดือนกำลังเริ่มจะเดินเตาะแตะนั่นทำให้ทั้งรัญภาคย์และขวัญพิชชาทั้งรักทั้งหลงลูกชายคนนี้มาก ต้นน้ำเป็นเหมือนส่วนที่เติม
วันนี้แพทย์ทำการผ่าตัดขวัญพิชชาก็อนุญาตให้เธอกลับบ้านได้เพราะแผลเธอเริ่มหายดีแล้ว แต่เธอไม่ดีใจเลยสักนิดเพราะเธอได้ออกจากโรงพยาบาลในขณะที่ลูกชายยังอยู่ที่นี่“อย่ากังวลไปเลยขวัญ เดี๋ยวต้นน้ำก็ได้กลับบ้านเหมือนอย่างขวัญนั่นแหละ” พาขวัญพูดขณะที่กำลังช่วยเธอเก็บของ“ขวัญอยากอยู่ต่อนี่ค่ะ ขอขวัญอยู่กับ







