All Chapters of คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ช่วงค่ำของวันอาทิตย์ บรรยากาศภายในบ้านของเอิงเอยเงียบสงบและผ่อนคลาย ร่างเล็กในชุดนอนกระโปรงผ้าฝ้ายสีครีมนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น ในมือถือเหรียญทองระดับจังหวัดที่เพิ่งคว้ามาได้หมาดๆ พลางเช็ดทำความสะอาดมันอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่ยอมหดหายตั้งแต่เมื่อคืนที่คุยวิดีโอคอลกันพี่วายุเขา ก็บอกแค่ว่าจะขึ้นเครื่องบินกลับมา แต่หลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไปเลยตลอดทั้งวัน เอิงเอยเดาว่าเขาคงกำลังเดินทางหรืออาจจะถึงไทยแล้วแต่คงกลับไปพักผ่อนที่เพนต์เฮาส์เพราะเหนื่อยจากการเดินทางบรื้น...เสียงเครื่องยนต์รถคันหรูที่คุ้นหูดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน ตามมาด้วยเสียงพูดคุยทักทายของพ่อและแม่ที่เดินออกไปรับแขก เอิงเอยไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนของพ่อที่มักจะแวะเวียนมาหาบ่อยๆ เด็กสาวก้มหน้าก้มตากดสมาร์ตโฟน กะว่าจะพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในแชทของคนตัวโตสักหน่อยทว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาจนบังแสงไฟในห้องนั่งเล่น ทำให้ปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์ข้อความชะงักกึกกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่ให้ค

"แต่คุณแม่คะ. คุณป้าคะ .. หนูเพิ่งจะ 18ปี หมั้นได้แล้วเหรอคะ" เอิงเอยแย้งขึ้นมาเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตช้อนมองผู้ใหญ่รอบโต๊ะอย่างขอความเห็น กฎหมายที่เคยเรียนมาในวิชาสังคมศึกษาแวบเข้ามาในหัวว่าการหมั้นจะสมบูรณ์ก็ต่อเมื่ออายุ 20 ปีบริบูรณ์ไม่ใช่หรือไงกัน คำถามซื่อๆ ของเด็กสาวเรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากผู้ใหญ่ทั้งสี่คน ก่อนที่มารดาของวายุจะระบายยิ้มหวานแล้วเอื้อมมือมาลูบผมว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเบามือ "แหม หนูเอยลูก กฎหมายน่ะเขาให้หมั้นตอน20ปีจริง แต่เราไม่ได้จะไปจดทะเบียนหรือประกาศออกสื่อใหญ่โตสักหน่อย เราแค่จัดงานหมั้นเล็กๆ เป็นการภายใน สวมแหวนรับขวัญกันในครอบครัวให้ผู้ใหญ่รับรู้ก็พอแล้วจ้ะ" คุณหญิงอธิบายอย่างใจเย็น "หนูเอยของแม่ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นทุกวันแบบนี้ แม่กลัวว่าถ้าปล่อยไว้ จะมีหนุ่มๆ ที่โรงเรียนมาตามจีบจนตาวายุของแม่หมดสิทธิ์น่ะสิ ตีตราจองไว้ก่อนน่ะดีที่สุดแล้ว" " ใช่จ้ะ ยัยเอย" แม่ของเอิงเอยสมทบ "มีแหวนของพี่เขาสวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย พวกแมลงหวี่แมลงวันที่โรงเรียนจะได้รู้ว่าหนูมีเจ้าของแล้ว จะได้ไม่มากวนใจเวลาหนูต้องซ้อมกีฬาไงลูก" เหตุผลของผู้ใหญ่ทำเอาเอิงเอยอ้าปาก

" ปล่อยค่ะพี่วายุ หนูอายคุณพ่อคุณแม่ท่านนะ..."มือเล็กๆ ยกขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ เอิงเอยพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดรัดแน่นของมาเฟียหนุ่ม ดวงตากลมโตล่อกแล่กมองซ้ายมองขวา และคอยชะเง้อมองเข้าไปทางผนังกระจกของห้องอาหารด้วยความระแวง กลัวว่าผู้ใหญ่ทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ข้างในจะหันมาเห็นฉากรักหวานแหววนี้เข้าเสียก่อนแทนที่จะยอมปล่อยแต่โดยดี วายุกลับหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างชอบใจ แผ่นอกกว้างที่สั่นสะเทือนตามจังหวะการหัวเราะทำให้คนที่ซุกอยู่ยิ่งหน้าเห่อร้อนขึ้นไปอีก ชายหนุ่มยอมคลายอ้อมกอดออกเพียงเล็กน้อย แต่ท่อนแขนแกร่งก็ยังคงโอบรัดรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อยให้เธอถอยห่างไปไหน"จะอายทำไมกัน หืม?" วายุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบทอประกายล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด "คุณพ่อคุณแม่ท่านก็รู้อยู่แล้วว่าพี่คลั่งรักเราขนาดไหน แถมท่านยังเป็นคนเสนอให้เราสองคนรีบหมั้นกันเองด้วยซ้ำ เผลอๆ ตอนนี้อาจจะกำลังแอบมองแล้วลุ้นให้พี่หอมแก้มเราอยู่ก็ได้นะ"" พี่วายุอะบ้าไปแล้ว ใครเขาจะมาลุ้นเรื่องแบบนี้กันเล่าถ้าพูดเเบบนี้อีกหนูโกรธเเล้วนะ "เอิงเอยแหวใส่เสียงหลง แก้มใสแดงแปร๊ดเป็นลูกตำลึงสุกเมื่อเจอคนหน

วายุเเยกย้ายกับพ่อเเม่หลังจากกลับจากร้านอาหาร มาพักเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานครกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากถูกปล่อยทิ้งร้างให้ลูกน้องเข้ามาทำความสะอาดอยู่นานถึงห้าปีเต็มร่างสูงใหญ่ของวายุก้าวเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มเรียบหรู ชายหนุ่มปลดกระดุมคอเสื้อและถอดนาฬิกาเรือนแพงวางลงบนโต๊ะกระจกอย่างไม่ใส่ใจนัก ความเหนื่อยล้าจากการนั่งเครื่องบินข้ามทวีปยาวนานกว่าสิบชั่วโมงเริ่มจู่โจมร่างกาย แต่ถึงอย่างนั้น ริมฝีปากหยักลึกก็ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าหวานๆ และแก้มนิ่มๆ ของคนที่เพิ่งแยกจากกันมาเมื่อไม่ถึงชั่วโมงวายุทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาว ล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันแชทที่คุ้นเคย ปลายนิ้วพิมพ์ข้อความส่งหา 'ยัยตัวแสบ' อย่างรวดเร็ว ' พี่ถึงบ้านแล้วนะครับ...''ฝันดีนะยัยตัวแสบ พรุ่งนี้เช้าพี่จะไปรอรับหน้าบ้าน อย่าตื่นสายล่ะ'ชายหนุ่มกดส่งข้อความไปพร้อมกับสติกเกอร์รูปหมีลูบหัวแมวเบาๆ จากนั้นก็เอนหลังพิงพนักโซฟา นั่งรอจ้องหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ หวังจะได้เห็นสถานะอ่านแล้วหรือสติกเกอร์แมวหน้าบึ้งส่งกลับมาเถียงเขาเจื้อยแจ้

ภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรูที่บุด้วยหนังแท้สีเข้มและติดฟิล์มดำสนิทจนบดบังสายตาจากโลกภายนอกได้อย่างมิดชิด บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ต่างจากความคึกคักของจราจรยามเช้าบนท้องถนนเมืองไทยอย่างสิ้นเชิงเอิงเอยนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเล็กทั้งสองข้างกอดกระเป๋านักเรียนเอาไว้แน่นจนแทบจะกลายเป็นเกราะป้องกันตัว ดวงตากลมโตเอาแต่จ้องมองตรงไปข้างหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองคนตัวโตที่กำลังทำหน้าที่สารถีอยู่ข้างๆหัวใจดวงน้อยเต้นประท้วงโครมครามอยู่ภายในอกนี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีที่เธอต้องอยู่กับพี่วายุ สองต่อสองในพื้นที่แคบๆ แบบนี้ ระยะเวลาที่ห่างกันไปนานบวกกับภาพลักษณ์มาเฟียหนุ่มสุดหล่อเหลาและทรงอำนาจที่อยู่ตรงหน้า มันทำให้เด็กสาวทำตัวไม่ถูกเลยสักนิด แม้ว่าตอนนี้เธอจะโตขึ้นเป็นสาวมัธยมปลายปีที่ 4 แล้วก็ตาม แต่พอต้องมาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ทำอะไรก็เคอะเขินไปหมดวายุที่กำลังจับพวงมาลัยรถด้วยท่าทางสบายๆ ลอบปรายตาคมกริบมองร่างเล็กข้างกายเป็นระยะ ชายหนุ่มอมยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางเกร็