All Chapters of คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

เอิงเอยเเละเพื่อนเข้าเรียนตามปกติ จนช่วงเย็นของวัน บรรยากาศภายในสนามกีฬาของโรงเรียนเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงนกหวีดของรุ่นพี่สตาฟฟ์ที่คอยควบคุมการซ้อม แสงแดดที่เคยร้อนระอุเริ่มอ่อนแสงลง ทว่าความเข้มข้นของการซ้อมกีฬาสีกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น เอิงเอยในชุดพละกำลังยืนประจำจุดอยู่ในลู่วิ่งเพื่อซ้อมวิ่งผลัด ร่างเล็กหอบหายใจน้อยๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มมีหยาดเหงื่อผุดพราย แต่ดวงตากลมโตกลับมุ่งมั่นตั้งใจรอรับไม้ผลัดจากเพื่อนร่วมทีม "ยัยเอย! รับนะ" เสียงตะโกนของเพื่อนร่วมทีมดังขึ้นพร้อมกับร่างที่วิ่งสับฝีเท้าเข้ามาใกล้ เอิงเอยเตรียมพร้อม ออกตัววิ่งเหยาะๆ และเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อรับไม้ ทว่าในจังหวะเสี้ยววินาทีที่มือเล็กกำลังจะคว้าไม้ผลัดนั้นเอง... ปึก!! "กรี๊ดดด " นักกีฬาจากสีตรงข้ามที่ซ้อมวิ่งอยู่อีกลู่เสียหลัก สะดุดขาตัวเองจนร่างถลาพุ่งข้ามเลนมากระแทกเข้ากับลำตัวของเอิงเอยอย่างจังด้วยความเร็วและความแรงที่ไม่อาจตั้งตัวได้ทัน ร่างเล็กของเด็กสาวปลิวล้มลงไปกองนอกลู่ยางสังเคราะห์ ที่เป็นพื้นปูนรองเท้าผ้าใบที่สวมใส่อยู่บิดผิดรูปจนข้อเท้าพลิกอย่างรุนแรง เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังพร้อมกับความเจ็บปวดที

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีตามคำประกาศิต สมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่มก็แผดเสียงร้องเตือนขึ้นทำลายความเงียบ วายุกดรับสายทันทีโดยไม่ต้องดูชื่อคนโทรเข้า "รายงานมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบเอ่ยสั่งการ"นายน้อยครับ. ตอนนี้คุณเอิงเอยอยู่ที่โรงพยาบาลครับ เธอเกิดอุบัติเหตุระหว่างซ้อมวิ่งผลัด ข้อเท้าพลิกอย่างรุนแรงจนต้องใส่เฝือกอ่อน อาการค่อนข้างน่าเป็นห่วงครับ"หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของวายุกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมาในอกราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ภาพเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ต้องนั่งร้องไห้เพราะความเจ็บปวดทำให้สติของเขาแทบจะขาดผึง"แค่อุบัติเหตุล้มธรรมดาใช่ไหม" วายุพยายามข่มเสียงให้เป็นปกติ แม้แววตาจะวาวโรจน์ไปด้วยโทสะแล้วก็ตาม"เอ่อจากที่ผมให้คนของเราไปเช็กภาพจากกล้องวงจรปิดของสนามกีฬาโรงเรียนมา.ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดาครับนายน้อย" ลูกน้องปลายสายมีน้ำเสียงตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เหมือนว่าด็กผู้หญิงสีตรงข้ามที่วิ่งอยู่อีกลู่'จงใจวิ่งข้ามเลนมากระแทกคุณเอิงเอยให้ล้มครับ คาดว่าน่าจะตั้งใจตัดกำลังคู่แข่ง เพราะคุณเอิงเอยเป็นตัวเต็งของสี" กรอด...เสียงขบก

"กะ... ก็หนูไม่กล้าบอกพี่นี่น่า... กลัวพี่ไม่สบายใจ..."เสียงใสที่เคยเจื้อยแจ้วบัดนี้สั่นเครือและแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปในลำคอ เอิงเอยก้มหน้ามองเฝือกที่ข้อเท้าตัวเอง น้ำตาที่เพิ่งพยายามกลั้นเอาไว้รื้นขึ้นมาจนดวงตากลมโตฉ่ำวาว ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นกลับไม่ได้ดูเศร้าหมองจนไร้ราศี แต่กลับดูน่าทะนุถนอมและน่ารังแกในเวลาเดียวกันปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงถอนหายใจหนักๆ ที่ดังลอดคลื่นสัญญาณมาให้ได้ยินความโกรธเกรี้ยวที่เคยพุ่งสูงปรี๊ดของมาเฟียหนุ่มราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็นจัด เพียงแค่ได้ยินเสียงสั่นๆ และประโยคสารภาพซื่อๆ ของเด็กแสบ วายุยกมือขึ้นเสยเรือนผมสีดำสนิทของตนเองอย่างพยายามระงับอารมณ์ เขาเกลียดตัวเองที่อยู่ห่างไกลจนไม่สามารถดึงร่างเล็กๆ นั้นเข้ามากอดปลอบได้ในตอนนี้"แล้วการที่พี่ต้องมารู้ทีหลังว่าคู่หมั้นตัวเองเจ็บตัว แถมยังโดนคนอื่นรังแก... เราคิดว่าพี่จะสบายใจงั้นเหรอ เอิงเอย "น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่ได้ตะคอกหรือเกรี้ยวกราด แต่กลับเจือไปด้วยความตัดพ้อและจริงจังจนคนฟังใจแกว่ง" ไม่ได้โกรธที่เราอ่อนแอ หรือโกรธที่ล้มจนขาแพลงเเต่พี่โกรธที่ตัวเองอยู่ตรงนั้นเพื่อปกป้องเราไม่ได้ และโกรธท

บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมทึบแสงชั้นใต้ดินของคาสิโนอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความตายที่น่าสะอิดสะเอียน ร่างของชายวัยกลางคนซึ่งเป็นถึงอดีตผู้จัดการระดับสูงที่ยักยอกเงินของแฟมิลี่ นอนจมกองเลือดหายใจรวยรินอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบวายุยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ชายหนุ่มอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมคอออกเพื่อคลายความอึดอัด ในมือหนาถือปืนพกสีเงินวาววับที่เพิ่งลั่นไกเจาะทะลุหัวเข่าของคนทรยศไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน"ขอร้อง... นายน้อย ไว้ชีวิตผมด้วย." เสียงแหบพร่าร้องขอความเมตตาอย่างน่าเวทนาทว่ามาเฟียหนุ่มกลับเพียงแค่โยนกระบอกปืนส่งคืนให้ลูกน้องคนสนิท ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูทางออกอย่างไม่ไยดี"มึงเก็บมันซะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการเรียบเฉย ราวกับกำลังสั่งให้ทิ้งขยะ "สับให้เละแล้วเอาไปโยนให้ฉลามกิน อย่าให้เหลือเศษซากหรือร่องรอยสาวมาถึงคาสิโนของเราได้อีก" "รับทราบครับนายน้อย" ปัง! ปัง ปัง ..เสียงปืนลั่นขึ้นอีกนัดเพื่อปลิดชีพคนทรยศ พร้อมกับบานประตูเหล็กที่ปิดลง วายุก้าวเดินไปตามทางเดินแคบๆ สีหน้าของเขายังคงเย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมัจจุราช ชายหน

ช่วงหนึ่งเดือนต่อมา บรรยากาศรอบตัวของเอิงเอยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กสาวมัธยมปลายที่มีเวลาว่างนั่งกินขนมและวิดีโอคอลคุยเจื้อยแจ้ว บัดนี้ตารางชีวิตของเธอถูกอัดแน่นไปด้วยตารางฝึกซ้อมที่โหดหินเพื่อเตรียมตัวเข้าแข่งขันกรีฑาระดับจังหวัด ทุกๆ วันหลังเลิกเรียน เอิงเอยในชุดพละจะต้องลงสนามฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง ทั้งวิ่งจับเวลา ซ้อมรับส่งไม้ผลัด และเข้าฟิตเนสเพื่อสร้างกล้ามเนื้อตามโปรแกรมที่โค้ชระดับจังหวัดวางไว้ ร่างเล็กเหนื่อยล้าจนแทบจะขาดใจในแต่ละวัน กว่าจะได้กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบค่ำ เมื่อทานข้าวและอาบน้ำเสร็จ เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีก็มลายหายไป หัวถึงหมอนก็หลับสนิทเป็นตายด้วยความอ่อนเพลีย และนั่นส่งผลกระทบโดยตรงต่อมาเฟียหนุ่มที่อยู่อีกซีกโลก... ณ ห้องทำงานสุดหรูใจกลางกรุงลอนดอน บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบจนน่าอึดอัด รังสีความกดดันและหงุดหงิดแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของวายุที่นั่งจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนของตัวเองนิ่งๆ ราวกับจะใช้สายตาคมกริบนั้นเจาะทะลุหน้าจอเข้าไปให้ได้ หน้าจอแชทไลน์ที่เคยเด้งข้อความและสติกเกอร์ลูกแมวจากยัยตัวแสบแทบจะทุกชั่วโมง บัดนี้กลับนิ่งสนิท ข้อความล่าสุดที่เธอส่