All Chapters of คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่ร่างเล็กก้าวพ้นประตูรั้วโรงเรียนเข้ามา รถยุโรปคันหรูสีดำขลับที่ติดฟิล์มมืดสนิทก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งไว้เพียงเสียงซุบซิบฮือฮาของเหล่านักเรียนโดยเฉพาะกลุ่มเด็กผู้ชายที่เคยมองตามเอิงเอยตาเป็นมัน บัดนี้ต่างพากันล่าถอยและยืนจับกลุ่มคุยกันด้วยท่าทีเกรงขาม รังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากรถคันนั้นแม้จะมองไม่เห็นคนขับ แต่ก็ทรงพลังมากพอที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกขนลุกซู่เอิงเอยระบายยิ้มละมุนบนใบหน้า มือเล็กกระชับสายกระเป๋านักเรียนพลางหมุนตัวเตรียมจะเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนด้วยหัวใจที่พองโตทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าไปไหนไกล ร่างของเธอก็ถูกขนาบข้างด้วยเงาของคนสองคนอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ"หมับเข้าให้! จับตัวได้แล้วยัยเพื่อนตัวดี""ใคร-มา-ส่ง ยัยเอย สารภาพมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยดังประสานกันขึ้นที่ข้างหูซ้ายและขวา เอิงเอยสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับของขวัญ และพราวฟ้าสองเพื่อนสาวสุดซี้ที่พุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวราวกับหน่วยสวาท ทั้งคู่ยืนเท้าสะเอว หรี่ตาจับผิด พลางมองสลับระหว่างใบหน้าหวานๆ ที่กำลังซับสีเลือดฝาดของเพื่อนรัก กับท้ายรถคันหรูที่เพิ่งแล่

ไม่นานรถสปอร์ตยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กดัดบานใหญ่ที่เปิดอ้าออกต้อนรับอย่างรู้หน้าที่ เข้าสู่พื้นที่ของคฤหาสน์หลังงามสไตล์คลาสสิกที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่หลายสิบไร่ชานเมือง บรรยากาศรอบนอกดูเงียบสงบร่มรื่น ทว่าทุกตารางนิ้วกลับถูกรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดโดยกลุ่มชายชุดดำที่ยืนประจำจุดต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ เสียงเบรกดังขึ้นเบาๆ เมื่อรถจอดสนิทหน้ามุขทางเข้า ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของวายุก็ก้าวลงมา เรือนผมสีดำสนิทที่มักจะถูกจัดทรงไว้อย่างเนียบกริบปลิวไหวเล็กน้อยตามแรงลม นัยน์ตาคมกริบทอประกายเยือกเย็นและดุดันดั่งมัจจุราช บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่ยืนเรียงรายอยู่ต่างพากันค้อมศีรษะทำความเคารพนายน้อยผู้ทรงอิทธิพลอย่างพร้อมเพรียง ชายหนุ่มไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ขายาวก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปในตัวคฤหาสน์และมุ่งหน้าสู่ห้องทำงานใหญ่บนชั้นสองทันที ก๊อก... ก๊อก... วายุเคาะประตูตามมารยาทเพียงสองครั้ง ก่อนจะผลักบานประตูไม้สลักลายเข้าไป ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยโทนสีขรึม กลิ่นซิการ์ชั้นดีลอยอวลบางๆ ชายชราวัยเจ็ดสิบเศษที่ยังคงดูน่าเกรงขามและแข็งแรง นั่งสง่าอยู่บนเก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานต

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ บรรยากาศภายในบ้านของเอิงเอยควรจะเงียบสงบและผ่อนคลาย เด็กสาววัย 18 ปีในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นสบายๆ กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหน้าโซฟา บนโต๊ะรับแขกเต็มไปด้วยหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยและกองชีตสรุปวิชาต่างๆ ที่เธอต้องเร่งอ่านทำความเข้าใจเเต่ว่าความสงบสุขนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงของมารดาที่ดังขึ้นแต่เช้าตรู่เอิงเอยไม่ได้สนใจอะไรนัก ก้มหน้าก้มตาทำโจทย์คณิตศาสตร์ต่อไป จนกระทั่งได้ยินเสียงผู้เป็นแม่คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่บทสนทนานั้นจะจบลงพร้อมกับร่างของมารดาที่เดินปรี่เข้ามาหาเธอด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ"ยัยเอยลูก หยุดอ่านหนังสือก่อนเร็ว แม่มีเรื่องตื่นเต้นระดับชาติจะบอก!""คะ? เรื่องอะไรเหรอคะแม่" เอิงเอยเงยหน้าขึ้นมา มองมารดาด้วยความงุนงง มือเล็กยังคงถือดินสอกดค้างไว้"เมื่อกี้คุณหญิงแม่ของตาวายุโทรมาหาแม่..." ผู้เป็นแม่ฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ"ผู้ใหญ่ทางนู้นเขาขอฤกษ์ด่วนจี๋มาแล้วนะลูกเป็นอาทิตย์หน้า เตรียมตัวเข้าพิธีหมั้นได้เลยจ้ะ" แก้ก !!ดินสอกดในมือเล็กหล่นร่วงลงกระทบโต๊ะกระจกเสียงดัง เอิงเอยเบ

หลังจากคุยโทรศัพท์กับลูกน้องสั่งงานอะไรเสร็จสรรพ เขาก็เดินเข้ามาหาเอิงเอยที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ "ทำการบ้านวิชาอะไรครับ หน้มยุ่งเชียว " "คณิตศาสตร์ค่ะ ยากมากเลย หนูงงข้อนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำยังไงคำตอบก็ไม่ตรงกับเฉลยสักที"เอิงเอยบ่นอุบอิบพลางชี้ปลายดินสอกดไปที่โจทย์แคลคูลัสสุดหินบนหน้ากระดาษ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ สะท้อนความหงุดหงิดของเด็ก ม.6 ที่กำลังปวดหัวกับการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยวายุหลุดยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางกระเง้ากระงอดนั้น ชายหนุ่มไม่ได้ผละออกจากร่างบาง แต่กลับยิ่งกระชับวงแขนที่โอบรอบเอวเล็กให้แน่นขึ้นไปอีก แผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบางจนไร้ช่องว่าง ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเรือนผมสีดำสนิทเคลียปรกหน้าผากโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะฝังลงบนแก้มใส กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศของเขาลอยวนอยู่ปลายจมูกของเด็กสาวจนทำให้สมาธิที่แตกกระเจิงอยู่แล้ว ยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ "ไหนครับ... คนเก่งของพี่งงตรงไหน หืม?"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปากบางข้างใบหูเล็ก ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปกุมมือเล็กของเอิงเอยที่จับดินสออยู่เอาไว้

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาติวหนังสือที่ทำเอาคนเรียนหัวใจแทบวายไปหลายตลบ วายุก็อยู่ร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นกับครอบครัวของเอิงเอยตามคำชวนของผู้ใหญ่ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ มาเฟียหนุ่มทำหน้าที่ว่าที่ลูกเขยได้อย่างไร้ที่ติ เขาคอยตักกับข้าว แกะก้างปลา และปอกเปลือกกุ้งให้เด็กสาวอย่างเอาใจใส่จนผู้เป็นพ่อและแม่ของเธอได้แต่ลอบยิ้มให้กันด้วยความปลาบปลื้มใจเมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาสองทุ่มตรง วายุก็ขอตัวลากลับเพื่อให้เด็ก ม.6 ได้มีเวลาพักผ่อน เอิงเอยเดินออกมาส่งร่างสูงใหญ่ที่หน้าประตูบ้านด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่ยังคงซับสีเลือดฝาด"ขับรถกลับดีๆ นะคะ ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกหนูด้วย" เอิงเอยเอ่ยเสียงใส"ครับคนเก่ง..." วายุระบายยิ้มละมุน มือหนายกขึ้นยีกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "อาทิตย์นี้ก็ตั้งใจสอบนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องงานหมั้น พี่จะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง... ฝันดีครับ ยัยตัวแสบ"ชายหนุ่มรอจนกระทั่งเด็กสาวเดินกลับเข้าบ้านและล็อกประตูเรียบร้อย เขาจึงเดินไปขึ้นรถยุโรปคันหรู แล้วขับเคลื่อนออกไปสู่ท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ เ