All Chapters of คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

81 Chapters

อันตรายที่คืบไกล้เข้ามา

หลังจบพิธีหมั้นหมายอันแสนอบอุ่นในบรรยากาศส่วนตัว วายุก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า ตามกำหนดการที่เขาวางไว้ ในวันจันทร์ถัดมา... โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมืองถูกเนรมิตให้เป็นห้องแถลงข่าวขนาดย่อมเหล่านักข่าวจากสำนักข่าวชั้นนำและสื่อมวลชนสายธุรกิจถูกเชิญมารวมตัวกันแน่นขนัด เพื่อร่วมฟังการแถลงการณ์สำคัญของ 'วายุ อัครเดชโภคิน' ทายาทคนเดียวของตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศและจะเข้ามารับตำแหน่ง ประธานบริษัทอย่างเต็มตัวภายในห้องแถลงข่าวที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ วายุในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่สั่งตัดเป็นพิเศษ เดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เรือนผมสีดำสนิทถูกจัดทรงอย่างเนียบกริบ แววตาคมกริบคู่นั้นมีออร่าของนักบริหารที่ดุดันและเฉียบขาดจนเหล่ากระจอกข่าวต่างพากันกดชัตเตอร์รัวไม่หยุด"วันนี้ผมขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมฟังการประกาศสำคัญ..." เสียงทุ้มต่ำที่กังวานและทรงพลังดังผ่านไมโครโฟนไปทั่วห้องเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องมาเฟีย หรือธุรกิจสีเทาแม้แต่นิดเดียวเขาพูดถึงวิสัยทัศน์ อนาคตของบริษัท และการขับเคลื่อนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และนำเข้าส่งออ

จัดการให้หมด

ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นไปตามถนนเส้นหลักมุ่งหน้าสู่บ้านของเอิงเอย บรรยากาศภายในห้องโดยสารยังคงอบอวลไปด้วยความสุข เด็กสาววัย 18 ปี นั่งจดจ่ออยู่กับการเล่าเรื่องวีรกรรมสุดฮาของเพื่อนในห้องเรียนให้ว่าที่คู่หมั้นฟังอย่างออกรสออกชาติ เสียงหัวเราะสดใสของเธอกังวานไปทั่วรถ เป็นเสียงดนตรีที่วายุมองว่าเพราะพริ้งที่สุดในโลกเขาฟังเธอพูดไปพร้อมกับคอยเหลือบมองกระจกหลังและกระจกข้างสลับกันเป็นระยะ นัยน์ตาคมกริบประเมินสถานการณ์รอบข้างตลอดเวลา แม้กลุ่มชายฉกรรจ์หน้าโรงเรียนจะถูกหน่วยเงาของเขาจัดการไปแล้ว แต่สัญชาตญาณของมาเฟียยังคงเตือนว่า เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้น "พี่วายุคะ..." จู่ๆ เอิงเอยก็หยุดเล่า แล้วหันมามองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูจะนิ่งเงียบไปชั่วขณะ "เย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันนะ แม่บอกว่าวันนี้มีแกงเขียวหวานฝีมือท่านด้วยนะคะ"วายุหันกลับมามองใบหน้าหวานละมุนที่คาดหวังคำตอบ มือหนาเอื้อมไปกุมมือซ้ายของเด็กสาวที่วางอยู่บนตัก สัมผัสความนุ่มนวลของผิวเนียนละเอียดผ่านแหวนเพชรวงสวยที่เขาสวมให้เมื่ออาทิตย์ก่อน"แน่นอนครับ.เรื่องของโปรดพี่ พี่ไม่มีทางพลาดอยู่แล้ว" ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มละมุนที่ปิดบังคว

ไม่ปลอดภัย

มื้อเย็นผ่านไปอย่างเรียบง่าย ทว่าความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นหลังทานอาหารเสร็จกลับผิดปกติไปจากทุกครั้ง วายุนั่งอยู่บนโซฟาข้างกายเอิงเอย แววตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนยามมองคนตัวเล็ก บัดนี้กลับฉายแววเคร่งเครียดและเด็ดขาดอย่างที่ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านไม่เคยเห็นมาก่อนเขาประเมินแล้วว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้เอิงเอยอยู่ห่างตัว"คุณพ่อครับ... คุณแม่ครับ" วายุเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นสะเทือนด้วยความจริงจัง "ผมมีเรื่องสำคัญที่จำเป็นต้องหารือกับท่านทั้งสอง"เอิงเอยที่กำลังนั่งจิบน้ำผลไม้อยู่ชะงักไป เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ว่าที่คู่หมั้นด้วยความรู้สึกใจคอไม่ดี เหมือนลางสังหรณ์บางอย่างกำลังเตือนให้รู้ว่าชีวิตที่แสนปกติสุขของเธอ กำลังจะเปลี่ยนไป"ว่าอย่างไรล่ะตาวายุ สีหน้าลูกดูไม่ดีเลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?" พ่อของเอิงเอยวางแก้วน้ำลง แล้วขยับตัวเข้ามาฟังอย่างตั้งใจวายุสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยความจริงบางส่วน "ตั้งแต่ผมกลับมาไทยมีกลุ่มอิทธิพลมืดบางกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหวและจับจ้องมาที่ผม ผมจัดกำลังคนดูแลความปลอดภัยให้น้องตลอด 24 ชั่วโมงแล้วก็จริง แต่เ

ไปอยู่กับพี่

หลังจากการตัดสินใจที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ วายุก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาสูญเปล่าแม้แต่นาทีเดียว ชายหนุ่มจัดการให้ลูกน้องคนสนิทนำรถตู้คันโตมารอรับเอิงเอยที่หน้าบ้านทันที เพื่อไม่ให้เสียเวลาและลดความเสี่ยงจากการที่เธอต้องนอนค้างที่บ้านคืนนี้"เก็บเฉพาะของที่จำเป็นไปก่อนนะส่วนเสื้อผ้าหรือของใช้ที่เหลือ เดี๋ยวพี่จะให้คนมาจัดการขนไปให้ที่เพนต์เฮาส์เอง ไม่ต้องห่วงนะครับ" วายุเอ่ยพลางช่วยเด็กสาวพับเสื้อผ้าตัวโปรดใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยความทะนุถนอมเอิงเอยมองตามแผ่นหลังแกร่งของชายหนุ่มที่กำลังเดินไปมาด้วยความตื่นเต้นและกังวลใจเล็กน้อย การย้ายบ้านแบบกะทันหันในยามดึกดื่นเช่นนี้เหมือนฉากในละคร แต่เมื่อเห็นสายตาที่มุ่งมั่นของเขา เธอก็รู้ดีว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาสามารถมอบให้ได้ในขณะที่วายุกำลังวุ่นวายกับการจัดการเรื่องย้ายของ เอิงเอยก็แอบเหลือบไปเห็นกลุ่มชายชุดดำที่ดูท่าทางแข็งแรงและดุดันผิดจาก รปภ. หมู่บ้านทั่วไป กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่รอบตัวบ้านของเธออย่างขยันขันแข็ง "พี่วายุคะ... รปภ. ที่เดินอยู่รอบบ้านนั่น..."วายุที่เพิ่งวางโทรศัพท์จากการสั่งงานลง หันมาส่งยิ้มให้เธอ "อ้อ

ประชุมลับ

รถหรูหลายคันแล่นเข้ามาจอดเทียบที่ชั้นจอดรถวีไอพีของคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางกรุงเทพมหานคร ลิฟต์ส่วนตัวที่ต้องใช้ลายนิ้วมือและรหัสผ่านเท่านั้นเปิดออก นำพาร่างของวายุและเอิงเอยทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดซึ่งเป็นที่ตั้งของ เพนต์เฮาส์ ส่วนตัวที่กินพื้นที่ทั้งชั้นทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา เอิงเอยก็ถึงกับเบิกตากว้างกับความหรูหราและกว้างขวางของสถานที่ ผนังกระจกใสบานใหญ่เปิดรับวิวแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองหลวงแบบ 360 องศา การตกแต่งภายในเน้นโทนสีเข้ม ดำ เทา และน้ำเงินเข้ม สะท้อนรสนิยมความเรียบหรูและดุดันของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างชัดเจนเขาปล่อยให้น้องได้เดินสำรวจพื้นที่ส่วนตัวจนพอใจเเล้วจึงเอ่ยบอก "ห้องนอนอยู่ทางขวามือครับ..." วายุเอ่ยเสียงนุ่ม พลางชี้ไปยังประตูบานใหญ่ที่สลักลวดลายสวยงาม "เสื้อผ้ากับของใช้บางส่วนที่ให้ลูกน้องไปเอามา ถูกจัดเตรียมไว้ในตู้หมดแล้ว เอิงเอยไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวให้สบายใจก่อนนะ ทำเหมือนที่นี่เป็นบ้านของเราเลย""แล้วพี่วายุล่ะคะ?" เด็กสาวเงยหน้าขึ้นถาม สังเกตเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเรื่องราวให้ครุ่นคิดของชายหนุ่ม"พี่มีเรื่องงานต้องคุยกับลูกน้องนิดหน่อยครับ ห้

อ่อนโยนเเต่กับเธอ

หลังจากการประชุมลับที่เเละสั่งงานลูกน้องเรียบร้อยเเล้ววายุรีบก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวเพื่อกลับขึ้นมายังเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดทันที เข็มนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือบอกเวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว มาเฟียหนุ่มคิดว่าป่านนี้เด็กสาวของเขา คงจะหลับสนิทไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้าจากการย้ายที่อยู่กะทันหันทว่าทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำเอาหัวใจของคนเป็นมาเฟียกระตุกวูบไฟในห้องถูกหรี่ลงจนสลัว แต่ยังคงมองเห็นร่างเล็กของเอิงเอยในชุดนอนตัวโคร่งนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้างนุ่ม ดวงหน้าหวานจิ้มลิ้มไม่ได้หลับตาพริ้มอย่างที่เขาคาดหวัง แต่เธอกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ทำไมยังไม่นอนอีกครับ"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ วายุรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็กที่เตียงทันที "นี่มันดึกมากแล้วนะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นไปโรงเรียนอีกไม่ใช่หรือไง หืม?"เอิงเอยสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย เด็กสาวหันขวับมาหาเขา ทันทีที่สบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความห่วงใย กำแพงความเข้มแข็งที่พยายามสร้างไว้ก็พังทลายลงในพริบตา ดวงตากลมโตเริ่มแด

คนฉวยโอกาศ

อื้อ..แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์สุดหรู ปลุกให้ร่างเล็กที่นอนขดตัวซุกหาความอบอุ่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาคอยๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมาเอิงเอยกะพริบตาปริบๆ ปรับโฟกัสสายตา ก่อนจะพบว่าตัวเองไม่ได้นอนกอดหมอนข้างเหมือนทุกที แต่กำลังนอนหนุนท่อนแขนแกร่งและซุกหน้าอยู่กับแผ่นอกกว้างของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น คู่หมั้นหรือผัวในอนสคตของเธอ เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองคนหลับสนิทที่รวบกอดเธอไว้แน่นทั้งคืนใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวายุในยามหลับใหลดูผ่อนคลายและไร้ซึ่งพิษสงใดๆ เรือนผมสีดำสนิทที่มักจะถูกเซตไว้อย่างเนียบกริบ บัดนี้ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้มาเฟียหนุ่มวัยผู้ใหญ่ดูเด็กลงไปถนัดตาความกังวลและความหวาดกลัวเมื่อคืนมลายหายไปจนหมดสิ้น ราวกับถูกปัดเป่าด้วยอ้อมกอดที่แสนมั่นคงนี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาววัย กลับมาดูสดใสและเปล่งประกายอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก เอิงเอยเผลอเอื้อมมือเล็กๆ ไปเกลี่ยปอยผมสีดำขลับที่ปรกหน้าผากของเขาออกให้อย่างเบามือทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสนัยน์ตาคมกริบที่เคยหลับสนิทก็ลืมขึ้นมาสบตากับเธอทันที "แอบแต๊ะ

กำลังใจ

รถคันหรูจอดนิ่งสนิทที่หน้าประตูรั้วโรงเรียนมัธยมปลายในช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดของเช้าวันใหม่ บรรดานักเรียนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเหลียวหลังมองรถหรูและชายหนุ่มในชุดสูทสุดเนี้ยบที่ก้าวลงมาเปิดประตูให้เด็กสาวรุ่นน้องคนหนึ่งด้วยสายตาอิจฉา ภายในรถที่เงียบสงบ เอิงเอยกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่แล้ววายุก็โน้มตัวเข้ามาขวางหน้าเอาไว้เสียก่อน "เดี๋ยวสิครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แววตาคมกริบที่เคยดูดุดันยามสั่งการลูกน้อง บัดนี้กลับดูอ้อนและพราวระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังขอรางวัล เอิงเอยชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้ในระยะประชิด "คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ?" "วันนี้พี่มีประชุมบอร์ดบริหารครั้งแรกในฐานะประธานบริษัท..." วายุเอ่ยพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง "มันเป็นงานใหญ่และค่อนข้างกดดันมากสำหรับพี่ พี่ก็เลยอยากได้ กำลังใจสักนิดก่อนจะเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกผู้ถือหุ้นเขี้ยวลากดินพวกนั้น" "กำลังใจเหรอคะ?" เด็กสาวเอียงคอถามด้วยความใสซื่อ "อืม..." ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะชี้นิ้วมาที่พวงแก้มใสของตัวเอง "พี่อยากได้กำลังใจจากเอิงเอย ให้พี่พอมีแรงไป

มาดท่านประธาน

ใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงบริษัทของคุณปู่ของวายุ ที่เขาต้องสวมบทบาททำงานเเทนท่าน เเละใช้หน้ากากประธานบริษัทมาบดบังความเป็นมาเฟียด้วย"คริส . . ไม่ต้องเข้าบริษัทกับฉัน ไปสืบเรื่องพวกนั้นมาว่ามันเคลื่อนไหวอะไรบ้าง " ทันทีที่ขายาวๆ ก้าวเข้าไปในตัวบริษัท พนักงานทุกคนก็หยุดทำความเคารพเขา ไม่ว่าจะอายุมากหรือน้อยกว่าก็ตาม "สวัสดีคะ คุณวายุ สวัสดีครับ คุณวายุ "วายุพยักหน้ารับ เเละทักทายทุกคนตามปกติ เพียงเเต่ว่าเขาไม่ได้ยิ้มเเย้มเหมือนตอนที่อยู่กับเอิงเอยเท่านั้น ลิ้ฟต์ผู้บริหารถูกเปิดออก ก่อนที่เขาจะก้าวผ่านผู้คนเข้าไปข้างในลิ้ฟต์ ตึ้ง .. ไม่นานประตูลิ้ฟต์ถูกเปิดออกเมื่อถึงปลายทางชั้นบนทำงานของเขา เลขาหนุ่มวัยกลางคนที่เคยทำงานร่วมกับคุณปู่ ยืนรอด้วยใบหน้ายิ้มเเย้ม "สวัสดีครับคุณวายุ "พิภพ เอ่ยทักท่ายคนอายุอ่อนกว่า ด้วยใบหน้ายิ้มเเย้ม ก่อนจะเดินนำเขามาที่ห้อง พร้อมกับรายงานว่าวันนี้สิบโมงเขาต้องเข้าประชุมกับบอร์ดบริหาร เเละทำความรู้จักกับทุกๆฝ่ายซึ่งใบหน้าหล่อได้เเต่พยักหน้ารับ เพราะเขาพอทราบมาบ้างเล้ว "ถ้าไม่มีอะไรให้ผมรับใช้เเล้วขอตัวก่อนนะครับ "พิภพเอ่ยด้วตัดบทก่อนจ

เเผนร้ายเพื่อเธอ

เอี้ยดด ... ฉึก เสียงล้อรถเบนซ์ดำสนิทเบรคอย่างเเรงที่หน้าคฤหาสน์หรูของคุณปู่ตัวเองไม่ต้องบอกก็รู้ว่า รีบขนาดไหน วายุใช้เวลาเเค่สิบห้านาทีจากบริษัท ถึงที่นี่ก่อนลูกน้องตัวเองซะอีก เรียวขายาวๆก้าวฉับๆลงจากรถเดินเข้ามาในบ้าน เเละเอ่นทักทายคุณปู่ของตัวเอง " สวัสดีครับปู่" " อ้าว เป็นไงมาไงโผล่ที่นี่ได้ละไอ้หลานชาย เลิกงานเเล้วรึไง " ชายชราวัยเจ็ดสิบเอ่ยทักทายหลานของตน ที่อยู่ในชุดสูทเรียบสนิท เดินเข้ามาหา "ผมไม่มีงานในบริษัทเเล้วครับ เลยว่าจะมาประชุมกับลูกน้องที่นี่ก่อนไปรับเอิงเอยที่โรงเรียน" "มีเรื่องด่วนอะไรละ " เห็นสีหน้าจริงจังของหลาน ชายชราก็เอ่ยถามอีกครั้ง "เรื่องพวกเหี้ยนั่นเเหละครับปู่ มันส่งคนมาตามเอิงเอยที่โรงเรียน เเละดักรอที่บ้านเธอ เเต่ตอนนี้ผมส่งคนไปเฝ้าที่บ้านเเล้วครับ ส่วนน้อง ก็ให้มาอยู่กับผมเเล้ว วางใจได้ ผมเเค่อยากจัดการเรื่องนี้ให้จบเร็วๆก่อนน้องเรียนจบ " "งั้นเเกเรียกลูกน้องมาประชุมบ้านฉันเเกคงมีเเผนเเล้วสินะ !! " "ครับ เเผนหนะมี เเละผมจะจัดการให้สิ้นซากเร็วๆนี้รบกวนเตรียมคนของปู่ให้พร้อมด้วย " "ได้อยู่เเล้ว คนจองฉันพร้อมเสมอ เเค่ให้สั่ง " ชายช

...

3 4 5 6 7

...

SCAN CODE TO READ ON APP